II SA/Gl 553/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na akt Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia kontroli działalności spółki wodnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia kontroli działalności spółki wodnej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w przedmiotowym piśmie organ nie uwzględnił jego zarzutów dotyczących niezgodnego z prawem podjęcia uchwały Zarządu Spółki "A" w G. z dnia [...] r., nie ustosunkowano się również do jego zarzutów dotyczących działalności Zarządu Spółki jako niezgodnej ze statutem Spółki. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przedmiotowa sprawa została wszczęta na wniosek obecnie skarżącego z dnia 15 grudnia 2014 r. Wniosek dotyczył przeprowadzenia kontroli działalności Spółki "A" w G. i został on w dniu 8 stycznia 2015 r. przekazany Przewodniczącemu Komisji Rewizyjnej Spółki "A" oraz Przewodniczącemu Zarządu tej Spółki. Po otrzymaniu wyjaśnień Przewodniczącego Zarządu z dnia [...] r. wraz z uchwałą Zarządu z dnia [...] r. nr [...] o nieprzyjęciu skarżącego w poczet członków Spółki "A" w G. przekazano skarżącemu wskazane dokumenty. Kolejna skarga A. S. dnia 9 lutego 2015 r. na działalność Zarządu Spółki została przekazana Przewodniczącemu Komisji Rewizyjnej Spółki. Pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Starosta [...] wyjaśnił skarżącemu, że nie posiada on uprawnień do zobowiązania spółki do przyjęcia go w poczet jej członków. Nadzór i kontrola działalności spółki wodnej w świetle art. 178 ustawy Prawo Wodne ( t. jedn. Z 2015 r. poz. 469) ogranicza się wyłącznie do możliwości kontroli uchwał organów spółki przedkładanych przez Zarząd Spółki, w ocenie Starosty nie stwierdzono, by uchwały podejmowane przez organy spółki były sprzeczne z prawem lub ze statutem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest akt Starosty [...] z dnia [...] r., w którym organ odniósł się do skarg A. S. na działalność Zarządu Spółki "A" w G. z dnia [...] r., [...] r., [...] r. oraz [...] r. w sprawie interwencji dotyczącej sporu ze spółką wodną odnośnie przyjęcia skarżącego w poczet członków spółki. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 wymienionej ustawy, określający podstawy odrzucenia skargi wniesionej do sądu administracyjnego przez ten sąd, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te rozumie się określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżania, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny (por. T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 273). Uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego, w tym także ze skargi na bezczynność organu, jak wynika z art. 50 § 1 p.p.s.a., uzależnione jest od posiadania przez wnoszącego skargę interesu prawnego, który może być wyprowadzony tylko z przepisów prawa materialnego, a zatem z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Powyższe nie dotyczy jedynie prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Wspomniany interes prawny winien mieć charakter osobisty, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności organu administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97, niepubl.; z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98, niepubl.). W myśl regulacji prawnych zamieszczonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne odnoszących się do kwestii nadzoru i kontroli sprawowanej przez starostę na działalnością spółek wodnych skarżący nie mógł brać udziału postępowaniu nadzorczym toczącym się w trybie przepisów rozdziału III działu VII tej ustawy, bowiem udział w tym postępowaniu bierze jedynie organ nadzoru oraz spółka wodna, której postępowanie to dotyczy. Nie budzi wątpliwości, że stosownie do art. 178 Prawa wodnego, Starosta jest organem sprawującym nadzór i kontrolę nad działalnością Spółek Wodnych. W ramach tej kompetencji, tj. jako organ nadzoru, może orzec o nieważności uchwały organu Spółki "A", zaś kompetencja do wydani takiego orzeczenia jest ograniczona czasowo i wynosi 30 dni od daty doręczeni Staroście uchwały Spółki "A". Taka regulacja w żadnym razie nie uprawnia do twierdzenia, jak to czyni skarżący, iż ma on prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i kwestionowania uchwały o nieprzyjęci go w poczet członków Spółki "A". Skarżący nie mógł skutecznie domagać się wydania przez Starostę [...] decyzji przedmiocie nieważności uchwały Walnego Zgromadzenia Spółki "A" w G. Stanowisko to jest zbieżne z poglądem prawnym zamieszczonym w postanowieniu NSA z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt OW 95/04 [w:] ONSAiWSA z 2005 r. nr 2, poz. 45). Zgodnie z tym poglądem nadzór i kontrola nad spółką wodną nie obejmują relacji zachodzących wewnątrz tego podmiotu, a w szczególności stosunków pomiędzy spółką a jej członkami. Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 §1 §.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne ( art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wobec czego skargę na akt Starosty [...] z dnia [...] r. znak [...]. DW jako niedopuszczalną, bo pochodzącą od podmiotu nieuprawnionego należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.