II SA/Gl 538/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 lutego 2025 r. nr SKO.UL/41.7/4/2025/249/AMak w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2025 r. nr SKO.UL/41,7/4/2025/249/AMak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (strona, skarżący) na postanowienie Prezydenta Miasta K. z 9 grudnia 2024 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zespołu budynków magazynowych z elementami infrastruktury zagospodarowania terenu przy ulicy [...] w K. (na dziatkach nr [...], [...] i [...], karta mapy 2 obręb [...]), na okres 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku w ww, sprawie tj, do dnia 25 maja 2026 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Postępowanie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym Wnioskiem z dnia 7 listopada 2024 r. (uzupełnionym w dniach:19 listopada 2024 r, 21 listopada 2024 r, oraz 25 listopada 2025 r,) strona wystąpiła do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla zespołu budynków magazynowych z elementami infrastruktury zagospodarowania terenu przy ulicy [...] w K. (na dziatkach nr [...], [...] i [...], karta mapy 2 obręb [...]). Zawiadomieniem z 28 listopada 2024 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z 9 grudnia 2024 r. Prezydent Miasta K. orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując na regulacje art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.1130 - dalej "u.p.z.p.") . Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 7 listopada 2024 r. w BIP Urzędu Miasta K. zamieszczone zostało ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych we wschodniej części dzielnicy [...] w K. - część I. Wskazał przy tym, że z rysunku projektu przedmiotowego planu miejscowego wynika, że teren wnioskowanej inwestycji znajduje się w projekcie planu zaznaczonym jako teren lasu (ZL). Powyższe wynika z wydruku mapy z projektu planu miejscowego z granicami terenu oznaczonymi jako LS oraz wnioskowanym terenem. Organ i instancji uznał zatem, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z projektem planu miejscowego. W zażaleniu skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez brak podpisu elektronicznego postanowienia w formie elektronicznej; art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że procedura planistyczna może trwać około 24 tygodnie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż co do wszystkich uchwał o przystąpieniu do sporządzenia planu podjętych przez organ z ostatnich 3 lat, proces ten trwa znacznie dłużej; naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 u.p.z.p., art. 8e ust.1 u.p.z.p., art. 8e ust. 4 u.p.z.p., art. 17 u.p.z.p. Wniósł o uchylenie postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawił argumenty na poparcie zarzutów. Podkreślił, że wydane w formie w elektronicznej postanowienie nie zostało podpisane elektronicznie. Stwierdził ponadto, że w uzasadnieniu postanowienia nie przedstawiono szczegółowej kalkulacji czynności potwierdzającej czas trwania procedury planistycznej. SKO, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. W pierwszej kolejności odniosło do kwestii doręczenia przez organ I instancji przedmiotowego postanowienia. Stwierdziło, że zażalenie skarżącej wpłynęło za pośrednictwem PUAP-u do organu I instancji w dniu 16 grudnia 2024 r. i w tej samej dacie organ I instancji konwalidował swój błąd ponownie wysyłając przedmiotowe postanowienie podpisane podpisem elektronicznym, na adres ePUAP pełnomocniczki strony. SKO stwierdziło, że w interesie strony jest rozpatrzenie przedmiotowego zażalenia i uznanie, że zostało wniesione w terminie, mając na uwadze datę doręczenia prawidłowo podpisanego postanowienia to jest 16 grudnia 2024 r. godz. 9:33:18 oraz datę podpisania zażalenia to jest 16 grudnia 2024 r. godz. 18:26:33 i jego wniesienia za pośrednictwem e-PUAPu. SKO wskazało, że gmina ma prawo - zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. - do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy i zadanie to należy do zadań własnych gminy. Ustawodawca uznał, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzennego jest miejscowy plan, natomiast decyzje o warunkach zabudowy wydawane są w sytuacji braku tegoż planu. Z tego względu ustawodawca umożliwił gminom zrealizowanie wizji zagospodarowania terenu poprzez m.in. zawieszenie postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu. Ma to na celu uniemożliwienie powstania zabudowy niezgodnej z wizją gminy, która to wizja znajdzie swoje odzwierciedlenie w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro gmina przygotowuje się do przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który będzie szczegółowo określa! przeznaczenie poszczególnych terenów, to