II SA/Gl 560/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. i E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o rejestracji pojazdu w kwestii wniosku strony skarżącej o zmianę postanowienia Sądu z dnia 17 maja 2012 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 maja 2012 roku, sygn. akt II SA/Gl 560/12; 2. wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji. K. J. i E. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., mocą której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...], wydane w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, o uchyleniu własnej decyzji o rejestracji pojazdu marki [...] i odmowie rejestracji tego pojazdu. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umotywowany niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podnieśli, że brak wstrzymania decyzji spowoduje obowiązek zwrotu wydanego wcześniej dowodu rejestracyjnego, a w konsekwencji zostaną oni pozbawieni możliwości korzystania z pojazdu. Podkreślono, że szkoda wynikać będzie z konieczności zakupu innego pojazdu, którym skarżący będą mogli się przemieszczać, a to wiązać się będzie z dodatkowymi kosztami związanymi z zaciągniętym na ten cel kredytem. W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2012 r. skarżący wskazali dodatkowo na toczące się przed Sądem Rejonowym w W. postępowanie sądowe w sprawie o ustalenie istnienia prawa własności samochodu marki ford, co dodatkowo uzasadnia ich zdaniem pozytywne rozpatrzenie wniosku. Postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r. Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2102 r., poz. 270 – zwana dalej p.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że powołanie się przez skarżących na fakt niemożności korzystania z samochodu nie stanowi wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia żądania i zastosowania instytucji procesowej wstrzymania. Dalej przyznano, że zaistniała sytuacja spowoduje utrudnienia dla skarżących, jednakże strona nie wykazała - zdaniem Sądu - że użytkowanie pojazdu jest konieczne dla realizacji jakiś konkretnych celów. Brak było zatem podstaw do przyjęcia przez Sąd, że po wykonaniu decyzji organu drugiej instancji powstanie po stronie skarżących znaczna szkoda. Zwrócono uwagę również, że wykonanie decyzji ma niewątpliwie skutek odwracalny, gdyż ewentualne jej uchylenie wiązać się będzie z rejestracją pojazdu, a tym samym wprowadzeniem go do ruchu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono wreszcie, że to w interesie strony leży dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów potwierdzających okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W piśmie z dnia 11 czerwca 2012 r. K. J. i E. J. zawarli ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku powtórnie wskazano na konsekwencje odmowy wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w tym na obowiązek zwrotu dowodu rejestracyjnego, brak możliwości korzystania z pojazdu, konieczność zakupu innego pojazdu i koszty z tym związane. Dodatkowo skarżący podnieśli, że brak środka transportu wpłynie negatywnie na wszystkich członków rodziny z uwagi na fakt, że samochód jest używany nie tylko do dojazdów do pracy, ale także do przewozu dzieci do szkoły, na specjalistyczne leczenie ortodontyczne czy na zajęcia korekcyjne z powodu wad kręgosłupa. Podkreślono, że transport innym środkiem transportu jest w tym przypadku utrudniony. Strona powołała się również na postępowanie toczące się przed sądem powszechnym, które – zdaniem skarżących – spowoduje możliwość wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, załączając do pisma procesowego kopię złożonego w Sądzie Rejonowym w W. pozwu o ustalenia prawa własności. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 czerwca 2012 r. organowi administracji doręczno odpis pisma z dnia 11 czerwca 2012 r. jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie trzech dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania aktu, jednak wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i § 3 tego artykułu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W ocenie Sądu ponowny wniosek K. J. i E. J. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazuje na nowe okoliczności uzasadniające uchylenie postanowienia Sądu z dnia 17 maja 2012 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. W realiach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę przesłankę trudnych od odwrócenia skutków, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania, gdyż jak podkreślono poprzednio wykonanie decyzji o odmowie rejestracji pojazdu ma niewątpliwie skutek odwracalny. Jednak Sąd uznał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżących. W ponownym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji powołali się oni bowiem na konkretne okoliczności wskazujące na konieczność posługiwania się w życiu codziennym samochodem osobowym jako środkiem transportu, w tym związane ze zdrowiem małoletnich członków rodziny. Rację zatem należy przyznać wnioskodawcą, że niemożność skorzystania z pojazdu w przypadku, kiedy dojazd w określone miejsca innymi środkami transportu jest ograniczony, spowoduje nie tylko utrudnienia, ale również może doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia dzieci. Na marginesie wskazać należy, że Sąd jedynie ocenia, czy w istocie może powstać szkoda znacznych rozmiarów lub czy istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3, § 4 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.