II SA/Gl 536/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że niepodlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta T. decyzją z dnia [...] r. nr [...]wydaną m. in. na podstawie art. 36 ust. 3 i 9 w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm. zwanej dalej ustawą lub ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) ustalił jednorazową opłatę w kwocie 463 080 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w T.w rejonie ulicy Z. (działki nr 1 i nr 2), zapisanej w KW nr [...] Sądu Rejonowego w T.w następstwie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w T.z dnia [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T. w obrębie terenów oznaczonych w tym planie symbolem A50 MW, położonych w rejonie ul. Z. (zwanej dalej uchwałą z dnia [...]r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego) i w związku ze sprzedażą tej nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. Nr [...]. Jednocześnie do zapłaty tej kwoty na rachunek bankowy Urzędu Miejskiego w T.zobowiązał R.B. jako dotychczasowego właściciela tej nieruchomości. W wyniku wniesionego od tej decyzji przez R.B. odwołania została ona uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Jednocześnie decyzją tą organ odwoławczy ustalił objętą postępowaniem, a obciążającą R.B. opłatę z tytułu wzrostu wartości w/w nieruchomości na kwotę 342 321,30 zł. Jako podstawę tego orzeczenia wskazało SKO m. in. art. 36 ust. 3 i 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W jego uzasadnieniu stwierdzono, że w następstwie uchwały z dnia [...]r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego doszło do zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu obejmującego będące przedmiotem postępowania działki, oznaczonego w dotychczasowym planie symbolem: A50 MW – "Tereny zabudowy mieszkaniowej (wielorodzinnej) o wysokiej intensywności" na teren oznaczony symbolem A155U, M, KS, Z – "Tereny usług, mieszkalnictwa, urządzeń komunikacji drogowej i zieleni z możliwością lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 m2". W następstwie tej zmiany wzrosła też wartość nieruchomości na tym terenie, w tym nieruchomości sprzedanych przez R.B.. Wzrost wartości tej nieruchomości w dniu jej zbycia SKO ustaliło na kwotę 1 141 071 zł, a to w oparciu o operat szacunkowy rzeczoznawców majątkowych B. P. i T. Ż. z dnia [...] r., skorygowany przez tych rzeczoznawców w dniu [...]r. Przy uwzględnieniu obowiązującego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania współczynnika renty planistycznej w wysokości 30% wzrostu wartości nieruchomości, należną opłatę planistyczną SKO ustaliło na kwotę 342 321 ,30 zł – z powołaniem się na treść art. 36 ust. 3 i 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 151 ust. 1, art. 153 ust. 1 i art. 156 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Powyższa decyzja SKO nie została zaskarżona do sądu administracyjnego i uzyskała przymiot prawomocności. We wniosku z dnia [...]r. R.B. wniósł o wznowienie na podstawie art. 145a k.p.a. postępowania zakończonego powyższą decyzją SKO w K. z dnia [...] r., a to w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08, ogłoszonym w Dzienniku Ustaw Nr 24, poz. 124 z dnia 15 lutego 2010 r. Jednocześnie wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie ustalenia opłaty planistycznej. W uzasadnieniu tego wniosku podniósł, że powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż porównanie treści obowiązującego planu przed zmianą jak i po zmianie dokonanej uchwałą Rady Miejskiej w T.z dnia [...]r. nr [...] prowadzi do wniosku, iż przeznaczenie nieruchomości "zarówno w sensie faktycznym jak i potencjalnych możliwości zabudowy było w wymienionych planach identyczne". Zmiany planu dokonano jedynie dlatego, aby nie utracił mocy plan uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w T.nr [...], co skutkowałoby koniecznością podjęcia prac planistycznych według nowej procedury wynikającej z ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej podkreślono, że również według wcześniejszego planu dopuszczalna była lokalizacja na terenie jego działek wielkopowierzchniowego obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wydanym na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w uwzględnieniu powyższego wniosku R.B., wznowiło postępowanie w objętej nim sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...]wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. odmówiło uchylenia decyzji tego Kolegium z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia SKO przytaczając treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego stanowiącego podstawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie stwierdziło, że nie ma on w niej zastosowania. Dotyczył on bowiem sytuacji, gdy pomiędzy planem, który utracił moc z dniem [...]r. a planem który wszedł w życie później powstała tzw. luka planistyczna, która to sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Działki R.B. były bowiem cały czas objęte zapisami planów zagospodarowania. W konsekwencji SKO uznało, że w sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145a k.