II SA/Gl 564/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu S. K. kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Decyzją ostateczną z dnia z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty C. nr [...] z dnia [...]r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. z/s w W. pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej "[...]“ w skład której wchodzą: [...], [...], [...] do realizacji na działce o nr ewid. [...] w miejscowości J., gm. M. Decyzja ta została doręczona S. K. w dniu [...]r. i zawierała prawidłowe pouczenie o prawie i trybie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Na powyższą decyzję S. K. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która została nadana w Urzędzie Pocztowym w C. [...] w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...]r. Tym samym termin do złożenia skargi upływał bezskutecznie w dniu [...]r. Skarga natomiast została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...]r., zatem po upływie terminu do jej złożenia. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy.