II SA/Gl 56/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [..] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej na skutek skargi kasacyjnej sporządzonej przez uczestników postępowania J. i E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 56/14 p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. uwzględnił skargę P. P. i uchylił zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony uczestnikom postępowania E. S. oraz J. S. w dniu 10 lipca 2014 r. Zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął wyżej wskazanym w dniu 11 sierpnia 2014 r. (9 sierpnia wypadł w sobotę). Od przywołanego na wstępie wyroku E. S. oraz J. S. pismem z dnia 26 lipca 2014 r. (złożonym w placówce pocztowej w dniu 28 lipca 2014 r.) wystąpili ze "skargą kasacyjną", wnosząc jednocześnie o ustanowienie adwokata celem jej podpisania. Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustanowił dla uczestników postępowania adwokata z urzędu. Wobec nie złożenia do dnia dzisiejszego skargi kasacyjnej - z zachowaniem do tego przewidzianej przepisami prawa formie, powołane pismo z dnia 26 lipca 2014 r. ze względu na intencję jego autorów należało uznać za "osobistą" skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie znajduje zastosowania jedynie wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stwierdzić zatem należało, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez E. S. oraz J. S., którzy nie posiadają kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. sprawia, że skarga taka obarczona jest nieusuwalnym brakiem formalnym, a zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.