II SA/Gl 57/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty "A" w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie w terminie wniosku o wydanie zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 grudnia 2010 r. Wspólnota "A" w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] r. nr [...] uznające zażalenie na niezałatwienie w terminie wniosku o wydanie zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu mieszkalnego za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy. W świetle powyższej regulacji kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia. Ustawa jednakże ogranicza kognicję sądu w tym zakresie jedynie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Nadto, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i polegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy stwierdzić wymaga, że zaskarżone postanowienie wykracza poza zakres przedstawionej regulacji. Jak wskazuje unormowanie zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. W razie uznania zasadności zażalenia organ ten wyznacza organowi niższego stopnia dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki oraz w razie potrzeby zarządza podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Kodeks nie normuje natomiast sytuacji, w której organ uznaje zażalenie za nieuzasadnione, w szczególności brak jest wskazania w przepisach, w jakiej formie wówczas organ ten rozstrzyga. Jednakże zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze utrwalił się pogląd, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie (por. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, t. I, s. 490). Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie mieści się więc w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Nie przysługuje od niego także zażalenie, brak jest bowiem szczególnych unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego wskazujących na możliwość zaskarżenia tego postanowienia, a jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w ustawie. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga Wspólnoty "A" w B. na postanowienie Wojewody [...] uznające za nieuzasadnione jej zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta B. jest niedopuszczalna i na tej podstawie podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.