II SA/Gl 541/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 lutego 2024 r. nr SKO.OS/41.9/22/2024/685/BL w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 23 lutego 2024 r., nr SKO.OS/41.9/22/2024/685/BL Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy w całości decyzję Prezydenta Miasta T. (dalej "Prezydent" lub "Organ pierwszej instancji") z 28 listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka"), Prezydent odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "[...]" w L.. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.; dalej "u.o.u.i.ś."), § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie z 10 września 2019 r.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Organ pierwszej instancji scharakteryzował planowane przedsięwzięcie i jego zakres. Wskazał, że zostało ono zaplanowane do zrealizowania na działkach znajdujących się w L., obręb [...] L. i obręb [...] L.. Dla działek tych obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w granicach administracyjnych Miasta L. (Dz. U. Woj. Śląskiego z [...] r. poz. [...]; dalej "m.p.z.p"). Teren inwestycyjny na rysunku planu oznaczony jest symbolem C1PU – tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej. Prezydent przywołał treść § 2 pkt 4, § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 m.p.z.p. i stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem podstawowym określonym w § 18 ust. 1 pkt 1 ppkt a) m.p.z.p. Jednakże z dokumentacji wynika, że Spółka planuje budowę m. in. głównego budynku instalacji, w którym przewiduje się montaż instalacji do termicznego przekształcenia odpadów złożonej z dwóch linii technologicznych, w skład których wchodził będzie m. in. komin (emitor) odprowadzający spaliny z instalacji, o wysokości około 40 m. Natomiast zgodnie z zapisami m.p.z.p. na terenie oznaczonym symbolem C1PU dopuszcza się maksymalną wysokość zabudowy – 20 m. Wysokość zabudowy w m.p.z.p. została zdefiniowana jako wysokość budynków oraz wysokość pozostałych obiektów budowlanych za wyjątkiem urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej – mierzonej od poziomu terenu w najniższym punkcie styku z obrysem zewnętrznym obiektu do najwyższego punktu elementu wykończenia obiektu budowlanego. W m.p.z.p. brak jest definicji obiektu budowlanego oraz definicji urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. Zdaniem Prezydenta komin nie może być traktowany jako samodzielny obiekt infrastruktury technicznej ponieważ jego przeznaczenie jest skierowane na prawidłowe funkcjonowanie całej instalacji do termicznego przekształcania odpadów, a zatem jest jej częścią. Zatem komin wraz z całą instalacją jest obiektem budowlanym. Wobec tego Organ pierwszej instancji stwierdził niezgodność wnioskowanego przedsięwzięcia z m.p.z.p., co obligowało go do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu od decyzji Skarżąca zarzuciła decyzji Prezydenta rażące naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) przez błędną interpretację pojęcia urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej oraz błędne uznanie, że komin (emitor) stanowiący część instalacji termicznego przekształcenia odpadów stanowi obiekt budowlany, a tym samym dokonanie błędnego uznania, że jego maksymalna dopuszczalna wysokość wynosi 20 m; 2) art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zawarta tam definicja urządzeń infrastruktury technicznej odnosi się wyłącznie do obiektów liniowych; 3) art. 7 k.p.a. w związku z art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. bowiem organ dowolnie i bez dokonania własnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, uwzględniając jedynie wybiórczo elementy opinii organów i stanowisk wyrażonych przez strony postępowania, a pomijając wyjaśnienia i dowody zgromadzone w sprawie (w tym pismo Spółki z 5 października 2022 r. i pismo Burmistrza Miasta L. z 21 lipca 2022 r., nr [...]) przyjął błędnie, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p; 4) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania obywateli do Państwa przez uznanie za niewystarczające stanowisko Burmistrza Miasta L. wyrażonego w piśmie z 21 lipca 2022 r. przedstawiającego wykładnię przepisów planu miejscowego wydanego dla tej Gminy polegającą na uznaniu, że wysokość zabudowy wskazana dla terenu C1PU nie odnosi się do infrastruktury technicznej, do której zaliczyć należy kominy oraz że taka interpretacja została zastosowana dla innych podobnych inwestycji, tj. kominów, których wysokość przekracza 100 m zrealizowanych na tym obszarze; 5) art. 7, art. 7b i art. 8 k.p.a., a