II SA/Gl 590/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "A" Sp. z o.o. w Z. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. W druku formularza podała, że posiada zobowiązania względem kontrahentów, które stara się na bieżąco spłacać, a ponadto jest stroną postępowań sądowych z zakresu prawa pracy. Z treści formularza wynika, że wartość środków trwałych przedsiębiorcy to 32.851.762,79 zł, a w ubiegłym roku Spółka zanotowała zysk rzędu 396.472,56 zł. Spółka wskazała również, że na jej rachunkach bankowych znajdują się kwoty: 88599,38 zł oraz 2.002.282,40 zł. Strona podkreśliła przy tym, że ma liczne zobowiązania zarówno względem podmiotów gospodarczych (bank) jak i osób fizycznych. Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. referendarz sądowy zobligował Spółkę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez: - nadesłanie sprawozdania finansowego Spółki wraz z rachunkiem zysków i strat, - nadesłanie kopii raportu biegłego rewidenta, - nadesłanie wyciągów z posiadanych przez spółkę rachunków bankowych obrazujących ich stan na dzień 15 lipca br. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nadesłała wskazane dokumenty. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Mając na względzie wartość przedmiotu sporu, wpis od skargi wynosi 600 zł – stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz biorąc pod uwagę stan majątkowy skarżącej, który ustalono w oparciu o nadesłane przez stronę dokumenty uznano, że strona będzie w stanie ponieść tego rodzaju wydatek oraz inne, ewentualne koszty sądowe. Wedle przesłanego rachunku zysków i strat zysk netto na koniec 2015 r. zamknął się kwotą 396.472,56 zł. Był on rzecz jasna niższy aniżeli w roku poprzedzającym (wówczas wynosił 5.378.603,31 zł) natomiast nie można powiedzieć aby świadczyło to o złej kondycji finansowej strony. Z przedłożonego bilansu wynika również że na koniec 2015 r. zmniejszyły się zobowiązania Spółki z tytułu zobowiązań krótkoterminowych, a tym zwłaszcza z tytułu podatków, ceł oraz wynagrodzeń. Z opinii biegłego rewidenta wynika, iż dodatni wynik finansowy w kwocie 396.472,56 zł, zgodnie z sugestią Zarządu winien być przeznaczony na kapitał rezerwowy Spółki, jednak brak jest informacji, czy udziałowcy w istocie skorzystali z tej sugestii. Co istotne, z przedstawionej listy rachunków bankowych Spółki wynika, że na trzech rachunkach bieżących znajdują się kwoty, które z powodzeniem pozwalają pokryć koszty sądowe (są to kwoty: 6.049,88 zł; 326.420,47 zł; 4.089,84 zł). Strona dysponując takimi środkami jest więc w stanie zarówno uiścić wpis od skargi jak i pokryć dalsze, ewentualne koszty sądowe i nie można stwierdzić, aby tego rodzaju obciążenie w odczuwalny sposób wpłynęło na jej kondycję finansową. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.