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R.B. wniósł o uchylenie objętej postępowaniem wznowieniowym decyzji SKO w K. z dnia [...] r. i poprzedzającej ją decyzję Burmistrza Miasta T. oraz umorzenie postępowania w sprawie ustalenia opłaty planistycznej. W uzasadnieniu wniosku powtórzył wcześniejszą argumentację co do tego, że dopuszczalny sposób zagospodarowania jego działek nie uległ zmianie w związku ze zmianą planu zagospodarowania dokonaną uchwałą Rady Miejskiej w T. z dnia [...]r. Wywodził również, że wbrew stanowisku SKO przywoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma w sprawie zastosowanie, gdyż nie jest istotne wystąpienie przerwy w obowiązywaniu planów lecz tożsamość co do dopuszczalnej możliwości zagospodarowania nieruchomości w świetle treści obu planów. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 5 i art. 145a § 1 k.p.a., uchyliło w całości swoją wcześniejszą opisaną wyżej decyzję z dnia [...]r., objętą postępowaniem wznowieniowym decyzję tego SKO z dnia [...]r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...]r. oraz orzekło o umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia Kolegium dokonując analizy treści planów zagospodarowania z dnia 21 [...] r. i z dnia [...]r. doszło do przekonania, iż ten ostatni nie rozszerzył możliwości zagospodarowania działek R.B. objętych ustaleniem renty planistycznej. Również bowiem plan z 1993 r. dopuszczał na tym terenie realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Według przepisów obowiązujących w dacie uchwalania tamtego planu nie było wymogu określania w jego treści terenów, na których możliwa jest realizacja tego typu obiektów. Wobec tego zdaniem SKO nie było w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt 58/08 podstaw do naliczania renty planistycznej. Postępowanie w przedmiocie naliczenia tej renty jako bezprzedmiotowe należało zatem umorzyć. Kolegium stwierdziło przy tym, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa zarówno z art. 145 § 1pkt 5 jak i z art. 145a § 1 k.p.a. Za nową okoliczność faktyczną w rozumieniu pierwszego z tych przepisów należy bowiem rozumieć, zdaniem Kolegium, wskazany w przedmiotowym wyroku Trybunału Konstytucyjnego "sposób interpretacji przepisów regulujących naliczanie rent planistycznych" W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO z dnia [...]r. Prokurator Rejonowy w T.wniósł o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że zmiana planu zagospodarowania przestrzennego miasta T.dokonana uchwałą z dnia [...]r. nie pociągnęła za sobą zmiany wartości działek nr 1 i 2. W uzasadnieniu skargi, po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania (zasadniczego i wznowieniowego), Prokurator stwierdził, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w zaskarżonej decyzji możliwości zagospodarowania objętych rentą planistyczną działek według planów z 1993 r. i z 2002 r. nie były tożsame. Wskutek zmiany planu w 2002 r. nastąpił wzrost wartości tych działek, co zostało potwierdzone w operacie szacunkowym rzeczoznawców majątkowych. Wskazano w tym operacie również, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy dokonaną zmianą planu i wzrostem wartości nieruchomości. Gdyby przeznaczenie terenu objętego zmianą planu miało nie ulec zmianie to nie byłoby w ogóle sensu dokonywania takiej zmiany, wymagającej wielu czynności i nakładów finansowych. Zdaniem skarżącego w planie z dnia [...] r. funkcja usługowa na tym terenie była dopuszczona tylko jako uzupełniająca dla funkcji podstawowej – zabudowy mieszkaniowej (wielorodzinnej) o wysokiej intensywności. Funkcja mieszkaniowa na takim terenie winna stanowić co najmniej 50% terenu inwestycji objętego wnioskiem inwestora, a usługi mogły stanowić jedynie jej uzupełnienie w zakresie usług o charakterze podstawowym. Realizacja marketu wielkopowierzchniowego nie była zatem tam możliwa. Dokonując zmiany planu Gmina chciała odwrócić proporcje co do możliwości zagospodarowania tego terenu wprowadzając na nim funkcję usługową jako podstawową zaś mieszkaniową jako jedynie ją uzupełniającą. Dokonana zmiana planu stanowiła też konsekwencję realizacji uchwalonego w 1997 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T.. Dalej Prokurator zwrócił uwagę, że wydana [...]r. decyzja o pozwoleniu na budowę centrum usługowo-handlowego firmy "A" obejmowała około 60% powierzchni terenu objętego zmianą planu z dnia [...]r. oraz, iż w postępowaniu w którym doszło do ustalenia w 2005 r. renty planistycznej