II SA/Gl 569/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę. J.B. wnioskiem z dnia [...] wystąpił o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu stanowiącym własność [...] z siedzibą w G., pod adresem ul. [...]. Do wniosku dołączył formularz zgłoszenia pobytu stałego, a we wniosku podał, że jest członkiem Spółdzielni [...], przydział na przedmiotowy lokal otrzymał wraz z byłą żoną K. Z lokalu tego został wymeldowany decyzją Wojewody [...] z [...]. Jego była żona K. zmarła [...]. Zdaniem wnioskodawcy doszło tym samym do zmiany stanu prawnego i faktycznego uzasadniającego jego zameldowanie na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Organ I instancji w oparciu o przesłuchanie wnioskodawcy ustalił, że nie mieszka on w lokalu przy ul. [...]. Nie posiada też kluczy do tego mieszkania. Zamieszkuje aktualnie w domu należącym do obecnej żony, a położonym w C. Ten stan faktyczny stał się podstawą decyzji organu I instancji – Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...] o odmowie zameldowania wnioskodawcy pod wskazanym adresem z uwagi na brak faktycznego zamieszkiwania. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 10 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. nr 139, poz. 993 z 2006 roku ze zm. dalej powoływana jako "ustawa o ewidencji ludności"). W odwołaniu J.B. podniósł zarzut naruszenia art. 10 ustawy o ewidencji ludności przez odmowę zameldowania go w lokalu, którego jest głównym najemcą. Podał, że lokal ten opuścił wskutek bezprawnych działań byłej żony, której siostra jest obecnie w posiadaniu kluczy do mieszkania. Wojewoda [...] nie podzielił argumentacji odwołującego i zaskarżoną decyzją – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Wojewoda podał, że ustawa o ewidencji ludności w art. 10 ust. 1 uzależnia ( i czyni obowiązkiem ) zameldowanie w lokalu od faktycznego w nim zamieszkiwania. Podkreślił, że w obecnym stanie prawnym w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku do rozstrzygnięcia sprawy o zameldowanie wystarczające jest ustalenie, czy osoba ubiegająca się o zameldowanie w oznaczonym lokalu mieszka. Skoro w sprawie jest bezsporne, że J.B. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w G. odmowa zameldowania jest zgodna z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący J.B. domagał się uchylenia decyzji ostatecznej i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty skargi w istocie są zbliżone do zarzutów odwołania. Zdaniem skarżącego decyzja narusza art. 10 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 2, a także art. 11 – 14 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 28 kc w zw. z art. 25 kc poprzez przyjęcie, że niemożliwym jest zameldowanie w lokalu na pobyt stały bez uprzedniego w nim zamieszkania. Skarżący podkreślił, że posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu w postaci przydziału. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego ( tu decyzji ) pod względem jego legalności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie stwierdzono bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Stosownie do regulacji art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności – stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy – jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeśli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga w drodze decyzji właściwy organ. W tym przypadku następuje odstępstwo od zasady, iż obowiązek meldunkowy, wynikający wprost z przepisów ustawy nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy decyzja administracyjna winna być poprzedzona przeprowadzeniem przez organ rozstrzygający postępowania dowodowego mającego na celu usunięcie zachodzących wątpliwości. W niniejszej sprawie wątpliwością było zamieszkanie skarżącego pod wskazanym do zameldowania adresem. Przeprowadzone z zachowaniem wymagań art. 7, 77 § 1 i 80 kpa postępowanie wykazało, że skarżący faktycznie nie przebywa w lokalu przy ul. [...]. Podkreślić należy, że skarżący tego najistotniejszego w sprawie ustalenia nigdy nie kwestionował, podając jedynie, że posiada uprawnienia do zameldowania w lokalu wywodzące się z przydziału. Ta ostatnia okoliczność w świetle stanu prawnego aktualnie obowiązującego jest bez znaczenia dla wyniku sprawy. Zameldowanie nie jest bowiem wcale uzależnione od tytułu prawnego do lokalu, w tym od uregulowania między małżonkami ( tutaj następcami prawnymi byłej żony ) sporów majątkowych. Przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest bowiem fakt przebywania tej osoby w tym lokalu ( por. wyrok TK z dnia 27 maja 2002 roku). Skoro zatem bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie przebywa w spornym lokalu, a zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie jest natomiast rzeczą organów orzekanie o podziale majątku czy udostępnieniu jego części, to jest lokalu mieszkalnego, którejkolwiek ze stron. Nie zmienia to faktu, że o ile skarżący legalnie zamieszka w przedmiotowym lokalu będzie mógł skutecznie dokonać zgłoszenia pobytu stałego i zasadnie oczekiwać zameldowania pod wskazanym adresem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że pomiędzy treścią pojęcia "pobyt stały" w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności a "miejscem zamieszkania, o którym mowa w art. 25 i n. że istnieją różnice ( por. wyrok NSA z 2.03.1990 r. – sygn. akt III SA 149/90). Miejsce zamieszkania odnoszące się do konkretnej miejscowości to pojęcie prawne wchodzące w zakres prawa cywilnego, ukształtowanego na potrzeby stosunków cywilnoprawnych. Z miejscem zamieszkania prawo cywilne wiąże określone skutki prawne jak np. wynikające z art. 454 kc, oraz art. 27, 508, 569, 628 kpc z kolei pobyt stały odnieść należy do konkretnego adresu ( domu, lokalu ). Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) oddalił skargę. su.