II SA/Gl 568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. W. T. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w C. na terenie oznaczonym jako działka nr 1. We wniosku wskazano parametry istniejącego budynku oraz zakres inwestycji: wzmocnienie stropu na dwóch nowych ścianach. Zaznaczono, że istniejący dach nie ulegnie zmianie, a jedynie "..dołożone zostaną belki stropowe oparte na nowych ścianach w celu wzmocnienia stropu". Pismem z dnia [...] r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. W dniu [...] r. wpłynęło pismo r. pr. J. B., pełnomocnika właściciela sąsiedniej nieruchomości S. Z., wnoszącego o dopuszczenie dowodu z ekspertyzy technicznej budynku przy ul. [...]. Zarówno z pisma pełnomocnika jak i dołączonej ekspertyzy wynikał zły stan budynku. Budynki pod numerami [...] i [...] zlokalizowane są w zabudowie bliźniaczej, nie posiadają ściany nośnej rozdzielającej budynki. Z kolei w dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło pismo ww. pełnomocnika uczestnika postępowania zatytułowane "zastrzeżenie" wnoszące o odmowę ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w kierunku zachodnim wraz z realizacją niezbędnej infrastruktury technicznej. Na skutek uwzględnienia złożonego odwołania Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło jednak powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na śmierć uczestnika postępowania - S. Z.. W wyniku powyższego uchylenia, pismem z dnia [...] r. organ I instancji wystąpił do W. Z. o udzielenie informacji co do następców prawnych po zmarłym S. Z.. Z uwagi na milczenie W. Z., organ pismem z dnia [...] r. wystąpił do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta C. o wskazanie następców prawnych - najbliższej rodziny /dzieci/ W. i S. Z. uzyskując informację, iż W. i S. Z. posiadają dwóch synów: A. Z. oraz A. Z.. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] r. organ I instancji powiadomił obu synów o wszczętym postępowaniu z wniosku W. T.. W dniu [...] r. A. Z. wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na brak przeprowadzonego postępowania spadkowego. Z podobnym wnioskiem wystąpiła również W. Z. reprezentowana przez r. pr. J. B.. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż nieruchomość przy ul. [...] pozostaje we władaniu W. Z. oraz dwóch synów zmarłego, którzy zostali zawiadomieni o wszczętym postępowaniu. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. postępowanie może zostać zawieszone na wniosek strony, na żądanie której zostało ono wszczęte. W niniejszej sprawie okoliczności te nie zachodzą, a zatem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. Na ww. postanowienie pełnomocnik W. Z. wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Postanowienie Kolegium zostało z kolei zaskarżone przez radcę prawnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (skarga została oddalona wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 178/14). Decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 w związku z art. 54 ust 1 i art. 59 ust. 1 art. 30 ust. 1 art. 61 ust. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2012, poz.647 z późn. zm. – zwanej dalej: u.p.z.p.) Prezydent C., po rozpatrzeniu wniosku W. T., ponownie ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w kierunku zachodnim i realizacji elementów infrastruktury i urządzeń technicznych niezbędnych dla funkcjonowania obiektu oraz pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach planowanej inwestycji, na nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...], oznaczonej jako dz. o nr ewid. 1 obręb [...]. Organ sformułował nadto wymogi co do linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, linii i powierzchni zabudowy oraz ustalenia w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dotyczące infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów na terenach górniczych. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż teren objęty wnioskiem (działka nr ew. 1 obr. [...]) o powierzchni 453 m2) jest zagospodarowany dla funkcji mieszkaniowej. Przedmiotowa nieruchomość przylega bezpośrednio do pasa drogowego ulicy [...] - drogi publicznej kat. gminnej. Zgodnie z oświadczeniem inwestora Istniejąca infrastruktura spełnia zapotrzebowanie w zakresie niezbędnego zaopatrzenia w media. Obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. wskazują przeznaczenie terenu objętego wnioskiem i terenów sąsiednich jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielo-i jednorodzinnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zbadano również możliwość łącznego spełnienia warunków, o jakich mowa w przepisach przywołanego artykułu (pkt. 1 – 5). Wobec powyższego wyznaczono wokół terenu objętego wnioskiem obszar analizowany w odległości ok. 50 m i przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu - w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, posługując się rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowanie terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588). Analiza zabudowy w wyznaczonym obszarze umożliwia określenie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu stanowiących kontynuację istniejącego zagospodarowania terenu. Ponieważ wyniki badań wykazały zgodność projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z warunkami określonymi ww. przepisach, stwierdzono, że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w sposób zbieżny z wnioskiem. Odwołanie od ww. decyzji wniosła reprezentowana przez r.pr. J. B. W. Z., wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 28 k.p.a., § 204 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 54 pkt. 2 lit. d/ u.p.z.p. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego, przytoczyło odnośne przepisy u.p.z.p. stwierdzając następnie, że zaskarżona decyzja podjęta została w oparciu o powyższe przepisy i nie jest z nimi sprzeczna. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków zawartych w tym przepisie. Przepis ten formułuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa i jego celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika, iż wskazana do zainwestowania działka położona jest w sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi jednorodzinnymi, również nieruchomość odwołującej zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Skoro więc w obszarze analizowanym znajdują się nieruchomości zabudowane w sposób podobny do projektowanego, to brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do ustalonych wskaźników zagospodarowania terenu inwestora Kolegium stwierdziło, iż nie odbiegają one od przedstawionych we wniosku. Notabene w dniu [...] r. do Kolegium zgłosił się inwestor w celu zapoznania się z aktami sprawy i potwierdził, że rozbudowa polegać ma na budowie ściany od strony zachodniej i w środku budynku bezpośrednio przy ścianach istniejących. Obie ściany będą złączone ze sobą co spowoduje ich wzmocnienie i umożliwi wymianę przegnitych belek stropowych. Dach budynku nie będzie zmieniany czy też budowany od nowa. Inwestor zdaje sobie sprawę z konieczności sporządzenia ekspertyzy budowlanej na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Odnosząc się z kolei do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium wyjaśniło, iż zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. jest nieuzasadniony bowiem organ wystąpił do W. Z. o wskazanie następców prawnych po zmarłym mężu i do dnia wydania decyzji nie otrzymał odpowiedzi, miał zatem prawo ustalić ich we własnym zakresie. Zarzut nie uwzględnienia stanu technicznego budynku jest również, zdaniem Kolegium, nieuzasadniony. Zwrócić należy uwagę, iż wskazane przez pełnomocnika rozporządzenie z dnia 2 kwietnia 2002 r. ma zastosowanie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę a nie ustalenia warunków zabudowy. Decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają jedynie charakter opiniodawczy dotyczący zagwarantowania ładu przestrzennego, takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Odnośnie nieuwzględnienia interesów osób trzecich Kolegium zwraca uwagę na zapis pkt 2e sentencji zaskarżonej decyzji, w którym wskazano na obowiązek powyższej ochrony. Pismem z dnia 1 marca 2014 r. reprezentowana przez r. pr. J. B. W. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej zaskarżone rozstrzygnięcie decyzji pierwszoinstancyjnej, jak również o wstrzymanie wykonania decyzji (ten ostatni wniosek Sąd oddalił postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r). Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił, tezy te rozwijając w uzasadnieniu: - naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nierzetelny odnośnie: braku uwzględnienia stanu istniejącego obiektu i urządzeń budowlanych, a także stanu prawnego i faktycznego budynku będącego przedmiotem, inwestycji tj. faktu, iż budynek ten nie jest podzielony (stanowi jedną bryłę - jest jednym budynkiem dwurodzinnym), co potwierdza istniejący stan prawny tzn. brak jego podziału geodezyjnego, błędnego określenia warunków rozbudowy i jej zakresu tj. nieuwzględnienie w warunkach, iż planowana rozbudowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego poprzez rozbudowanie istniejącego dachu wymusza konieczność dobudowy pozostałych ścian, a nie tylko jednej, na których oparcie miałby i musiałby znaleźć nowy