w tej sytuacji zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania i dlatego nie można odmówić gminie prawa do skorzystania z takiej możliwości. Realizacja ww. uprawnienia gminy następuje w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie organ I instancji jako podstawę zawieszenia przedmiotowego postępowania wskazał, że na przedmiotowym terenie przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na mocy uchwały Rady Miasta K. nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych we wschodniej części dzielnicy [...] w K. . SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że budowa zespołu budynków magazynowych z elementami infrastruktury zagospodarowania terenu jest sprzeczna z projektem planu miejscowego. SKO wskazało, że drugą przesłanką umożliwiającą zawieszenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest uprawdopodobnienie możliwości uchwalenia przedmiotowego planu w określonym terminie, na który zawieszono postępowanie. Z akt sprawy oraz uzasadnienia skarżonego postanowienia wynika, że uprawdopodobniono spełnienie tej przestanki. W aktach sprawy znajduje się bowiem stanowisko Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego i Urbanistyki Urzędu Miasta w K. , który w piśmie z dnia 4 grudnia 2024 r. jednoznacznie wskazuje, że uchwalenie planu jest możliwe do 19 maja 2025 r., a przypomnieć należy - postępowanie zawieszono do 25 maja 2026 r. Z wskazanego pisma wynika, że procedura sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych we wschodniej części dzielnicy [...] w K. postępuje w podziale na etapy. Dla części I planu, obejmującej m.in. objęte przedmiotowym postępowaniem działki [...], [...], [...], zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. zebrano wnioski oraz zgodnie z art. 17 pkt 2 u.p.z.p. zawiadomiono o podjęciu uchwały intencyjnej instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Zgodnie z art. 17 pkt 4 przystąpiono do przygotowania projektu planu miejscowego. SKO wskazało na kolejne kroki w procedurze z określeniem założonego czasu trwania poszczególnych etapów. Zdaniem SKO uprawdopodobniono na podstawie przedstawionych aktualnych przewidywań oraz zaplanowanych działań, że jest możliwe uchwalenie planu w terminie 18 miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku, tj. do 25 maja 2026 r. Wskazało dalej, że zawieszenie postępowania jest obecnie przewidziane na okres 18 miesięcy, natomiast po wyłożeniu projektu planu okres ten może się wydłużyć o kolejne 6 miesięcy. Tym samym, do uchwalenia planu miejscowego występuje ponad roczny zapas czasowy względem wskazanych etapów prac planistycznych (w zawieszeniu na 18 miesięcy) lub ponad półtora roczny zapas czasowy (w zawieszeniu na 24 miesiące). Wobec powyższego, nawet w przypadku pewnego przedłużenia szacowanych terminów, uchwalenie planu miejscowego na wnioskowanym terenie przed upływem terminu zawieszenia niniejszego postępowania jest realne. Stwierdziło, iż uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem 9 miesięcy (w chwili obecnej 18 miesięcy) od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zaskarżył w całości postanowienie SKO zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 14 k.p.a. i art 124 k.p.a. poprzez brak podpisu elektronicznego postanowienia w formie elektronicznej, art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie: zasady pogłębiania zaufania obywateli do w władzy publicznej, obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zasady swobodnej oceny dowodów ,art, 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne i bezpodstawne przejęcie, że w ciągu 17 miesięcy urząd dokona wyłożenia projektu planu co nie zdarzyło się od co najmniej 3 lat w UM K. oraz błędne zastosowanie przesłanek zawieszenia postępowania, art. 8e ust. 1 u.p.z.p. poprzez uniemożliwienie udziału interesariuszom planowania i zagospodarowania przestrzennego, w przygotowaniu aktów planowania przestrzennego, art. 8e u.p.z.p. poprzez uniemożliwienie partycypacji społecznej, w sposób umożliwiający aktywny udział interesariuszy, a także naruszenie art. 11 k.p.a. i art. 6 k.p.a. Wniosła o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności postanowienia UM K. ewentualnie uchylenie postanowienia UM K. o zawieszeniu postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu stwierdził, że wydane w formie elektronicznej postanowienie organu I instancji nie zawiera podpisu elektronicznego, co powoduje bezwzględną przesłankę nieważności wydanego postanowienia. Podniósł, że organy obu instancji nie wykazały w sposób dostateczny, że zawieszenie postępowania było uzasadnione w świetle przepisów art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie organ I instancji ograniczył się