II SA/Gl 568/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach Anny Podsiadło sprawy ze skargi E.P. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wymeldowania oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] D.P. zwrócił się do Urzędu Miasta w D. o wymeldowanie swojej żony z adresu w D. przy ul. [...], stwierdzając, że żona opuściła ten lokal w dniu [...]. W toku postępowania ustalono m.in., że Prokuratura Rejonowa nadzoruje postępowanie przygotowawcze w sprawie znęcania się nad E.P. przez jej męża D.P.. Sprawa ta została wszczęta na skutek zawiadomienia przez E.P. postanowieniem z dnia [...] i została zarejestrowana pod sygn. akt [...]. W tych okolicznościach Prezydent Miasta D. postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie w sprawie o wymeldowanie E.P. z pobytu stałego. Jako podstawę zawieszenia organ wskazał art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) uzależniając rozstrzygnięcie sprawy od uprzedniego wyniku postępowania karnego. Na postanowienie to nie zostało wniesione zażalenie. W dalszym toku postępowania postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta D. powołując się na art. 97 § 2 kpa podjął zawieszone uprzednio postępowanie. W uzasadnieniu wskazano, że prawomocnym postanowieniem o umorzeniu postępowania z dnia [...] w sprawie [...] Prokuratura Rejonowa w D. zakończyła dochodzenie w sprawie znęcania się nad E.P. W związku z tym stwierdzono, że ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. W zażaleniu na to postanowienie obecnie skarżąca E.P. wskazała, iż opuszczenie przez nią lokalu w D. przy ul. [...] nie miało charakteru dobrowolnego. Została bowiem do tego zmuszona. Wskazała ponadto, że postępowanie karne zostało umorzone jedynie w części dotyczącej znęcania się nad jej osobą. W toku jest postępowanie przed sądem powszechnym o wydanie bezprawnie przetrzymywanego jej majątku osobistego. Stwierdziła, że jest głównym lokatorem i o tym, czy opuszczenie tego lokalu ma charakter trwały, czy też nie decydować może jedynie ona sama, nie zaś D.P. Rozpoznając to zażalenie, zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem Wojewoda Ś. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że podjęcie zawieszonego postępowania było prawidłowe, a to w szczególności wobec faktu, że ustała przesłanka uzasadniająca zawieszenie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej i wskazywanych przez nią toczących się odrębnych postępowań, organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego a nie prawnego. Zaznaczono również, że podjęcie zawieszonego postępowania nie przesądza o wymeldowaniu osoby z miejsca stałego pobytu. Organ pierwszej instancji ma bowiem obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy w sprawie spełniona została przesłanka określona w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 87, poz. 960 z późn. zm.). W skardze do sądu administracyjnego skarżąca ponownie podkreśliła, że opuszczenie przez nią spornego lokalu nie miało charakteru trwałego i nie było dobrowolne. Wskazała, iż jest w trakcie sprawy rozwodowej. Ponownie stwierdziła, iż to ona jest głównym lokatorem, a mąż wymienił zamki w drzwiach uniemożliwiając jej dostęp do mieszkania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Wojewody Ś. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o podjęciu zawieszonego postępowania. Nie jest zatem kontrolowane w niniejszej sprawie orzeczenie co do meritum sprawy, a więc co do wymeldowania lub odmowy wymeldowania skarżącej, albowiem takie jeszcze nie zapadło. Przedmiotem kontroli jest natomiast postanowienie proceduralne, wydane w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o ustalony stan faktyczny. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ pierwszej instancji uznał, że taka okoliczność zachodziła w sprawie, a owym zagadnieniem wstępnym miał być wynik postępowania w sprawie karnej nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w D. Okoliczność ta została wskazana w postanowieniu z dnia [...] o zawieszeniu postępowania. Na postanowienie to nie wpłynęło zażalenie. Z kolei zgodnie z art. 97 § 2 kpa organ administracji publicznej podejmuje z urzędu lub na wniosek strony zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie tego postępowania. Tak też się stało w niniejszej sprawie. Skoro bowiem jedyną przyczyną uzasadniającą zawieszenie postępowania był wynik sprawy karnej, a sprawa ta została prawomocnie zakończona w zakresie, w jakim stanowiła przyczynę zawieszenia, to organ musiał z urzędu podjąć wcześniej zawieszone z tej przyczyny postępowanie. W tej sytuacji za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa należy uznać zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej, w szczególności tych związanych z charakterem opuszczenia przez nią lokalu przy ulicy [...] w D., to dla oceny, czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny niezbędnym jest przeprowadzenie przez organy administracji publicznej dokładnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Takie właśnie postępowanie winno zostać przeprowadzone po podjęciu zawieszonego postępowania. Dopiero po jego przeprowadzeniu organ administracyjny, dokonując oceny zebranego w sprawie materiału i stanowisk stron będzie mógł wydać, a wręcz będzie zobligowany do wydania decyzji co do meritum sprawy. W takiej też sytuacji stronie, o ile nie będzie się zgadzać z rozstrzygnięciem organu przysługiwać będą środki procesowe dla ewentualnego kwestionowania tego rozstrzygnięcia. Uznać zatem należy, że zarzuty skarżącej co do meritum sprawy są na obecnym etapie postępowania przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ meldunkowy obowiązujących przepisów prawa, a zatem skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.