w szczególności art. 9 k.p.a. poprzez nieudzielenie Spółce odpowiedzi (ani w toku postępowania, ani w decyzji kończącej sprawę) na pismo z dnia 5 października 2022 r., przedstawiające wyjaśnienia i wnioski skierowane do organu prowadzącego postepowanie; 6) art. 7, art. 7b i art. 8 k.p.a., a w szczególności art. 9 k.p.a. poprzez utrudnianie przez organ przekazywania w toku postępowania informacji o gromadzonych w sprawie materiałach dowodowych; 7) art. 35 i art. 36 k.p.a. polegającym na niewspółmiernie długim (prawie 9 miesięcznym) badaniu zgodności inwestycji z planem miejscowym bez jakiegokolwiek powiadamiania pełnomocnika o przyczynach zwłoki, nie wskazując nowego terminu załatwienia sprawy oraz nie pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponadto w odwołaniu zwrócono uwagę na błędy formalne organu. Kolegium decyzją z 4 kwietnia 2023 r. uchyliło decyzję Prezydenta oraz przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Od decyzji Kolegium, Skarżąca wniosła sprzeciw wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki dl zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 10 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 925/23 uwzględnił sprzeciw Spółki, a w konsekwencji uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Z uzasadnienia ww. prawomocnego orzeczenia wynika, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Z tego też względu Kolegium w toku dalszego postępowania winno ponownie rozpatrzyć sprawę wypowiadając się jednoznacznie co do tego, czy budowa instalacji termicznego przekształcania odpadów niebezpiecznych, medycznych i weterynaryjnych jest możliwa do zrealizowania na terenie oznaczonym [...] W zależności od wyniku tej oceny Organ odwoławczy zdecyduje o utrzymaniu w mocy decyzji Organu pierwszej instancji lub jej uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem na zasadność żądania wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium zaskarżoną decyzją orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz po rozważeniu stanu prawnego i faktycznego sprawy, w związku z treścią wiążącego organ ww. wyroku, Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta co do niezgodności planowanego przedsięwzięcia z m.p.z.p. Jednocześnie Kolegium wskazało, że z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688; dalej "ustawa zmieniająca"). W art. 2 pkt 30 ustawy zmieniającej zawarto definicję "wysokości zabudowy". Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy zmieniającej dotychczasowe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zachowują moc na danym obszarze do dnia wejścia w życie nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na tym obszarze i mogą być zmieniane. Do zachowanych w mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się definicji, o których mowa w art. 2 pkt 27-35 ustawy zmienianej w art. 1 (art. 67 ust. 2 ustawy zmieniającej). W skardze z 27 marca 2024 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżąca zaskarżyła decyzję Kolegium w całości wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji. W skardze zawarto także wniosek o przyznanie Skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 79a § 1 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez to, że choć postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony, to Kolegium – informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – zaniechało wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, podczas gdy zasadniczym motywem (negatywnego) rozstrzygnięcia tego organu była wysokość emitora (komina) planowanej instalacji, mająca w jego ocenie wykraczać poza warunki określone w m.p.z.p., a wysokość emitora (jako parametr techniczny planowanej instalacji) zależy od Spółki; w efekcie Kolegium naruszyło standard realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażony w ww. przepisach; b) art. 8 § 1, art. 11 w związku z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez Kolegium do zarzutów podnoszonych przez Spółkę w odwołaniu od decyzji w odniesieniu do zagadnień kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy, co w świetle podglądów orzecznictwa stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej; choć Spółka w odwołaniu podniosła wiele argumentów przemawiających przeciwko interpretacji Prezydenta, Kolegium w ogóle nie odniosło się do jej argumentacji, ograniczając się do rekapitulacji stanowiska Organu pierwszej instancji i stwierdzenia, że Kolegium ją podziela; c) art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady budowania zaufania strony do organów administracji