II SA/Gl 591/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Pismem z dnia [...]r. T. P., współwłaściciel "A" w K. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wraz z przyłączem energetycznym, gazowym i wodociągowym" na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...]położonych w K.przy ulicy [...],[...]. We wniosku wskazano, że wniosek dotyczy budowy pięciu budynków parterowych wraz z poddaszem użytkowym, w tym cztery budynki bliźniacze i jeden budynek jednorodzinny. Dodano, ze do terenu inwestycji zapewniony jest dojazd z ulicy [...], a do poszczególnych budynków projektuje się wewnętrzną drogę dojazdową. Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla zabudowy jednorodzinnej tj. budowy pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej z wewnętrzną drogą dojazdową na działkach nr [...]i [...] (k.m. [...], obręb [...]) oraz odcinka sieci wodociągowej przy ulicy [...] w K. W podstawie prawnej decyzji przywołał przepisy art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz uchwałę nr [...]Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów górniczych miasta K.w związku z art. 53 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 24, poz. 96 ze zm.). W decyzji ustalił podstawowe dane charakteryzujące inwestycję, wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a także ochrony środowiska i ochrony zdrowia ludzi, określił warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, obsługi komunikacji i w zakresie ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Określił nadto powierzchnię i wskaźnik zabudowy przedmiotowych działek, usytuowanie budynków z nieprzekraczalną linią zabudowy, wysokość, wielkość i szerokość elewacji frontowej poszczególnych budynków oraz geometrię ich dachów i infrastrukturę wewnętrzną. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania właściciele sąsiednich działek, tj. R. W. (działek nr [...] i [...]) oraz M.K. (działki nr [...]), zgłosili zastrzeżenia w stosunku do planowanej zabudowy, a przede wszystkim do przewidywanego wskaźnika zabudowy. Ponowna analiza architektoniczno-urbanistyczna przedłożonego wniosku doprowadziła do zmiany kwestionowanego wskaźnika zabudowy. Po jej przeprowadzeniu Prezydent Miasta K. stwierdził, iż zamierzenie inwestycyjne – planowana budowa pięciu budynków mieszkalnych spełnia niezbędne warunki wynikające z tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa" określone w art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy. Wyjaśnił nadto, że szczegółowa analiza wykazała, że wyznaczenie wskaźnika zabudowy nastąpiło zgodnie z § 5 rozporządzenia wykonawczego. Reasumując podkreślił, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest zarówno z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami odrębnymi tj. ustawą o ochronie przyrody, o ochronie gruntów rolnych i leśnych a także o drogach publicznych, co w myśl przepisów art. 64 i art. 56 ustawy o planowaniu przestrzennym obliguje organ administracji od wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Odwołania od powyższej decyzji złożyli R.W. i M.K.. Pierwszy z nich, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji, zarzucił, iż inwestor planuje budowę budynków typowo mieszkalnych w zabudowie szeregowej na terenie o charakterze rolno-zagrodowym i rezydencjalnym. Podkreślił, że rozpatrujący sprawę organ nie wymagał w postępowaniu ani wydzielenia drogi dojazdowej do kolejnych budynków, ani podziału na poszczególne działki, a to z powodu problemu zmniejszenia współczynnika zabudowy. Dodał, iż nie mógł być obecny na rozprawie administracyjnej, gdyż przebywając poza granicami kraju nie odebrał powiadomienia o jej terminie. Nieobecność na tej rozprawie pozbawiła go możliwości przedstawienia swego stanowiska w sprawie. M. K. w swoim odwołaniu także wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji, dodał, że w jego ocenie nie ma żadnego kontynuowania funkcji w przypadku planowanej inwestycji, gdyż istniejące na tym terenie budynki są ściśle powiązane z funkcją rolniczą i rezydencjalną. Właściciele zabudowanych działek posiadają m.in. plantacje drzew iglastych, a projektowana zabudowa jednoznacznie koliduje z dotychczasową, a więc narusza zapisy ustawy. Dodał także, że wobec nie poinformowania go o przysługujących mu w trakcie postępowania prawach, naruszone zostały art. 8, art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie uwzględniło tych odwołań i zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r. decyzję Prezydenta Miasta K. utrzymało w mocy, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podzieliło stanowisko organu niższej instancji, stwierdzając, iż w przypadku braku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się w drodze decyzji warunkach zabudowy, zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do regulacji zawartej w art. 59 ust. 1 przywołanej ustawy, planowane przedsięwzięcie wymaga ustalenia warunków zabudowy, z kolei zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy ustalenie ich w drodze decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 wskazanego przepisu. Wydana w sprawie decyzja, w ocenie Kolegium, spełnia wymogi wynikające z cytowanej ustawy a nadto zgodna jest z