II SA/Gl 586/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska, WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant ref. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. D. i R. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę Pismem z daty [...] 2004 r. R. D. i H. D. powiadomili Starostwo Powiatowe w M. o wykonaniu przez sąsiada J. N. robót budowlanych, polegających na utwardzeniu kostką brukową i cementem jego działki od strony drogi publicznej oraz realizacji ogrodzenia. Ich zdaniem, wykonane roboty wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a skutkiem ich wykonania jest zalewanie i niszczenie drogi publicznej. Starosta M. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], podjętym w trybie art. 65 § 1 kpa, przekazał wniosek w sprawie legalności wykonanych przez J. N. robót budowlanych Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M.. W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż w rejestrach z bieżącego roku brak jest zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót. Jednakże zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zadania określone w art. 48, art. 49 i art. 49a, art. 49b i art. 50 tej ustawy, należą do właściwości organu nadzoru budowlanego. Stąd też podanie należało przekazać temu organowi. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. D. i H. D. nie zgodzili się ze stwierdzeniami zawartymi w jego uzasadnieniu. Ich zdaniem, roboty budowlane zostały już wykonane, powodując zalewanie sąsiednich posesji, zaś ogrodzenie zawęziło drogę publiczną. Zaskarżonym postanowieniem, podjętym z up. Wojewody [...], utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż sporne roboty budowlane z uwagi na niedopełnienie przez inwestora wymogu zgłoszenia, stanowią samowolę budowlaną. Jednakże kompetencje do orzekania w tym zakresie należą do organów nadzoru budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. D. i H. D. przestawili przebieg oględzin, przeprowadzonych w dniu [...] 2004 r. oraz zarzucili przewlekłość postanowienia i nierozpatrzenie ich wniosku w sprawie samowoli budowlanej. Na wezwanie, skarżący sprecyzowali skargę, oznaczając jako przedmiot zaskarżenia postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając iż zarzuty skarżących nie mają związku z podjętym rozstrzygnięciem. W toku rozprawy sądowej skarżąca H. D. wyjaśniła, iż akt własności ziemi został wydany na rzecz brata R. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a inny podmiot wówczas, gdy prawo takie przyznają odrębne ustawy. W niniejszej sprawie interes prawny, stwarzający legitymację czynną, przysługuje jedynie skarżącemu R. D. jako właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z działkami inwestora nr ewid. [...] i [...] w G. gm. K.. Tytuł prawny do nieruchomości wynika bowiem z aktu własności ziemi, co skarżąca H. D. przyznała w toku rozprawy sądowej, aczkolwiek wbrew jego treści uważa się za współwłaścicielkę. Podważanie skutków prawnych aktu własności ziemi nie jest jednak możliwe w niniejszym postępowaniu sądowym. W tej sytuacji skarga H. D. jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Merytorycznemu rozpoznaniu podlegała natomiast skarga R. D.. Jednakże jego skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zasadnie stwierdziły bowiem organy obydwu instancji, iż rozpoznanie sprawy legalności wykonanych przez J. N. robót budowlanych oraz podjęcie działań na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), należy do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Taki zakres kompetencji tego organu wynika z treści art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem Starosta M. jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był władny do oceny skutków wykonanych robót budowlanych w świetle art. 82 ust. 1 tej ustawy. Prawidłowo zatem wniosek skarżącego, złożony do Starosty, organ ten przekazał organowi właściwemu w trybie art. 65 § 1 kpa. Poza ramami tego postępowania muszą zaś pozostać czynności organu, któremu sprawa została przekazana wg właściwości rzeczowej. O ile Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nie wydał rozstrzygnięcia w przekazanej sprawie, jego bezczynność może być przedmiotem odrębnej skargi po uprzednim wniesieniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Bezczynność organu nadzoru budowlanego nie ma jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia o przekazaniu sprawy temu organowi wg właściwości. Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.