i rozpoznawania spraw w tożsamym stanie faktycznym i prawnym w taki sam sposób, w związku z odrzuceniem interpretacji wyrażonej przez Burmistrza Miasta L. (której to gminy dotyczy m.p.z.p.) w piśmie z 21 lipca 2022 r. w którym organ ten wprost i wyraźnie wskazał, że montaż komina o wysokości 40 m nie narusza postanowień m.p.z.p., gdyż jest on urządzeniem lub obiektem infrastruktury technicznej, a nadto na tym samym obszarze znajdują się obiekty wyposażone w kominy i chłodnie kominowe, których wysokość przekracza 100 m; d) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia, w sposób uniemożliwiający prześledzenie sposobu rozumowania Kolegium, w szczególności w zakresie uznania, że do komina (emitora) planowanej instalacji nie znajduje zastosowania wyjątek od wymogu nieprzekroczenia 20 m wysokości; uzasadnienie nie umożliwia adekwatnej kontroli motywów rozstrzygnięcia, co samo w sobie uzasadnia jego uchylenie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) § 2 pkt 4 i § 18 ust. 2 pkt 3 lit. c) m.p.z.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że komin (emitor) planowanej instalacji nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o którym mowa w § 2 pkt 4, skutkujące niezasadnym zastosowaniem do tego emitora wymogu zachowania maksymalnej wysokości 20 m; b) art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędne uznanie, że komin (emitor) stanowiący część instalacji termicznego przekształcenia odpadów stanowi obiekt budowlany, nie zaś urządzenie budowlane, wskutek czego Kolegium nie dostrzegło, że ww. komin powinien być oceniany pod względem spełnienia wymogów co do wysokości ujętych w m.p.z.p. odrębnie od budynku, na którym jest zainstalowany; c) art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, że infrastrukturą techniczną są jedynie obiekty liniowe, co jest wnioskiem sprzecznym ze sposobem w jaki ww. przepis jest powszechnie interpretowany (pojęcie to jest interpretowane znacznie szerzej), nadto wadliwe przyjęcie, że znaczenie tego pojęcia ma istotny wpływ na rozumienie pojęcia "urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej" użyte w m.p.z.p.; d) art. 80 ust. 2 u.u.o.i.ś. poprzez niezasadną odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, choć w sprawie nie doszło do sprzeczności między zamiarem realizacji planowanej instalacji a m.p.z.p.; e) art. 7a § 1 k.p.a. w związku z § 2 pkt 4 m.p.z.p. poprzez zaniechanie jego zastosowania w niniejszej sprawie, w której przedmiot postępowania wiąże się z ograniczeniem stronie uprawnienia do skorzystania z prawa własności i zabudowy nieruchomości; w takim przypadku, w sytuacji, gdy organ nie znajduje jasnych i wystarczających podstaw aby uznać, że planowana inwestycja jest sprzeczna z m.p.z.p. (a tak jest w niniejszej sprawie) zgodnie z ww. przepisem wątpliwości co do treści normy prawnej organ musi rozstrzygać na korzyść strony, czego Kolegium nie uczyniło w sprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie wniesionych zarzutów. W szczególności wyjaśniła, że komin (emitor) jest zamontowany na głównym budynku instalacji i nie stanowi tzw. komina wolnostojącego. Wysokość komina, tj. 40 m wynika z zsumowania jego rozmiarów z wysokością hali, na której zostanie zamontowany. Znaczenie terminu "infrastruktura techniczna" jest szerokie i nie ogranicza się do obiektów liniowych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Uznanie komina za element obiektu budowlanego nie oznacza, że nie może być on jednocześnie elementem infrastruktury technicznej, który korzysta z przewidzianego w m.p.z.p. wyłączenia spod ograniczenia wysokości. Kolegium pominęło stanowisko Burmistrza Miasta L. wyrażone w piśmie z 21 lipca 2022 r. Zdaniem Spółki sporny komin należy zakwalifikować jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, a zatem jako urządzenie infrastruktury technicznej, o którym mowa w § 2 pkt 4 m.p.z.p., do którego nie znajduje zastosowania wymóg zachowania maksymalnej wysokości 20 m. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało swoje rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji wynikające z treści art. 145 § 1 p.p.s.a, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wyjaśnić również należy, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że Kolegium złożyło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, zaś Skarżąca w ustawowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest okoliczność, czy planowane przez Skarżącą przedsięwzięcie spełnia warunek zgodności lokalizacji z ustaleniami m.p.z.p. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.o.i.