rozporządzeniem z dnia [...] r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Zgodnie z wymogami art. 61 ust. 1 ustawy organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a jej wyniki zawarte zostały w części tekstowej i graficznej, załącznikach do kwestionowanej decyzji. Analiza ta sporządzona została przez osobę posiadającą uprawnienia architektoniczne. Z analizy tej wynika, że projektowana inwestycja spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy. Stosownie zaś do art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami wymienianej powyżej ustawy oraz przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy terenu jest przykładem aktu związanego, czyli takiego, w których organ badając jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa i w zależności od wyniku tego badania, gdy stwierdzi niezgodność – ma obowiązek wydać decyzję odmową, a w przypadku potwierdzenia zgodności z prawem – decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutów odwołania R. W. Kolegium wyjaśniło, że zgłaszane w trakcie postępowania zastrzeżenia do projektowanej inwestycji, nie zobowiązują organu do ich uwzględnienia. Zgodnie bowiem z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Stwierdzenie odwołującego, że inwestycja dotyczy budowy budynków typowo mieszkalnych o wyglądzie zabudowy szeregowej nie jest prawdziwe. Wniosek określający zakres planowanej inwestycji mówi o budowie dwóch domków jednorodzinnych bliźniaczych i jednego wolno stojącego. Nie jest to więc zabudowa szeregowa, a zabudowa bliźniacza istnieje na działkach sąsiednich – m.in. należącej do odwołującego się. Odnośnie drogi dojazdowej do projektowanych budynków, organ stwierdził, że szczegółowy sposób zagospodarowania działki, w tym wybudowanie tej drogi, to kolejny etap – decyzji pozwolenia na drogę. W warunkach rozpatrywanej ustawy, przeznaczone do zabudowy działki mają dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] a zatem spełniony został przewidziany przepisami wymóg. Na etapie niniejszego postępowania brak jest także podstaw do zobowiązywania inwestora by wystąpił o podział dwóch przewidzianych do zabudowy działek na mniejsze. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a zwłaszcza art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż strona na każdym etapie prowadzonego postępowania była informowana o przeprowadzanych czynnościach i mogła prezentować swoje stanowisko w sprawie, strona korzystała z tego prawa, przedstawiając kolejne pisma. W odniesieniu do zarzut braku powiadomienia o wyznaczonej rozprawie administracyjnej i wobec powyższego braku możliwości uczestniczenia w niej, organ odwoławczy uznał, że zawiadomienie o rozprawie zostało odwołującemu skutecznie doręczone. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego strony i ich pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ o każdej zmianie adresu, co oznacza, że strona prawidłowo poinformowana o wszczęciu postępowaniu, a następnie wyjeżdżająca za granicę miała możliwość ustalenia pełnomocnika do reprezentowania jej interesów w czasie nieobecności. Analizując z kolei odwołanie M. K., Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy w zakresie kontynuacji funkcji planowanego do zabudowy terenu. Projektowana inwestycja to budowa dwóch budynków bliźniaczych i jednego wolnostojącego. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa bliźniacza (ulica [...]). Nie sposób więc zgodzić się z argumentem mówiącym o braku kontynuacji funkcji. Niezrozumiały jest w tych warunkach także zarzut powodowania chaosu urbanistycznego i godzenia w interes odwołujących się. W zakresie naruszenia procedury administracyjnej Kolegium powtórzyło, iż nie dopatrzyło się naruszenia wskazanych przepisów. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji i stąd orzekł jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył R. W. Zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. naruszenie przepisów prawa procesowego, czyli przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 92 - z uwagi na brak prawidłowego wyznaczenia terminu rozprawy poprzedzającej wydanie decyzji, art. 10 - poprzez niezapełnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, art. 9 – poprzez niedopełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o konieczności zawiadamiania organu administracji o każdej zmianie adresu, art. 44 § 4 - przez uznanie doręczenia za skuteczne i art. 107 § 1 – wobec braku oznaczenia wszystkich stron, wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że prowadząc niniejsze postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. naruszyło szereg przepisów procedury administracyjnej, przez co nie skorzystał on w pełni z przysługujących mu praw. Został wprawdzie pouczony o możliwości zapoznania się z aktami spraw, ale nikt go nie poinformował o konieczności zawiadamiania organu o każdej zmianie adresu i z tego powodu nie został powiadomiony o terminie rozprawy, nie mogąc tym samym przedstawić własnego stanowiska. Dodał, że organ błędnie przyjął, iż został prawidłowo powiadomiony o tej rozprawie i odbyła się ona bez jego obecności, co w jego odczuciu jest naruszeniem, gdyż nie mógł zaprezentować swego końcowego stanowiska w sprawie. Nie można więc uznać, że organ oparł swoje rozstrzygniecie na prawidłowo i wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniło, że w trakcie prawie całego postępowania administracyjnego organy doręczały pisma na wskazany przez skarżącego adres, gdzie zwykle odbierała je żona skarżącego. Skarżący był więc na bieżąco informowany o toczącym się postępowaniu, o czym świadczy jego aktywność w postaci wnoszonych pism i zastrzeżeń, co z kolei przeczy zarzutowi naruszenia art. 10 Kodeksu. W odniesieniu do zarzutu braku wskazania stron w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji wymienione zostały tylko osoby wnoszące odwołanie w sprawie, zaś wykaz stron wraz z niezbędnymi ich danymi zawarty został na końcu decyzji w rozdzielniku (str. [...]. decyzji) Uczestnik postępowania T. P. pismem z dnia [...] r. poparł stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., wnosząc o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego, podtrzymała skargę i zawarte w niej argumenty, akcentując naruszenie art. 44 i art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo zarzuciła wadliwe określenie w decyzji wskaźnika zabudowy, podkreślając naruszenie § 5 rozporządzenia wykonawczego. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie. Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (co występuje w badanej sprawie), polegająca m.in. na budowie obiektu budowlanego, wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja taka dotyczy konkretnego terenu i ma charakter aktu indywidualnego, zaś ustalenia dla zagospodarowania obszaru czynione są z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 cytowanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w przepisie warunków. Po pierwsze, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Nadto działka winna mieć dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu winno być wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren winien być zwolniony lub posiadać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Zgodnie z zapisem art. 61 ust.6 ustawy, właściwy minister reguluje w drodze rozporządzenia sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu. W tym zakresie obowiązuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznacza się wokół działki przeznaczonej do zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza się na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 -5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonych w skali [...] lub [...]. Wyniki tej analizy, zawierające część graficzną i tekstową, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji ustala się wymagania dotyczące nowej zabudowy. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy winien być sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości co do dopuszczalności przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa zespołu budynków mieszkalnych wraz z przyłączami energetycznym, gazowym i wodociągowym, zlokalizowanej w K. przy ulicy [...]. Przedmiotowy teren został objęty uchwałą o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia planu zagospodarowania dla terenów górniczych (uchwała nr [...] Rady Miasta K.z dnia [...] r.), a działki sąsiednie są zabudowane w sposób pozwalający na wyznaczenie parametrów nowej zabudowy. Podstawą do wyznaczenia tych parametrów były dane wynikające z przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistycznej. Została ona w sprawie przygotowana przez uprawnionego architekta i obejmowała ustawowy obszar wyznaczony trzykrotnością frontu działki przeznaczonej do zabudowy (zgodnie z § 3 wymienianego rozporządzenia). Na podstawie przywołanego powyżej § 3 ust. 2 rozporządzenia wynika nadto, że podane są w nim tylko minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy. Organ przystępując do ustalenia granic w celu przeprowadzenia wspomnianej analizy uwzględnił zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cen zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie nie oznacza, że musi to być działka granicząca bezpośrednio z działką inwestora, lecz chodzi o wyznaczenie pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi dokonać jak najpełniejszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Zgodnie z treścią § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą zarówno część tekstową jak i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji warunkach zabudowy. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem inwestora, składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej, z adnotacją, że stanowią one załączniki do zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy wykazała, że projektowana nowa zabudowa stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach zabudowanych w obszarze analizowanym. Istniejące budynki pozwoliły na określenie gabarytów i formy architektonicznej, co zostało dokładnie przedstawione zarówno w przygotowanej analizie, jak i powtórzone w kwestionowanej decyzji. Jednoznacznie wyjaśniono, że proponowana zabudowa nie pozostaje w sprzeczności z zabudową już istniejącą, albowiem w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się budynki zbliźniaczone, czyli właśnie takie, jakich dotyczy zgłoszone zamierzenie inwestycyjne. Ustaliła