zmiana przeznaczenia nieruchomości w następstwie zmiany planu nie była kwestionowana. W konsekwencji skarżący stwierdził, że stanowiący podstawę wznowienia postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 nie miał w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zastosowania, co prawidłowo wywiodło SKO w swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie uznając jej zarzuty za bezzasadne i podtrzymało w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania R.B. w piśmie procesowym z dnia [...] r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji w przedmiocie ustalenia obciążającej go renty planistycznej, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa w postępowaniu w granicach danej sprawy. Zdaniem uczestnika rażące naruszenie prawa polegało na tym, że ustalono wartość jego nieruchomości przyjmując plan zagospodarowania z dnia [...]r., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r., a to zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej stwierdzono, że w sprawie renty planistycznej w rozpatrywanej sprawie nie mogły mieć zastosowania ani przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ani też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podtrzymał też uczestnik wcześniej prezentowane w sprawie stanowisko, że w wyniku uchwalenia planu zagospodarowania z dnia [...]r. nie doszło do rozszerzenia możliwości zagospodarowania zbytych przez niego działek i w konsekwencji nie doszło do wzrostu ich wartości. Na rozprawie sądowej w dniu 19 października 2012 r. skarżący dodatkowo zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż nie zawiera ona dostatecznego uzasadnienia zarówno co do poczynionych ustaleń faktycznych, jak i ich oceny prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja ostać się nie może i to z wielu powodów, przede wszystkim w skardze nie podniesionych. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W jej wydaniu brał bowiem udział członek Kolegium P. S., który brał także udział w wydaniu poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] r. Doszło w ten sposób do naruszenia treści art. 27 § 1a k.p.a. co stanowi podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Z zaskarżonej decyzji zdaje się zdaniem Sądu wynikać, że SKO uszło uwadze, iż jest to decyzja wydawana w postępowaniu wznowieniowym. Motywy decyzji wskazują bowiem, że organ orzekł jakby rozpatrywał sprawę w zwykłym trybie. Praktycznie nie wyjaśnił bowiem dlaczego uznał, iż w sprawie zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145a k.p.a., w oparciu o którą doszło do wznowienia postępowania postanowieniem z dnia [...]r. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie to stanowi zaś podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym zakresie naruszenie prawa stanowi oparcie zaskarżonej decyzji na treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, który to przepis nie stanowił w ogóle podstawy do wznowienia postanowieniem z dnia [...]r. i tym samym w świetle treści art. 149 § 2 k.p.a. nie mógł stanowić podstawy orzekania w postępowaniu wznowieniowym. Równocześnie należy też podnieść, że zupełnie niezrozumiały i całkowicie błędny jest w świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa i doktryny pogląd SKO zawarty w zaskarżonej decyzji, że interpretacja prawa dokonana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku wydanym po wydaniu decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym stanowi nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zupełnie niezrozumiałe jest też powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawa ta nie została też w jakikolwiek sposób wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 145a k.p.a., który stanowił podstawę wznowienia postępowania, można żądać wznowienia postępowania m. in. w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja. Uszło w tym względzie całkowicie uwadze SKO, iż przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 była treść art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w wymienionym w tym wyroku zakresie), gdy tymczasem jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych podstawą wydania objętej postępowaniem wznowieniowym decyzji o ustaleniu renty planistycznej tj. decyzji SKO w K. z dnia [...]r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T.z dnia [...]r. był art. 36 ust. 3 i 9 ustawy z 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. SKO przyjmując, że zachodzi podstawa wznowieniowa z art. 145a k.p.a. w ogóle do tej kwestii, z ewidentnym naruszeniem treści art. 151 § 1 pkt 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., się nie odniosło. Nawet gdyby przyjąć, że podstawa prawna ustalenia przedmiotowej renty planistycznej została podana w w/w decyzjach omyłkowo i faktycznie opłata została ustalona w