II SA/Gl 540/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...], mocą której cofnięto M. K. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W skardze pełnomocnik M. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., a w przypadku jeśli organ nie uwzględnieni tego wniosku, o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wykonanie decyzji wyrządziłoby skarżącemu znaczną szkodę oraz spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci konieczności złożenia przez skarżącego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wiązać się to będzie z utratą możliwości wykonywania przez skarżącego zawodu, a w konsekwencji utratą środków do życia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wstrzymania wykonania ww. zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Tymczasem skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, w szczególności zaś nie przedstawił rzeczowej argumentacji w celu wykazania jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania tej decyzji i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Okoliczności podniesione przez skarżącego, wskazujące na niebezpieczeństwo pozbawienia go środków do życia nie zostały poparte żadnymi dowodami, dotyczącymi zwłaszcza jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, jaka jest jego sytuacja materialna i rodzinna. Argumentacja skarżącego sprowadzała się do twierdzenia, że utrata licencji spowoduje utratę jego źródła utrzymania. To prawda, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało realny wpływ na sytuację ekonomiczną samego skarżącego, jednak w ocenie Sądu nie jest to okoliczność przesądzająca o wyrządzeniu skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem skarżący może na przykład podjąć inną pracę. Skarżący nie uprawdopodobnił też, że dochody ze świadczenia usług transportowych stanowią jego jedyne źródło utrzymania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby istotę i cel cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Takie szczególne okoliczności zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą i nie zostały nawet przez skarżącego zasygnalizowane. Co do zasady nie może o nich przesądzać również zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją prawa, który na tym etapie postępowania nie podlega przesądzającemu badaniu. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 omawianej ustawy wniosek skarżącego nie podlegał uwzględnieniu.