II SA/Gl 582/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w B.-B. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w B.-B. pismem procesowym z dnia [...] wniosła skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. pismem z dnia [...] przekazało odpowiedź na skargę i wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z dnia [...] sygn. akt II SA/Gl 556/05 wezwał skarżącą Spółdzielnię do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego Spółdzielni. Wskazany brak formalny skargi został uzupełniony pismem Spółdzielni z dnia [...]. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności niż wymienione powyżej z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wymienione powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pierwszych 4 punktach powyższego zakresu, czyli decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie inne akty lub czynności niż wymienione powyżej z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie po myśli art. 58 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. podjęło rozstrzygnięcie w oparciu o treść art. 79 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od takiego orzeczenia Kolegium odwołanie nie przysługuje, jednocześnie w myśl art. 80 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Treść przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego wyraźnie wskazuje, że na zaskarżone orzeczenie Kolegium nie służy skarga do sądu administracyjnego lecz sprzeciw składany do sądu powszechnego. Zatem wyczerpana została przesłanka niedopuszczalności skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 58 § 4 przywoływanej ustawy, to jest sąd powszechny nie uznał się za niewłaściwy w sprawie. Zatem stosownie do postanowień art. 58 § 3 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji. SW