dach, a brak szczegółowej i fachowej ekspertyzy technicznej uniemożliwia dokonanie prawidłowej oceny powyższej kwestii w tym uwzględnienia interesów sąsiada - skarżącej, błędnego i nieprecyzyjnego ustalenia stron postępowania albowiem ustalenie prawnych spadkobierców po zmarłym S. Z. nastąpiło jedynie na podstawie informacji z Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta C. podczas gdy jedynymi dokumentami na podstawie, których istnieje możliwość prawidłowego ustalenia następców prawnych S. Z.: są prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku bądź notarialny akt poświadczenia dziedziczenia, braku powiadomienia skarżącej o czynnościach organu i brak możliwości zajęcia przez skarżącą stanowiska dotyczącego rzekomego oświadczenia W. T. z dnia [...] r. złożonego podczas wizyty w Samorządowym Kolegium Odwoławczym i włączenie powyższego oświadczenia do materiału dowodowego sprawy podczas gdy skarżąca nie została zaznajomiona z zamiarami skarżącego ani z treścią tego oświadczenia i nie mogła się do nich merytorycznie odnieść. - naruszenie art. 97 § 1 pkt. 1 i 4 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, iż nie występują przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania podczas gdy powinno ono zostać zawieszone albowiem nastąpiła śmierć strony, a wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe z uwagi na nieustalenie ich kręgu, - naruszenie art. 101 § 3 w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie odmowie zawieszenia niniejszego postępowania podczas gdy zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania winno przysługiwać zażalenie, - naruszenie art. 28 w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. poprzez brak należytego ustalenia stron postępowania wskutek braku przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku lub sporządzenia aktu dziedziczenia po zmarłym w trakcie niniejszego postępowania S. Z., a w konsekwencji wadliwość zaskarżonej decyzji wskutek braku udziału w niniejszej sprawie wszystkich uprawnionych uczestników postępowania, - naruszenie art. 60. ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. w zw. z § 4, 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadki braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ich błędną wykładnię wskutek uznania, iż wydanie zaskarżonej decyzji nie jest sprzeczne z powyższą normą prawną pomimo braku uwzględnienia stanu istniejącego obiektu i urządzeń budowlanych, także stanu prawnego i faktycznego budynku będącego przedmiotem, błędnego określenia warunków rozbudowy i jej zakresu podczas gdy powyższe okoliczności skutkować będą brakiem zachowania dotychczasowych funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej dotychczasowych obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, naruszenie § 204 r. ust. 4 i 5 oraz § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy skutkujące powstaniem stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników istniejącego i mającego powstać w przyszłości budynku, a ponadto interesu właściciela drugiej części tego samego budynku uwzględniającego oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku, - naruszenie art. 54 pkt. lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie poszanowania interesów osób trzecich. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek W. T., rozstrzygające w sprawie organy uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji sporządzono bowiem, stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizę funkcji i cech zabudowy, a jej wyniki wraz z załącznikiem graficznym stanowią załącznik do wydanej przez organ I instancji decyzji. Analiza potwierdza, że na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dla nowej zabudowy, funkcja bowiem zabudowy sąsiedniej to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa gospodarczo-garażowa. Organ prawidłowo ocenił też, iż planowane zamierzenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest też sprzeczne z przepisami odrębnymi. W konsekwencji architekt sporządziła projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Określa ono bowiem warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem Sądu wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna pozostawała zatem w zgodzie z prawem, a przeprowadzone postępowanie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odpowiadało wymogom proceduralnym, organ wszechstronnie i dogłębnie rozważył bowiem wszystkie niezbędne dla wydania merytorycznej decyzji okoliczności sprawy. W konsekwencji za nienaruszającą prawa uznać należy także utrzymującą ją w mocy, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję organu II