także, że przeznaczony do zabudowy teren ma dostęp do drogi publicznej – ulicy [...], a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla obsługi planowanego zamierzenia budowlanego. Analiza potwierdziła, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a nadto stwierdziła, że inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi, czyli ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawą o ochronie przyrody i ustawą o drogach publicznych. Spełnia zatem wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Załącznikiem do decyzji stała się też mapa w stosownej skali wskazująca obszar przeznaczony pod zamierzone zainwestowanie. Odnosząc się do merytorycznej treści zaskarżonej decyzji skład orzekający podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, iż nie ma przeciwwskazań dla zaakceptowania wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie można bowiem, wbrew stawianym zarzutom, dostrzec sprzeczności planowanej zabudowy z dotychczasową tam istniejącą. Nie do utrzymania jest także zarzut naruszenia § 5 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a mianowicie błędnego ustalenia, w rozpatrywanej sprawie, wskaźnika zabudowy. Według wymienionego przepisu, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jednak mocą ust. 2 tego przepisu dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie dokonano bardzo szczegółowej analizy w tym zakresie. Wynika z niej, że wprawdzie w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, znajdują się dwie działki (położone przy ulicy [...] i [...]), w tym działka skarżącego, gdzie faktycznie wskaźnik zabudowy jest zdecydowanie niższy niż proponowany w niniejszej sprawie. Jednakże pozostałe działki znajdujące się w obszarze analizowanym charakteryzują się wskaźnikiem wyższym lub bardzo zbliżonym (choćby działka przy ulicy [...] – gdzie wskaźnik ten także wynosi [...] powierzchni zabudowy, a na działce przy ulicy [...] – wskaźnik ten wynosi nawet [...].). Jak wynika z dołączonej do sprawy analizy materiałów roboczych, wskaźnik zabudowy określony w przedmiotowej decyzji, określony został powyżej wskaźnika średniego- [...], ale jest niższy niż wskaźnik maksymalny, zatem jest dopuszczalny zgodnie z zacytowanym powyżej ust. 2 § 5, jako istniejący na obszarze analizowanym. Odnosząc się natomiast do zgłoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, skład orzekający pragnie zauważyć, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględnia skargę na decyzją lub postanowienie tylko w przypadku stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie przyjdzie zgodzić się ze skarżącym, że doręczenie o terminie rozprawy administracyjnej uznane przez organ odwoławczy za prawidłowe, doręczeniem prawidłowym nie było. Przyznać zatem trzeba, że skarżący nie został powiadomiony o wyznaczonej w sprawie rozprawie administracyjnej. Trzeba jednak przy tym zauważyć, że w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przewidziano obowiązkowej rozprawy administracyjnej. Tak więc organ mógł, ale nie musiał, przed wydaniem wnioskowanej decyzji wyznaczyć rozprawę administracyjną. Jak wynika z akt sprawy, rozprawa taka odbyła się w dniu [...] r., a uczestniczyli w niej przedstawicie inwestora i jeden z mieszkańców – W. O.i, który nie wnosił zastrzeżeń do zakresu projektowanej inwestycji. Ze sporządzonego protokołu rozprawy nie wynika by w jej trakcie podjęte zostały nowe wyjaśnienia czy analizy, które by wcześniej nie były przedstawiane stronom w toku postępowania. Nie zapadły także żadne uzgodnienia czy ustalenia, nie przeprowadzono żadnych nowych, istotnych dowodów. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skargi, iż brak prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy i nieuczestniczenie w wyznaczonej rozprawie administracyjnej uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, przed wydaniem decyzji. Skarżący, informowany o podejmowanych w sprawie czynnościach mógł na każdym etapie postępowania prezentować własne stanowisko, z czego niewątpliwie korzystał przedstawiając kolejne pisma. Pamiętać przy tym trzeba, ze organ nie może uzgodnić warunków zabudowy sprzecznie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy. Nie można natomiast zgodzić się z pozostałymi zarzutami skarżącego dotyczącymi naruszenia zasad postępowania. Strony na bieżąco były informowane o rezultatach postępowania, wyjaśniano im ich prawa i obowiązki. Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 Kodeksu, poprzez niewymiennie w decyzji wszystkich stron postępowania, a tym samym błędne ich ustalenie, gdyż na pierwszej stronie kwestionowanej decyzji organ poinformował jedynie o osobach wnoszących odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, natomiast na ostatniej- szóstej stronie decyzji wymieniono wszystkie strony z właściwym ich zidentyfikowaniem. Uwzględniając powyższe nie sposób mieć wątpliwości, że w przypadku wnioskowanej inwestycji zasada "dobrego sąsiedztwa" została zrealizowana, a stwierdzone naruszenie proceduralne nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę. Zarządzenie Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć: - pomocnikowi strony skarżącej – - a/a - do zbioru Gliwice, dnia 5 stycznia 2010 r. .