ś. (w brzmieniu właściwym dla rozpoznawanej sprawy) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie). Zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzenia inwestycyjnego podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązek organu w zakresie sprawdzenia zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznacza, że organ powinien w sposób wnikliwy dokonać analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie dla konkretnego przedsięwzięcia. Jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów wynikających z u.u.o.i.ś. W przypadku zaś stwierdzenia sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ zobligowany jest do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. W orzecznictwie podkreśla się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 listopada 2012 r., II OSK 1240/11; 23 sierpnia 2016 r., II OSK 2983/14; 4 kwietnia 2024 r., III OSK 1576/22 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). W sprawie nie jest sporne, że planowana inwestycja polegająca na budowie instalacji termicznego przekształcania odpadów niebezpiecznych, medycznych i weterynaryjnych zlokalizowana będzie na działkach objętych obowiązującym m.p.z.p., a konkretnie na terenie oznaczonym w tym planie symbolem C1PU. Planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 u.u.o.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia z 10 września 2019 r.). Zgodnie z § 18 ust. 1 m.p.z.p. teren oznaczony symbolem C1PU to teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej dla którego ustala się przeznaczenie podstawowe: a) obiekty produkcyjne, bazy, składy i magazyny, b) usługi. Dla terenu C1PU wyznaczono warunki zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy m. in. w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy. Maksymalna wysokość budynków i pozostałej zabudowy wynosi 20 m (§ 18 ust. 2 pkt 3 lit. c) m.p.z.p.). Stosownie zaś do § 2 pkt 4 m.p.z.p. przez wysokość zabudowy należy rozumieć: a) wysokość budynków, b) wysokość pozostałych obiektów budowlanych z wyjątkiem urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej – mierzoną od poziomu terenu w najniższym punkcie styku z obrysem zewnętrznym obiektu do najwyższego punktu elementu wykończenia obiektu budowlanego. Z karty informacyjnej dla przedsięwzięcia (dalej "KIP") wynika, że przedsięwzięcie obejmować będzie budowę m. in. głównego budynku instalacji, w którym przewiduje się montaż instalacji do termicznego przekształcania odpadów złożonej z dwóch linii technologicznych, w skład których będą wchodziły następujące podstawowe urządzenia: piec obrotowy z niezbędną infrastrukturą, układ odżużlania pieca, komora dopalania, kocioł do odzysku ciepła, system oczyszczania i monitoringu spalin oraz komin (emitor) odprowadzający spaliny z instalacji o wysokości około 40 m. Organ pierwszej instancji stwierdził, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym określonym w § 18 ust. 1 pkt 1 ppkt a) m.p.z.p., jednakże jest niezgodna z wyznaczonymi dla terenu C1PU warunkami zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy (§ 18 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.). Zdaniem Prezydenta komin (emitor) jest częścią instalacji do termicznego przekształcania odpadów, służącą do odprowadzania z niej spalin. Instalację tę jako całość należy traktować jako obiekt budowlany. Wykonanie zaś na terenie C1PU obiektu budowlanego o wysokości 40 m jest niezgodne z zapisami m.p.z.p. Komin nie stanowi obiektu infrastruktury technicznej ponieważ jako obiekt nieliniowy nie będzie częścią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1145; dalej "u.g.n."). Nie można go również uznać za obiekt o charakterze usługowym, nieodzownie potrzebnym dla właściwego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki. Komin nie stanowi obiektu infrastruktury towarzyszącej, dla którego warunek maksymalnej wysokości nie jest ustalony w m.p.z.p. Kolegium, zgodnie z zaleceniem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/G1 925/23, dokonało oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z m.p.z.p. i podzieliło w pełni stanowisko Organu pierwszej instancji w tym przedmiocie. Z kolei Skarżąca twierdzi, że organy nieprawidłowo intepretują zapisy m.p.z.p. i tym samym błędnie przyjmują, że objęta wnioskiem inwestycja jest niezgodna z ustaleniami m.p.z.p. Skarżąca wyjaśniła, że komin zostanie zamontowany na głównym budynku planowanej instalacji. Wysokość 40 m liczona jest od poziomu gruntu przy czym wysokość 40 m wynika z zsumowania rozmiarów komina z wysokością budynku, na którym