II SA/Gl 587/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant starszy referent Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 z zm.) orzekł o wymeldowaniu M. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ podał, że M. K. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...], ale wraz z żoną i dziećmi w lokalu przy ul. [...] w K. W lokalu przy ul. [...] został zameldowany M. K. już w [...] r. (poprzedni stały meldunek [...]) w związku z potrzebą stałej opieki nad wnioskodawcą – ojcem J. K. W [...] r. żona M. K. zobowiązała go do podjęcia leczenia [...] i opuszczenie na okres tego leczenia wspólnego mieszkania. W oświadczeniu z dnia [...] r. M. K. przyznał, że zamieszkał w mieszkaniu ojca przy ul. [...] na czas leczenia to jest od [...] r. Pobyt w lokalu przy ul. [...] trwał krótko. Oględziny lokalu przeprowadzone [...]r., [...]r. i [...]r. potwierdziły, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Przesłuchani świadkowie – sąsiedzi mieszkający przy [...] zeznali, że nie znają M. K. lub widują go rzadko. Natomiast świadkowie zamieszkujący w budynku przy ul. [...] potwierdzili, że widują M. K. codziennie, o różnych porach dnia (w tym gospodarz domu). Zdaniem organu orzekającego pobyt M. K. w lokalu przy ul. [...] nie miał charakteru pobytu stałego, strona przebywała w lokalu bez zamiaru stałego pobytu, a więc pobyt ten miał charakter chwilowy związany z podjętym leczeniem. Faktu tego nie zmienia okoliczność, iż w lokalu przy ul. [...] znajdują się rzeczy osobiste M. K., w tym żywność (konserwy) bowiem zameldowanie dotyczy osób, a nie rzeczy. Skoro więc M. K. nie przebywa w przedmiotowym lokalu z zamiarem ześrodkowania jego interesów życiowych, to należy uznać, że spełnione zostały warunki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności stanowiące podstawę do wymeldowania z pobytu stałego. W odwołaniu M. K. zarzucił, że decyzja o wymeldowaniu jest niesprawiedliwa i krzywdząca go. Domagał się wyznaczenia spotkania z Wojewodą celem przedstawienia dowodów na popełnienie przestępstwa przez pracowników Urzędu Miejskiego w K. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji zaaprobował ustalenia faktyczne i kwalifikację prawną dokonaną przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, że pobyt M. K. w lokalu przy ul. [...] nie miał charakteru pobytu stałego, ale sprowadzał się do sporadycznego przebywania w nim oraz odwiedzin ojca. Ponieważ celem ewidencji ludności jest odzwierciedlenie stanu faktycznoprawnego m.innymi w zakresie pobytu stałego obowiązkiem organu, który ustalił, że strona nie przebywa pod określonym adresem z zamiarem pobytu stałego jest orzeczenie o jej wymeldowaniu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, w sytuacji gdy tego obowiązku nie dopełniła sama strona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, składającej się z szeregu pytań skierowanych do Sądu, skarżący w istocie zakwestionował ustalenia organów prowadzących postępowanie w przedmiocie jego niezamieszkiwania w spornym lokalu oraz ocenę dowodów dokonaną przez te organy. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji jako materialnoprawną podstawę swoich rozstrzygnięć wskazały art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 z zm.). Zgodnie z tym przepisem organ gminy z urzędu lub na wniosek strony wydaje decyzję o wymeldowaniu z pobytu stałego osoby, która miejsce to opuściła nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. W ocenie Sądu organy orzekające dokonały prawidłowej interpretacji prawa materialnego przyjmując, że warunkiem koniecznym, a jednocześnie wystarczającym do wydania orzeczenia o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego jest ustalenie, że osoba ta opuściła dotychczasowe miejsce pobytu bez wymeldowania. Ustalony zaś w sprawie stan faktyczny, bezsprzecznie wskazuje, że skarżący nie mieszkał w lokalu przy ul. [...] w K. ale wraz z żoną i dziećmi w mieszkaniu przy ul. [...]. W mieszkaniu przy ul. [...] przebywał natomiast sporadycznie w związku z odwiedzinami u ojca, a także konfliktami we własnej rodzinie i podjętym leczeniem [...]. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym przesłuchanie właścicieli mieszkań sąsiadujących z lokalem przy ul. [...] oraz lokalem przy ul. [...], wyjaśnienia skarżącego, ustalenia poczynione w trakcie oględzin uprawniały organy orzekające do ustalenia, że skarżący nie zamieszkują w mieszkaniu przy ul. [...]. Zdaniem Sądu ocenie tej nie można zarzucić, iż została ona podjęta z naruszeniem przepisów art. 80 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ orzekający w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przekroczone przez organ Sąd nie ma podstaw do podważenia dokonanych ustaleń. Zaprezentowana w zaskarżonej decyzji ocena materiału dowodowego uwzględnia zasady logiki, wagę i znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy. W jej świetle nie do podważenia jest twierdzenie organów, że skarżący nie zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu w spornym lokalu. Zamieszkiwanie jest to bowiem stan faktyczny polegający na tym, że osoba przebywa pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, jej codzienne potrzeby są w nim zaspokojone, lokal ten stanowi centrum jej życia domowego (nocowanie, stołowanie, wypoczynek) a nie jest tylko miejscem zameldowania na pobyt stały, odwiedzin bądź miejscem przechowywania rzeczy. Tych warunków zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu skarżący nie spełniał, a o tym, że sporny lokal nie stanowił jego centrum życiowego świadczy także fakt braku jakichkolwiek odwiedzin przez żonę i dzieci, a także znajomych. W sumie zatem, przedstawione rozważania w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dodać przyjdzie, że rysujący się konflikt skarżącego z ojcem nie może być rozwiązany na drodze postępowania administracyjnego oraz iż zameldowanie jest tylko potwierdzeniem pobytu osoby w danym lokalu, nie rodzi zaś ono żadnych do niego uprawnień. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) oddalił skargę. SJ/