II SA/Gl 588/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o zatrzymaniu K. W. prawa jazdy kat. A, B, T nr [...] z powodu nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego. Decyzji tej nadano na podstawie art. 108 kpa rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję, K. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mocą której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna i stanowi tytuł egzekucyjny, mimo że nie jest ostateczna. Zgodnie z art. 130 § 1 kpa przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Stosownie do § 2, wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Jednakże w myśl § 3, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Wprowadzenie przez ustawodawcę unormowań wyłączających zawieszenie wykonalności określonych decyzji – w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., nie stanowi jednak negatywnej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji na podstawie tego przepisu. Podzielić należy w tym względzie pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż skoro ustawodawca z uwagi na specyfikę regulowanej materii uznał za konieczne wprowadzenie stosownego przepisu przewidującego natychmiastową wykonalność decyzji administracyjnej, to rozważenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. powinno być szczególnie wnikliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1019/16), a w konsekwencji wstrzymanie wykonania takiej decyzji może nastąpić jedynie wyjątkowo (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 80/15). Nie ulega zatem wątpliwości, że wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonych rygorem natychmiastowej wykonalności może więc nastąpić jedynie w oparciu o ogólne zasady zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania opisanej decyzji. Nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie, tzn. nie wykazał, iż wykonanie tej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody lub że skutki wykonania decyzji byłyby trudne do odwrócenia. Zdaniem Sądu uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprzeciwia się również charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Celem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest wyeliminowanie skarżącego jako uczestnika z ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu, a przez to ochrona pozostałych użytkowników dróg. W konsekwencji wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. Takie szczególne okoliczności w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą i nie zostały przez skarżącego zasygnalizowane. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.