II SA/Gl 566/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. i B.D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T . zezwolił inwestorowi M. C. na dokończenie budowy przyłącza kanalizacji ogólnospławnej do budynku mieszkalnego na działce nr 1 i 2, wykonywanej bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o zażaleniu do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. został doręczony m.in. B. D. i Z. D. w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. B. D. i Z. D. wnieśli zgodnie z pouczeniem zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ II instancji stwierdził niedopuszczalność przedmiotowego zażalenia. Pismem z dnia [...] r. B. D. i Z. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi zarówno na postanowienie PINB w T. z dnia [...] r. nr [...], jak i postanowienie organu odwoławczego z dnia [...]r. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 30 marca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 339/12 na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a, rozdzielono powyższe skargi. Skargę w niniejszej sprawie potraktowano jako wniesioną na postanowienie PINB z dnia [...] r. nr [...], sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 566/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy, wykonywanej bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi, o którym mowa w art. 49b ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że postanowienie to rozstrzyga sprawę co do istoty, a wobec tego przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1009/07). Skoro postanowienie to jest wydawane w postępowaniu administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, należy przyjąć, iż warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi nie ma zastosowania, ponieważ skarżącemu takie środki zaskarżenia nie przysługiwały (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postanowienie w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy (art. 49b ust. 6 Prawa budowlanego) organ powinien doręczyć stronie wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 125 § 3 kpa oraz art. 53 § 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, uznać należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 23 września 2011 r. Tym samym termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. w dniu 24 października 2011 r. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zwrócić jednak należy uwagę, że pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu było oczywiście błędne. Przedstawione uchybienie organu nie może mieć jednak wpływu na ocenę terminowości skargi w badanej sprawie, tym niemniej błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia i może stanowić podstawę ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia skargi.