oparciu o treść art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to oparcie się w takiej sytuacji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego stanowiącego podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nie zostało chociażby w minimalny sposób przez SKO uzasadnione. Zasadnie podniósł to skarżący Prokurator na rozprawie sądowej. Jak już bowiem stwierdzono wydając zaskarżoną decyzję SKO przeprowadziło postępowanie w zakresie postępowania zwykłego a nie postępowania wznowieniowego. W ogóle nie dokonało analizy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego pod kątem treści art. 145a k.p.a. Tymczasem z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie wynika, że odnosi się on do art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystania w wymienionych w tym wyroku sytuacjach. SKO wydając zaskarżoną decyzję odnośnie tej zasadniczej kwestii w ogóle się nie wypowiedziało i to w sytuacji, gdy była ona przedmiotem (aczkolwiek w bardzo skróconym zakresie) analizy w poprzedniej decyzji tego organu (z dnia [...]r.). Stanowi to oczywiste naruszenie treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję SKO nie stwierdziło przy tym, że objęta postępowaniem wznowieniowym renta planistyczna została ustalona przy przyjęciu wartości objętych nią działek według kryterium faktycznego ich wykorzystania oraz, iż były one położone na terenie, na którym utracił moc plan zagospodarowania, o jakim mowa w art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy przyjąć, że zaskarżona decyzja zapadła bez jakiejkolwiek analizy zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145a k.p.a. t.j. bez wykazania, że w sprawie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08. Gdyby nawet przyjąć, że taka podstawa wznowienia rzeczywiście zachodzi to zasadny jest też zarzut skarżącego, iż stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do tożsamych możliwości zagospodarowania działek uczestnika przed i po uchwaleniu planu z dnia [...]r. zostało sformułowane bez dostatecznego rozważenia treści tego planu w odniesieniu do wcześniejszego planu z [...]r. Zasadnie zarzuca bowiem skarżący, iż w planie z dnia [...]r. funkcja usługowa miała na przedmiotowym terenie jedynie charakter funkcji uzupełniającej. Należy z tego wyprowadzić wniosek, że mogła ona stanowić jedynie uzupełnienie funkcji podstawowej – mieszkalnictwa. Powinny to być zatem usługi na potrzeby funkcji mieszkaniowej tego terenu. Należałoby zatem odpowiedzieć na pytanie, czy funkcją powstałego hipermarketu była rzeczywiście obsługa tylko tego terenu zabudowy jednorodzinnej. Nadto z planu z dnia [...]r. jednoznacznie wynika, że dopuszczalne na tym terenie usługi nie mogły mieć uciążliwego charakteru. W konsekwencji należałoby stwierdzić, że do takich usług można było zaliczyć hipermarket zrealizowany na terenie o powierzchni około 7 ha. Definitywne rozstrzygnięcie tych kwestii nie jest jednak dla rozstrzygnięcia skargi konieczne. Miałoby ono znaczenie dopiero po przesądzeniu, że w sprawie zaszła przesłanka wznowieniowa z art. 145a k.p.a. Co do ewentualnej utraty mocy planu zagospodarowania z dnia [...]r. Sąd nie podziela przy tym stanowiska uczestnika zajętego w jego piśmie z dnia [...] r. Niewątpliwie bowiem z uwagi na treść przedmiotowej uchwały zmieniającej dotychczasowy plan z dnia [...]r. uchwała nr [...]Rady Miejskiej w T.z dnia [...]r. stanowiła w istocie nowy plan dla objętego nią terenu, który zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie utracił mocy. Całkowicie błędne jest też stanowisko uczestnika, że w odniesieniu do jego działek nie istniała w ogóle podstawa materialno-prawna do ustalenia renty planistycznej, gdyż dotychczasowy plan utracił moc z dniem 30 grudnia 2002 r. (zgodnie z art. 87 ust. 3 tej ustawy mógł on utracić moc co najwyżej z dniem 31 grudnia 2003 r.). Nie można podzielić też stanowiska uczestnika, że w postępowaniu wznowieniowym Sąd administracyjny byłby uprawniony do orzekania w stosunku do decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji w granicach danej sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy p.p.s.a. pozostają jedynie orzeczenia wydane w postępowaniu wznowieniowym a nie w postępowaniu zwykłym. W konsekwencji bowiem Sąd rozstrzygnąłby sprawę wznowieniową co do meritum, a takich kompetencji nie posiada. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy nie można odeprzeć też sformułowanego w skardze zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem powołanych w niej przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, b i c ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy. Wytyczne co do zakresu postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. W pierwszej kolejności ustali SKO czy w sprawie zachodzi podstawa wznowienia z art. 145a k.p.a. mw