II SA/Gl 572/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie grzywny za nieudostępnienie do oględzin pomieszczeń, w związku z obowiązkiem wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowień. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] r. o nałożeniu grzywny w wysokości 50 zł za nieudostępnienie do oględzin najniżej położonych pomieszczeń w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S., pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie oględzin. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. B. z. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych okoliczności umożliwiających ocenę zarówno postanowienia [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie wskazał żadnych okoliczności, z których wynikałoby, iż niewstrzymanie wykonania tych postanowień wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uznając, że wstrzymanie wykonania ww. postanowień musi być umotywowane szczególnymi powodami i stwierdzając brak istnienia takich szczególnych powodów w niniejszej sprawie Sąd odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Nadto wskazać należy że instytucja wstrzymania wykonania dotyczyć może tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast postanowienie umarzające postępowania w sprawie grzywny za nieudostępnienie do oględzin pomieszczeń. Zatem skoro zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, instytucja wstrzymania przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mogłaby znaleźć zastosowania. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a.