II SA/Gl 540/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w piśmie z dnia 30 czerwca 2015 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sadowych argumentując, iż utrzymuje się z renty w wysokości 720 zł, z której około 250 zł przeznacza na leczenie, za pozostałą część dochodów wydaje na czynsz i wyżywienie. Następnie wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył na druku urzędowego formularza. W wyniku wezwań referendarzy sądowych ustalono, że K. K. zamieszkuje wraz z matką w należącym do matki oraz siostry skarżącego lokalu mieszkalnym. Czysz za wspomniany lokal wynosi 240,35 zł; opłata za dostawy energii elektrycznej – 88,36; opłata za usługi telekomunikacyjne to kwota 65 zł; a świadczenie emerytalne jego matki to kwota 2.297,62 zł. Dodatkowo wnioskodawca uprawdopodobnił wysokość kosztów leczenia – 200 zł (vide zaświadczenie lekarskie). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając powołane przez stronę informacje po uwagę wzięto z jednej strony okoliczności dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej strony, z drugiej zaś wysokość wydatków jakie jest zobowiązany ponieść w postępowaniu sądowym. Porównanie tych dwóch wartości nie dało podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Przede wszystkim wskazać trzeba, że dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącego to kwota ponad 3.000 zł netto miesięcznie Renta skarżącego i emerytura jego matki). Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie około 500 – 600 zł miesięcznie i nawet jeżeli uwzględni się przy tym koszty zaspokajania potrzeb osoby w podeszłym wieku (matki strony) nie można stwierdzić, że skarżący nie posiada możliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego, które na obecnym etapie sprowadzają się w zasadzie do wpisu od skargi. Żadna z podanych przez stronę informacji nie pozwala stwierdzić, że dochód matki skarżącego nie powinien być uwzględniany przy ocenie jego możliwości finansowych, a to oznacza, że nie można uznać go za osobę, dla której poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym stanowiłoby zbyt duży problem. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.