II SA/Gl 547/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kontroli przewodów kominowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w C. – K.G. i P.B., przeprowadzenie kontroli przewodów kominowych w tym budynku. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Odwołanie od tej decyzji, zatytułowane skargą, wniósł pełnomocnik obecnie skarżącej K.G.. Podtrzymał stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego, że za stan kominów i ich bezpieczną eksploatację odpowiadać winien jedynie P.B.. To on bowiem wprowadził bez zgody skarżącej lokatorów do budynku pomimo, że nie zostały jeszcze zakończone roboty związane z usuwaniem szkód górniczych. Również tylko on czerpie korzyści z nieruchomości, narażając przy tym inne osoby na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Wskazano także, że przed Sądem Rejonowym w M. toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości. Wniesiono o to, aby nakaz został skierowany tylko do P.B.. Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie tego organu prowadzone w trybie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zostało wszczęte wskutek nadesłania do organu pierwszej instancji protokołu z okresowej kontroli kominiarskiej przeprowadzonej w przedmiotowym budynku. Z protokołu tego wynikało, że istnieją nieprawidłowości mogące stanowić zagrożenie życia lub mienia. Pomimo przeprowadzonych oględzin, nie zostały wyjaśnione wątpliwości co do treści protokołu, ani też co do zakresu prowadzonych w budynku robót remontowych. W związku z tym w toku postępowania odwoławczego wezwano autora opinii do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Ze złożonych przez niego wyjaśnień wynika, że w złym stanie technicznym jest komin, w którym znajduje się przewód od kotła centralnego ogrzewania. Przedmiotem sprawy jest zatem w ocenie organu odwoławczego zły stan określonego komina. Nie ma zatem potrzeby wykonania ponownej kontroli przewodów kominowych. Dalsze postępowanie winno się toczyć w przedmiocie złego stanu technicznego tego konkretnego komina. Organ odwoławczy wskazał również, że obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie ciąży solidarnie na obu jego współwłaścicielach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu brak staranności oraz sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W jej ocenie, po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, postępowanie winno toczyć się dalej w celu usunięcia wszystkich usterek przewodów kominowych. Zarzuciła ponadto brak wyznaczenia organowi pierwszej instancji terminu wynikającego z art. 66 Prawa budowlanego oraz brak zastosowania tego właśnie przepisu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i natychmiastowe wszczęcie postępowania w sprawie eksploatacji przedmiotowego budynku z uwagi na zły stan komina. Wniosła również o ponowne rozpatrzenie jej skarg na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i decyzję z dnia [...] r. W pozostałej części uzasadnienia wskazała, że wyłączną odpowiedzialność za zły stan budynku ponosi P.B.. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi przyznał, że zachodzą w sprawie podstawy do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Takie postępowanie winien jednak przeprowadzić organ pierwszej instancji określając jego zakres i wyznaczając terminy, o których mowa w tym przepisie. Z tego tez względu uchylono decyzję wydaną w trybie art. 62 Prawa budowlanego i umorzono postępowanie prowadzone w tym trybie jako bezprzedmiotowe. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo wyjaśnił, że wskazane w skardze rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, których kopie dołączone zostały do akt sprawy, były przedmiotem odwołania, które doprowadziło do wydania przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzono, że prawomocnym wyrokiem z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1104/09 oddalono skargę obecnie skarżącej na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę Sąd badał zatem, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organom podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Badając zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem względnie stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa formalnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 105 kpa jeżeli postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z kolei zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa jednym z rozstrzygnięć, jakie wydaje organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, jest decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję i umarzająca postępowanie pierwszej instancji. Taką właśnie decyzją jest zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak było podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 62 Prawa budowlanego, a tym samym do nałożenia obowiązku, o jakim mowa w ust. 3 tego przepisu. Przepis ten znalazłby bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji uchybienia przez właściciela lub zarządcę obowiązkom poddawania obiektu budowlanego kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie uchybienia tym obowiązkom nie stwierdzono, a zatem decyzja wydana na podstawie tego przepisu podlegała uchyleniu, a postępowanie prowadzone w tym trybie było bezprzedmiotowe, co musiało doprowadzić do jego umorzenia. Powyższe w żaden sposób nie oznacza jednak, że organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ma pozostawać bezczynny w stosunku do przedmiotowego budynku. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji winien wszcząć nowe postępowanie w oparciu o przepis art. 66 Prawa budowlanego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zaistniały przesłanki określone w tym właśnie przepisie. Wydanie decyzji w tym trybie poprzedzone będzie ustaleniem, jakie nieprawidłowości mają być usunięte oraz, czy zachodzą podstawy do zakazania użytkowania obiektu. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że taki tok postępowania popiera również sama skarżąca. Skarżąca kwestionuje jednak nałożenie obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu również na nią. Tymczasem zauważyć przyjdzie, że przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego (art. 61 i nast.), jako adresatów określonych obowiązków wymieniają właściciela lub zarządcę. W niniejszej sprawie nie ustalono, aby w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego ustanowiony został zarząd lub zarządca. Obowiązki jego utrzymania spoczywają zatem na właścicielu. W sytuacji, kiedy właścicieli jest więcej (współwłasność), obowiązki te obciążają solidarnie wszystkich współwłaścicieli, niezależnie od tego, który z nich i w jakim stopniu przyczynił się do powstania naruszeń. Ewentualne wzajemne rozliczenia i roszczenia związane z udziałem we współwłasności, pozostają poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego. Podstawowym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest bowiem nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego (art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego) bez względu na stosunki panujące pomiędzy współwłaścicielami obiektu budowlanego. Odnosząc się natomiast do kwestionowania przez skarżącą rozstrzygnięć organu pierwszej instancji z dnia [...] r. (postanowienie nr [...]) oraz z dnia [...] r. (decyzja nr [...]), to stwierdzić przyjdzie, że rozstrzygnięcia te nie podlegają kontroli w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Wskazane przez skarżącą rozstrzygnięcia z [...] r. wykraczają poza te granice. Wskazać jedynie przyjdzie, że skarżąca, jako strona postępowania, miała możliwość poddania ich kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej, jak również ma możliwość zainicjowania postępowań nadzwyczajnych zmierzających do ich ewentualnego wzruszenia w przypadku spełnienia przesłanek określonych przepisami procedury administracyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, a zatem podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.