zostanie on zamontowany. Zdaniem Skarżącej komin należy traktować jako immanentną i niezbędną część instalacji technologicznej, czyli jako część urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, a zatem jako urządzenie budowlane. Jako zaś urządzenie budowlane komin (emitor) należy zakwalifikować jako urządzenie infrastruktury technicznej, o którym mowa w § 2 pkt 4 m.p.z.p., do którego nie znajduje zastosowania wymóg zachowania maksymalnej wysokości 20 m. W efekcie planowana inwestycja nie narusza wymogu ujętego w § 18 ust. 2 pkt 3 lit. c) m.p.z.p. i nie jest sprzeczna z m.p.z.p. W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym terenu, na którym ma być ono zrealizowane, określonym w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) m.p.z.p. Zakres przedsięwzięcia mieści się bowiem w zakresie pojęcia "obiekty produkcyjne, bazy, składy i magazyny". W m.p.z.p. nie wprowadzono przy tym żadnych ograniczeń w zakresie rodzajów dopuszczalnej formy prowadzenia działalności gospodarczej, a w szczególności nie wyłączono działalności uciążliwej dla środowiska lub polegającej na prowadzeniu przetwarzania odpadów (poza postanowieniem § 16 ust. 5). Planowane przedsięwzięcie nie spełnia jednakże warunku zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy (§ 18 ust. 3 lit. c) m.p.z.p.) i tym samym lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z m.p.z.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.o.i.ś. przez przedsięwzięcie należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Jak wynika z KIP realizacja przedsięwzięcia jakim jest budowa instalacji termicznego przekształcania odpadów obejmuje m. in. budowę budynków, budowli, parkingów, dróg, placów manewrowych oraz niezbędnych instalacji. Ustalenie zgodności przedsięwzięcia Spółki z postanowieniami m.p.z.p. wymagało zatem weryfikacji czy lokalizacja wszystkich elementów ww. zamierzenia inwestycyjnego jest zgodna z m.p.z.p. W sytuacji, w której m.p.z.p. określa precyzyjnie maksymalną wysokość zabudowy dla budynków i pozostałej zabudowy na terenie oznaczonym symbolem C1PU przyjąć należy, że w świetle art. 80 ust. 2 u.u.o.i.ś. konieczne było dokonanie także oceny czy parametry zamierzenia inwestycyjnego Skarżącej są zgodne ze szczegółowymi założeniami zawartymi w m.p.z.p. Wobec tego wysokość planowanego komina (emitora) wchodzącego w skład instalacji do termicznego przekształcania odpadów - jako przyjęty w KIP parametr inwestycji - miał istotne znaczenie dla oceny zgodności przedsięwzięcia z m.p.z.p. Sąd podziela stanowisko organów, że komin (emitor) jako element instalacji do termicznego przekształcania odpadów nie stanowi ani urządzenia ani obiektu infrastruktury technicznej w rozumieniu § 2 ust. 4 m.p.z.p. Analizowany m.p.z.p. nie zawiera definicji urządzenia infrastruktury technicznej ani obiektu infrastruktury technicznej. Pojęcia te nie zostały także zdefiniowane w u.p.z.p. w brzmieniu aktualnym, jak i obowiązującym na datę uchwalenia m.p.z.p. W art. 2 pkt 13 u.p.z.p. wskazano, że ilekroć w tej ustawie jest mowa o uzbrojeniu terenu należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n. Stosownie zaś do art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Urządzenia wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. są zatem przez u.p.z.p. utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Przy czym przepis art. 143 ust. 2 u.g.n. obejmuje jedynie wymienione w nim urządzenia infrastruktury technicznej. Regulacja ta nie odnosi się do obiektów infrastruktury technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2017 r., II OSK 2079/15, opubl. w CBOSA). Jak podnosi się w orzecznictwie nie można przypisywać przesądzającego znaczenia definicjom i określeniom dotyczącym infrastruktury technicznej funkcjonującym w innych dziedzinach materialnego prawa administracyjnego. Występują bowiem zasadnicze różnice w przedmiocie regulacji oraz w celach u.p.z.p. Nadto, w samej u.p.z.p. nie ma jednolitości w określaniu inwestycji infrastrukturalnych. Przy czym zwraca się uwagę, że obiekty infrastruktury technicznej co do zasady pełnią rolę towarzyszącą podstawowemu przeznaczeniu terenu, rolę służebną wobec mieszkaniowej, zagrodowej, czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu itp. O zmianie lub zachowaniu przeznaczenia terenu, na skutek uchwalenia planu miejscowego, decydować mogą obiekty, którym obiekty infrastruktury technicznej towarzyszą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r., II OSK 794/16, opubl. w CBOSA). Wobec powyższego wykładnia pojęć "urządzenie infrastruktury technicznej" i "obiekt infrastruktury technicznej" na gruncie analizowanego m.p.z.p. powinna uwzględniać przede wszystkim okoliczność, że w planie miejscowym określa się przeznaczenie terenów i ustala zasady ich zagospodarowania. Biorąc to pod uwagę należy uznać, że postanowienie § 2 pkt 4 analizowanego m.p.z.p. dotyczy infrastruktury technicznej funkcjonującej na obszarze objętym m.p.z.p., a ponadto także wyspecjalizowanej działalności gospodarczej w tym zakresie, w tym służących jej wykonywaniu urządzeń technicznych. Postanowienie to nie odnosi się zaś do wewnętrznej infrastruktury technicznej konkretnego zakładu produkcyjnego czy usługowego. Niezależnie zatem od tego czy komin zamontowany na budynku planowanej instalacji termicznego przekształcania odpadów uznany zostanie za część obiektu budowlanego czy za urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym to nie stanowi on ani obiektu ani urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w § 2 pkt 4 lit. b) m.p.z.p. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organów, że komin jako element instalacji do termicznego przekształcania odpadów nie pełni wobec niej roli towarzyszącej, służebnej. Wręcz przeciwnie, jest on istotnym elementem składowym instalacji. Nie można zatem uznać, że komin stanowi urządzenie infrastruktury technicznej związane z obsługą i zagospodarowaniem terenu. W konsekwencji uznać trzeba, że organy obu instancji dokonały właściwej wykładni przepisów m.p.z.p. i prawidłowo odmówiły wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia z uwagi na brak spełnienia przesłanki zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. Za niezasadne należy zatem uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i związany z nimi zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie z przyczyn wyżej wskazanych nie występują wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w § 2 pkt 4 m.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ odwoławczy zasady czynnego udziału strony (art. 79a § 1 w związku z art. 10 § 1 k.p.a.) należy wskazać, że Kolegium nie miało podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazany przez Spółkę w KIP. Wniosek Spółki o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego w KIP był dla Organu odwoławczego wiążący. Należy mieć na uwadze, że regulacja art. 79a § 1 k.p.a. odnosi się do niespełnionych (bądź niewykazanych) przesłanek uwzględnienia żądania strony, a nie do informowania strony o możliwości modyfikacji żądania. Skoro Spółka złożyła odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej to tym samym podtrzymała żądanie zawarte w złożonym wniosku. Tym samym Organ odwoławczy miał podstawę zakładać, że Spółka jest zdeterminowana, aby uzyskać decyzję środowiskową dla przedsięwzięcia w kształcie przedstawionym we wniosku. Jednocześnie należy wskazać, że uchybienie przez Organ odwoławczy art. 79a § 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. nie skutkowało wadliwością istotnych w sprawie ustaleń faktycznych, a tym samym nie miało wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, opubl. w CBOSA). Jeśli chodzi o pominięcie stanowiska Burmistrza Miasta L., zawartego w piśmie z 21 lipca 2022 r., wskazać trzeba, że ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Stanowisko Burmistrza odnośnie interpretacji postanowień m.p.z.p. nie było wiążące dla organów i podlegało ocenie jak każdy inny dowód w sprawie. Organy działając w ramach przyznanych im ustawowo kompetencji dokonały odmiennej wykładni spornego postanowienia § 2 pkt 4 m.p.z.p. Zarzut naruszenia art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. należy tym samym uznać za pozbawiony podstaw. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium podzieliło w całości stanowisko Organu pierwszej instancji i jego argumentację odnośnie braku spełnienia przesłanki zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. Zgodzić się należy ze Skarżącą, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne. Jednakże pomimo jego lakoniczności możliwe było zweryfikowanie zarówno ustaleń faktycznych, sposobu rozumowania jak i wniosków Kolegium. Skoro przywołane w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne i ocena prawa Organu pierwszej instancji zostały w pełni podzielone przez Kolegium i uznane za przesadzające o trafności rozstrzygnięcia to brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do każdego przywołanego w odwołaniu argumentu na poparcie stanowiska Skarżącej nie stanowi w ocenie Sądu naruszenia prawa procesowego, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.