II SA/Gl 590/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] w B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca Fundacja zwróciła się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że nie dysponuje środkami pozwalającymi jej na samodzielne opłacenie kosztów sądowych, działa pro publico bono a na chwilę składania wniosku na rachunku fundacji istniał debet. Wedle treści formularza Fundacja nie posiada żadnych środków trwałych na z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że znajduje się tam kwota 7 zł. Na wezwanie referendarza sądowego strona skarżąca nadesłała wyciąg z rachunku bankowego obrazujący operacje dokonywane na nim w ciągu ostatnich czterech miesięcy a także zeznanie podatkowe przekazane właściwemu miejscowo urzędowi skarbowemu. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a. ) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy. Fundacja, ze swej istoty jest podmiotem powołanym dla realizacji określonego celu społecznego lub gospodarczo – użytecznego (por. art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach – tekst jednolity: Dz. U. z 1991 r. nr 46, poz. 203 ze zm.). Zarazem dobór środków i metod realizacji tych celów jest wynikiem wyboru władz fundacji. Ustawodawca przewidział możliwość finansowania działalności fundacji z szeregu źródeł, co oznacza, że to na władzach fundacji spoczywa obowiązek zapewnienia fundacji odpowiednich źródeł dochodu, pozwalających jej bez przeszkód realizować zamierzony cel. W rozpoznawanej sprawie Prezes Fundacji [...], w piśmie z dnia 13 maja 2013 r. oświadczył, że "fundacja, kierując się ortodoksyjnym paradygmatem transparentności działania, nie jest finansowana ze źródeł zewnętrznych, w tym nie korzysta z dotacji, subwencji, itp.". Nie negując założeń, jakimi kierują się władze Fundacji [...] trzeba zwrócić uwagę, że dobrowolna rezygnacja z możliwości uzyskania jakichkolwiek dochodów nie może stanowić dostatecznego argumentu, przemawiającego za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. W istocie bowiem oznaczałoby to finansowanie statutowych celów fundacji ze środków publicznych, albowiem każdy podmiot składający skargę do sądu administracyjnego jest zobowiązany ponieść koszty z tym związane. Fakt, że cele fundacji są niewątpliwie szczytne i zasługują na pełną akceptację nie może stanowić sam przez się podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Strona nie wykazała bowiem, że wyczerpała wszelkie możliwości zdobycia środków na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.