instancji. Podkreślenia wymaga bowiem, iż stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Odnosząc się natomiast bezpośrednio do zarzutów skargi, Sąd wyjaśnia, że argumenty odnoszące się do nieuwzględnienia przez organy stanu faktycznego i prawnego budynku oraz konstrukcyjnych aspektów przyszłego dachu, stropu i ścian oraz technicznych możliwości wykonania planowanej inwestycji nie odnoszą się do postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Kolegium trafnie wyjaśniło w tej mierze, że przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest tylko zbadanie czy na przedmiotowym terenie możliwe jest, z punktu widzenia ładu przestrzennego, usytuowanie wnioskowanej inwestycji oraz określenie warunków jej realizacji natomiast zarzuty skarżącej co do szczegółowych rozwiązań konstrukcyjnych dotyczą dalszego etapu postępowania, którym jest ubieganie się inwestora o pozwolenie na budowę. W konsekwencji nietrafne są także zarzuty przywołujące postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem rozporządzenie to wydane zostało na podstawie ustawy Prawo budowlane i znajduje zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, nie zaś na etapie ustalania warunków zabudowy. Notabene sformułowany w tej mierze w podpisanej przez r. pr. J. B. skardze zarzut opatrzony został komputerową adnotacją cyt. "tego bym nie zarzucał bo to na etapie pozwolenia na budowę", a mimo to nie został wykreślony. Nie zasługują także na uwzględnienie sformułowane w skardze zarzuty, iż strona nie została powiadomiona o złożonym przez inwestora w Kolegium oświadczeniu i nie mogła się do niego merytorycznie odnieść. Sąd zauważa w tym miejscu, iż zarówno strona jak i jej pełnomocnik nie tylko byli świadomi toczącego się postępowania ale pełnomocnik brał w nim nadto aktywny udział składając pisma procesowe. W każdej chwili miał zatem możliwość wglądu do akt administracyjnych i – co czynił – wnosić stosowne uwagi i składać stosowne wnioski. Nadto przywoływane oświadczenie inwestora w niczym nie zmieniło, a jedynie potwierdziło opisany we wniosku zakres inwestycji stanowiącej przedmiot postępowania. Również zarzuty dotyczące "błędnego i nieprecyzyjnego ustalenia stron postępowania" wskutek nieustalenia w sposób przewidziany prawem następców prawnych S. Z. (w tym zarzut nie zawieszenia w oczekiwaniu na przyszłe ewentualne postępowanie spadkowe postępowania w przedmiocie warunków zabudowy) nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze podkreślenia wymaga w tej mierze enigmatyczność zarzutu, ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie wskazali bowiem na czym polega błędne ustalenie następców zmarłego (żona i synowie) i kto ze spadkobierców nie został uwzględniony. Nadto, jak słusznie wskazało Kolegium, organ I instancji pismem z dnia [...] r. wystąpił do W. Z. o wskazanie następców prawnych po zmarłym mężu i do dnia wydania decyzji nie otrzymał odpowiedzi. Skoro więc uczestnik postępowania pomimo wezwania nie wskazuje następców prawnych, organ miał prawo ustalić ich we własnym zakresie. Jeśli jednak okazałoby się w przyszłości, że istotnie poza żoną i uczestniczącymi w postępowaniu synami istnieją także inni spadkobiercy, których personaliów ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie ujawnili ani w toku postępowania administracyjnego, ani w toku obecnego postępowania sądowoadministracyjnego, to osoby te będą mogły wnioskować, o ile będą do tego podstawy, o wznowienie postępowania administracyjnego. Dziwi nadto sformułowany w skardze zarzut wadliwego, zdaniem pełnomocnika skarżącej, stwierdzenia przez Kolegium niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (zdaniem pełnomocnika zażalenie w tych przypadkach stronom przysługuje). Na postanowienie Kolegium z dnia [...] r. stwierdzające niedopuszczalność wniesionego zażalenia została bowiem przez pełnomocnika skarżącej wniesiona do tut. Sądu odrębna skarga, stanowiąca zatem przedmiot odrębnej sprawy. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 178/14 tut. Sąd wniesioną skargę oddalił.. Nie polega także na prawdzie zarzut nieuwzględnienia w decyzji ustalającej warunki zabudowy ochrony interesów osób trzecich. Pkt. 2e osnowy decyzji pierwszoinstancyjnej, odnoszący się właśnie do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, których projektowana inwestycja nie może naruszać, przesądził m.in., iż inwestycja nie może powodować pozbawienia dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, pozbawienia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie może powodować uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, nie może zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.