II SA/Gl 558/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Rafał Wolnik, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w B.-B. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę W piśmie z dnia [...] skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w B.-B. zawarła skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] nr [...]. Na mocy wskazanego orzeczenia oddalono wniosek Spółdzielni dotyczący pisma Prezydenta Miasta B.-B. z dnia [...] nr [...], informującego o zwiększeniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w B.-B., o nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. wydane zostało w oparciu o art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Jak wynika z treści powołanego przepisu od wydanego w tym trybie orzeczenia nie przysługuje odwołanie. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 80 tej ustawy od orzeczenia kolegium użytkownik wieczysty może wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia, co równoznaczne jest z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego, właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. W wyniku złożenia sprzeciwu orzeczenie takie traci moc, zaś wniosek złożony do kolegium zastępuje pozew w postępowaniu cywilnym. Powstały spór przeniesiony zostaje zatem na forum sądu powszechnego. W niniejszej sprawie istotnym jest w szczególności, iż użytkowanie wieczyste ma charakter uprawnienia typowo cywilnoprawnego, uregulowanego umową o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, znajdującą swe umocowanie w art. 232 – art. 243 kodeksu cywilnego. Obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nie może wobec tego wynikać z decyzji administracyjnej (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1994 r., sygn. akt III CZP 188/93, OSNCP 1994, nr 9, poz. 169). Stąd też doręczone skarżącej Spółdzielni pismo Prezydenta Miasta B.-B. z dnia [...] zawierające oświadczenie o zmianie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, miało charakter czynności cywilnoprawnej, pomimo że zmiana ta spowodowana została zwiększeniem stawki podatku od towarów i usług. Co więcej zauważenia wymaga, że również strona skarżąca określa pismo Prezydenta Miasta B.-B. z dnia [...] jako wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Ponadto zmianę wysokości tej opłaty skarżąca Spółdzielnia kwestionuje następnie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B.-B., jako organem właściwym do orzekania w sprawach opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, nie będącym natomiast właściwym do rozstrzygania spraw dotyczących podatku od towarów i usług. Objęty niniejszym postępowaniem tryb zmiany wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości pozostaje wobec tego poza zakresem kognicji sądów administracyjnych. Na marginesie podnieść wszak należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. w wydanym na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzeczeniu błędnie sformułowało treść rozstrzygnięcia jako "oddalenie decyzji Prezydenta Miasta B.-B.", tym bardziej, że w powołanej podstawie prawnej ustawodawca wyraźnie wskazał, iż postępowanie przed kolegium dotyczy wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadniona, bądź uzasadniona jest w innej wysokości. Okoliczność powyższa nie rzutuje jednakże na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono o odrzuceniu wniesionej w tej sprawie skargi.