II SA/Gl 581/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy Z. po rozpatrzeniu wniosku T. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A", odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa trzech budynków inwentarskich - kurników, w ramach rozbudowy istniejącej fermy chowu drobiu". Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie m.in. art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.: Dz. U. 2013. poz. 1235 z późn. zm. zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) oraz § 2 ust. 1 pkt 51 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 24 października 2014 r. T. S. prowadzący ww. działalność gospodarczą, zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków inwentarskich - kurników, w ramach rozbudowy istniejącej fermy w miejscowości Z. na nieruchomości składającej się z działek o nr geod. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 zlokalizowanej na terenie Gminy Z. Analizując ww. wniosek wraz z raportem oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji stwierdził na podstawie § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, iż przedsięwzięcie to zakwalifikowane jest jako chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza i zalicza się do grupy mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie procedury oddziaływania na środowisko jest wymagane. Dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Z., dla obszaru sołectw J. i Z., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] r., poz. [...]). Wg tegoż planu działki nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11 znajdują się w terenie o symbolu E1RU - teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych. Działka nr ewid. 6 znajduje się częściowo w terenie o symbolu E16MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; oraz w pozostałej części znajduje się w terenie o symbolu E1RU - teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych. Działki nr ewid. 12, 13, 14, 15 znajdują się częściowo w terenie o symbolu B6RM - teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oraz zabudowy agroturystycznej; w pozostałej części znajdują się w terenie o symbolu B1RU - teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych. Działki nr ewid. 16, 17, 18, 19 znajdują się częściowo w terenie o symbolu E7U - teren zabudowy usługowej; oraz w pozostałej części znajdują się w terenie o symbolu E1RU - teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych. Wreszcie działka nr ewid. 19 częściowo jest ograniczona przez nieprzekraczalną linię zabudowy. Następnie Burmistrz wskazał, że nieruchomość, na której planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie znajduje się również w obszarze Parku Krajobrazowego [...]. Ww. plan zagospodarowania przestrzennego w § 5 określa zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Ustęp 1 tego paragrafu zawiera regulację: "W granicach planu znajduje się Park Krajobrazowy [...] podlegający ochronie na podstawie przepisów odrębnych". Organ wskazał, że stosownie do art. 17 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j: Dz. U. 2013, poz. 627 z późn. zm.) w parkach krajobrazowych mogą być wprowadzane zakazy, w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. I tak rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., Nr [...] poz. [...] z późn. zm.) w § 3 ust. 1 w punkcie 1, zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn.zm.). Ww. rozporządzenie Wojewody [...] pozostaje w obiegu prawnym mimo, iż zawiera regulację zakazującą realizacji przedsięwzięć określonych w wyżej wymienionej ustawie Prawo ochrony środowiska, która została zmieniona i obecnie nie określa tych przedsięwzięć. Problematyka tych przedsięwzięć została ujęta w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Wg art. 173 ust. 2 tej ustawy, do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy: za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Tak więc przedmiotowe przedsięwzięcie jako określone w § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się do grupy mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a planowane w obrębie Parku Krajobrazowego [...]jest objęte zakazem wprowadzonym rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...]z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...], o którym mowa powyżej. Z przywołanych ustaleń wynika, zdaniem Burmistrza, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego ww. uchwałą Rady Miejskiej w Z. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Ponieważ miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego został uchwalony, a nie jest możliwe stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami tego planu orzeczono o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu T. S. zakwestionował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie szeregu aktów, w tym nieuwzględnienie uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...]r., poz. [...]). Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji dokonując analizy zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa Zawada, nie uwzględnił nowych oraz zmienionych aktów prawnych, w tym planu ochrony ww. Parku. Jednocześnie Burmistrz Miasta i Gminy Z. nie dopuścił do zebrania wnioskowanego przez stronę dowodu w postaci stanowiska Dyrektora Parku Krajobrazowego “[...]", jako strony w niniejszym postępowaniu. Po dokonaniu analizy zgromadzonych akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, kolejno przytoczyło art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, wskazało odnoszące się do przepisu tego orzeczenia sądów administracyjnych. Następnie zaakcentowało, iż organ pierwszej instancji byłby zwolniony z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, gdyby w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że istnieje sprzeczność lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że wskazane do zainwestowania działki ewidencyjne położone są w terenie objętym ustaleniami ww. planu miejscowego z 2014 r. i według tego planu objęte są ustaleniami kilku jednostek planistycznych, tj. o symbolach E16MN, E1RU, E6RM, E7U. Poza przytoczeniem przeznaczenia podstawowego określonego dla tych jednostek planistycznych organ I instancji nie dokonał szczegółowej analizy zapisów tych jednostek pod względem zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. Także poza przytoczeniem treści § 5 ust. 1 planu miejscowego z 2014 r. i zakazu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], organ ten nie odniósł się do postanowień wskazanej przez odwołującego się uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...]. Ww. uchwała w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...] weszła w życie w dniu [...] r., a więc przed wejściem w życie postanowień omawianego planu miejscowego z dnia [...]r., który wszedł w życie w dniu [...]r. Dlatego też wymieniony plan miejscowy zgodnie z przytoczoną treścią przepisu art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody winien uwzględniać ustalenia wymienionego planu ochrony. Zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie winno być zatem ocenione przez organ pierwszej instancji przy uwzględnieniu lokalizacji tego przedsięwzięcia w wyżej wymienionych jednostkach planistycznych oraz przy uwzględnieniu postanowień planu ochrony Parku Krajobrazowego [...]. Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. Z. O., R. G., R. M., Z. K., A. R., N. K. oraz H. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na ww. decyzję zarzucając jej naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 138 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a., oraz naruszenie art. 80 § 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a w konsekwencji wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżących decyzja pierwszoinstancyjną jest bowiem właściwie i w pełny sposób uzasadniona, wskazane są przepisy prawa oraz wynikające z nich okoliczności skutkujące koniecznością wydania takiej a nie innej decyzji. Wbrew twierdzeniom SKO w ocenie skarżących decyzja właściwie uzasadniona, wskazano bowiem oznaczenie poszczególnych działek i ich przeznaczenie. Oznaczenia są na tyle precyzyjne, że nie można interpretować ich inaczej niż stanowi to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nie budzi żadnych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. tut. Sąd odrzucił skargi wszystkich skarżących oprócz Z. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, musiała zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania wydaje kończącą postępowanie w sprawie decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, uchylającą zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo też umarzającą postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, iż organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego odwołania. Jako wyjątek traktować zatem należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nie orzekania w sposób kończący sprawę i wydania jedynie decyzji kasacyjnej uchylającej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wybór takiego właśnie wyniku rozpoznania odwołania nie zależy od swobody uznaniowej organu. Możliwość ta, stosownie do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a., ma bowiem zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjną została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji, dokonując wykładni a contrario, w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, bądź możliwy do uzupełnienia w trybie art. 136 k.p.a., uchylenie zaskarżonej w wyniku odwołania decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi temu do ponownego rozpoznania nie jest dopuszczalne. Podkreślenia wymaga też, że stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a. obligatoryjną częścią składową każdej decyzji administracyjnej (poza przypadkiem określonym w § 4 i 5 cytowanego artykułu) winno być m.in. uzasadnienie składające się z części faktycznej i prawnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie wymogów tych zdaniem Sądu nie spełnia. Nie wykazuje bowiem w sposób dostateczny konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, zawiera luki uniemożliwiające ocenę trafności rozstrzygnięcia, po części jest nadto niezgodne ze zgromadzonym w trakcie postępowania administracyjnego materiałem dowodowym. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że uzasadniając sprzeczność planowanej inwestycji z planem miejscowym organ I instancji organ, po wskazaniu na obszarach oznaczonych jakimi symbolami znajdują się działki, na których usytuowana miałaby zostać planowana inwestycja wskazał, że powodem odmowy jest fakt, iż wskazany przez inwestora teren znajduje się w granicach obszaru Parku Krajobrazowego [...]. Stosownie bowiem do § 5 ust. 1 planu miejscowego "W granicach planu znajduje się Park Krajobrazowy [...] podlegający ochronie na podstawie przepisów odrębnych". W myśl zaś § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] na terenie Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadniając z kolei potrzebę uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., krytykując niewystarczające uzasadnienie pierwszoinstancyjne podniosło, iż poza przytoczeniem przeznaczenia podstawowego określonego dla poszczególnych jednostek planistycznych, organ I instancji nie dokonał szczegółowej analizy zapisów tych jednostek pod względem zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. Także poza przytoczeniem treści § 5 ust. 1 planu miejscowego z 2014 r. i zakazu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], organ ten nie odniósł się do postanowień wskazanej przez odwołującego się uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...]. Uszło jednak zapewne uwadze Kolegium, iż to czy w planie ochrony Parku widnieją określone zakazy, czy też nie zostały one sformułowane, w rzeczywistości pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wprawdzie bowiem art. 20 ust. 4a ustawy o ochronie przyrody przewiduje, iż plan ochrony parku krajobrazowego może wprowadzać na terenie parku określone zakazy i w tej części plan stanowi akt prawa miejscowego to jednak dotyczy to jedynie zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1a tejże ustawy. Możliwość zaś wprowadzenia na terenie parku zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przewidziana została nie w art. 17 ust. 1a lecz w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dopuszczalność wprowadzenia takiego zakazu z mocy art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody zastrzeżona została dla organu tworzącego park krajobrazowy (w obecnym stanie prawnym sejmiku zaś w stanie prawnym obowiązującym w dacie utworzenia parku – wojewody w drodze rozporządzenia). To bowiem w akcie tworzącym park, a nie w planie ochrony, określa się jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. W konsekwencji zarzut nieuwzględnienia planu ochrony Parku przy formułowaniu przez organ I instancji tezy, iż na obszarze Parku nie mogą być realizowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie stanowi zdaniem Sądu przesłanki dopuszczającej zastosowanie przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a., plan ochrony Parku kwestii takiej nie może bowiem regulować. Zdaniem Sądu przesłanki takiej nie stanowi także wskazany przez Kolegium brak szerszych rozważań dotyczących stref i symboli planu skoro zdaniem organu I instancji sprzeczność inwestycji z planem powodowana jest, jak się wydaje, nie położeniem działek w określonej strefie lecz położeniem na obszarze Parku Krajobrazowego a okoliczności tej Kolegium nie podważyło. Kontrola zaś czy organ I instancji poprawnie ustalił, że działki wnioskodawcy znajdują się na obszarze Parku i to w tej jego części gdzie obowiązuje zakaz realizacji ww. przedsięwzięć, a także ocena czy organ I instancji poprawnie uznał sprzeczność inwestycji z planem miejscowym winna być dokonana w ramach postępowania odwoławczego. W konsekwencji, uwzględniając powyższe uwagi, Kolegium winno ponownie rozpoznać wniesione odwołanie i ocenić czy istotnie w sprawie zachodzą przesłanki, odmienne niż nieuwzględnienie planu ochrony Parku, wskazujące na potrzebę uchylenia decyzji pierwszoinstancyjne w trybie art. 138 § 2 k.p.a. czy też okoliczności faktyczne i prawne sprawy powodują konieczność wydania innego spośród przewidzianych w art. 138 k.p.a. rozstrzygnięcia. Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na fakt, iż Kolegium nie rozpoznało sprawy merytorycznie, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. Sąd nie może zaś dokonać stosownych ustaleń i ocen samodzielnie albowiem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 200,00 zł, orzeczono na wniosek skarżącego na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a.,