II SA/Gl 574/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...]r. M. G. zwróciła się do Starosty [...] o zwrot nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...]. Pismem z dnia [...]r. nr [...]Starosta [...] odmówił uwzględnienia powyższego wniosku. W dniu [...]r. M. G. złożyła w siedzibie organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz skargę na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] (vide: pismo organu z dnia [...]r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy ją zatem zaliczyć do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] stanowi bowiem akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty [...] o odmowie zwrotu żądanej opłaty było zatem wystąpienie przez skarżącą do tego organu w terminie 14 dni od doręczenia jej pisma z dnia [...]r., z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, zaskarżony akt Starosty [...] został doręczony skarżącej w dniu [...]r. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa mogło być wniesione do dnia [...] r., bowiem z tym dniem upływał czternastodniowy termin, którego bieg rozpoczął się od dnia doręczenia skarżącej zaskarżonego aktu. Tymczasem skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...]r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Tym samym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.