II SA/Gl 534/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. i J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niezasadności zażalenia na przewlekłość postępowania w sprawie utrzymania czystości i porządku w gminie postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi W. i J. Z. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wydane na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarga na tego rodzaju rozstrzygnięcie jest niedopuszczalna, co w konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Zgodnie z przywołanym przepisem, tylko postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty mogą być przedmiotem skargi. Zaskarżone postanowienie nie może być zaliczone do żadnej z wymienionych wyżej kategorii. Jest to bowiem orzeczenie, którego funkcją jest rozstrzygnięcie, czy w danych okolicznościach faktycznych wystąpiła bezczynność organu, czy też nie. Samo w sobie nie jest ono zaskarżalne, natomiast jego wydanie umożliwia stronie zainicjowanie postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność organu pierwszej instancji, o czym skarżący zostali zresztą pouczeni w tym postanowieniu. Ponieważ w swojej skardze W. i J. Z. wyraźnie zaznaczyli, że jej przedmiotem jest to postanowienie - skargę należało uznać za niedopuszczalną. Nie tamuje to wszakże stronom możliwości złożenia skargi na bezczynność Wójta Gminy S., o ile rzecz jasna nie wydał on dotąd aktu, o który ubiegali się skarżący. Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.