do wskazania na uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego z dnia 25 lipca 2024 r. oraz szacunkowy harmonogram jego sporządzania. W ocenie skarżącego brak jest przeprowadzenie pogłębionej analizy w szczególności w kontekście stopnia zaawansowania prac nad planem oraz realnego terminu uchwalenia planu w czasie zawieszenia postępowania, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu. Zdaniem skarżącego terminy wskazane w uzasadnieniu są nierealne chociażby z tego powodu, że priorytetem gminy jest praca nad planem ogólnym i problemy kadrowe organu I instancji. Przedstawione harmonogramy mają charakter deklaratywny i nie stanowią wystarczającego dowodu jako niepoparte faktami. Ponadto organ I instancji przedstawił rysunek projektu planu, który to został sporządzony przed rozpatrzeniem wniosków do projektu planu, zatem z naruszeniem art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Dalej skarżący przeanalizował czynności podjęte przez organ I instancji od dnia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania i stwierdził, że skoro wszystkie wymagane prawem czynności zostały wykonane w 1 dzień to projekt planu nie istnieje: Wskazał iż w przekonaniu skarżącego nie została przeprowadzona analiza urbanistyczna i nie uwzględniono faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości, co w konsekwencji naraża organ I instancji na konieczność wypłaty odszkodowania. Ponadto wyraził opinię, że rysunek projektu planu został sporządzony na potrzeby postanowienia z dnia 9 grudnia 2024 r., a organ nie wykazał, w jaki sposób planowana inwestycja w postaci zespołu budynków magazynowych mogłaby kolidować z ustaleniami przyszłego planu tym bardziej, że Rada Miasta K. dopuszcza różnorodne formy zabudowy na terenach oznaczonych w Studium jako ZL. W ocenie skarżącego decyzja organu stanowi przejaw dowolności w stosowaniu przepisów materialnych, w tym art. 62 ust. 1 u.p.z.p., który ze względu na swój fakultatywny charakter wymaga każdorazowo starannego wyważenia interesów wszystkich uczestników postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie .Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentacje prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej "p.p.s.a".) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi skarżący. uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (SKO) z dnia 21 lutego 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 9 grudnia 2024 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zespołu budynków magazynowych z elementami infrastruktury zagospodarowania terenu przy ulicy [...] w K. (na dziatkach nr [...], [...] i [...], karta mapy 2 obręb [...]), na okres 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku w ww, sprawie tj, do dnia 25 maja 2026 r. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Podstawę prawną poddanego sądowej kontroli rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 - dalej w skrócie "u.p.z.p."), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W judykaturze sądów administracyjnych, na tle przywołanego wyżej unormowania, ugruntował się pogląd, podzielany zresztą w pełni przez tutejszej Sąd, że konstrukcja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z wynikającym z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, realizowanym w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy (miejska) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Powyższe usprawiedliwia zatem stanowisko, co do przyznania prymatu pracom zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac. Przy czym co istotne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może również nastąpić w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a kwestia ta pozostaje na etapie rozważań organu. Celem zawartej w powołanym przepisie regulacji jest bowiem ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (vide: wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r.). Zawieszenie postępowania ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest zatem prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego okresu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy (vide: wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2023 r., VII SA/WA 2189/22). W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że w toku procedowania wniosku skarżącego z dnia 7 listopada 2024 r. (uzupełnionym w dniach:19 listopada 2024 r, 21 listopada 2024 r, oraz 25 listopada 2025 r,). o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, organ I instancji ustalił, że objęte wnioskiem inwestora działki ew. nr [...], [...] i [...] położne są na obszarze, dla którego na mocy uchwały Rady Miasta K. nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych we [...] części dzielnicy [...] w K . W dniu 7 listopada 2024 r. w BIP Urzędu Miasta K. zamieszczone zostało ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych we wschodniej części dzielnicy [...] w K. - część I. Wskazał przy tym, że z rysunku projektu przedmiotowego planu miejscowego wynika, że teren wnioskowanej inwestycji znajduje się w projekcie planu zaznaczonym jako teren lasu (ZL). Powyższe wynika z wydruku mapy z projektu planu miejscowego z granicami terenu oznaczonymi jako LS oraz wnioskowanym terenem. Procedura sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych we wschodniej części dzielnicy [...] w K. postępuje w podziale na etapy. Część I planu, obejmuje m.in. objęte przedmiotowym postępowaniem działki [...], [...], [...]. Jednocześnie, jak wynika z ustaleń organu I instancji, zaaprobowanych przez organ odwoławczy, poczynionych na podstawie stanowiska Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego i Urbanistyki Urzędu Miasta w K. , który w piśmie z dnia 4 grudnia 2024 r.(k. 83 akt adm.) uchwalenie planu jest możliwe do 19 maja 2025 r. Na dzień podjęcia zaskarżonego postanowienia, dla przedmiotowego obszaru zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. zebrano wnioski oraz zgodnie z art. 17 pkt 2 u.p.z.p. zawiadomiono o podjęciu uchwały intencyjnej instytucje i organy właściwe do uzgodnienia i opiniowania planu. Zgodnie z art. 17 pkt 4 przystąpiono do przygotowania projektu planu miejscowego. W piśmie z dnia 4 grudnia 2024 r. wskazano jednocześnie, że procedura planistyczna może trwać około 24 tygodni. Zaakcentować należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 u.p.z.p. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, procedujące w sprawie organy obu instancji, mając na uwadze stan zaawansowania prac planistycznych, trafnie oceniły, że spełnione zostały określone w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki do zawieszenia prowadzonego, na wniosek skarżącego z dnia 7 listopada 2024 r., postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Stąd też zarzut skargi, co do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uznać należało za chybiony. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy uznał, że uchybienie procesowe polegające na braku podpisu elektronicznego wydanego w formie elektronicznej postanowienia zostało konwalidowane. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko SKO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto zauważyć należy, że organy orzekające w sprawie oraz Sąd opierają się na dowodach znajdujących się w aktach sprawy. Zatem zarzuty odnoszące się do czasu innych postępowań planistycznych prowadzonych przez organ I instancji w latach poprzednich są chybione. Zdaniem Sądu również zarzut dotyczący naruszenia art. 83 u.p.z.p. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy obu instancji wydając zaskarżone postanowienia nie naruszyły zasad partycypacji społecznej w przygotowaniu aktów planowania przestrzennego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego. Prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie zostały również naruszone art. 6 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Jednocześnie podkreślić trzeba, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje fakt, iż rysunek projektu planu został sporządzony przed rozpatrzeniem wniosków do projektu planu, gdyż przedstawia on granice obszaru objętego projektem planu miejscowego z naniesionym terenem inwestycji. Teren wnioskowanej inwestycji znajduje się w projekcie planu miejscowego w granicach obszaru ZL tj. terenu lasu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej pozostaje wreszcie okoliczność, że według map geodezyjnych oraz ortofotomap przedmiotowy obszar jest terenem zabudowanym zespołem garażowym, zabudowaniami firmy P. oraz firmy F. . Podsumowując poczynione dotychczas rozważania podkreślić trzeba, że zasadą winno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy w drodze aktów prawa miejscowego, jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Natomiast wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi o ustaleniu warunków zabudowy. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji mając na uwadze prymat powyższej zasady, jak również etap prac planistycznych oraz potencjalną sprzeczność wnioskowanej inwestycji z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo zawiesiły sporne postępowanie wydając poddane sądowej kontroli postanowienia. Skoro zatem zaskarżone postanowienie SKO jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. odpowiadają przepisom obowiązującego prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, skarga podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.