II SA/Gl 592/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu w kwestii zażalenia pełnomocnika skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 592/12 o zwrocie kosztów postępowania p o s t a n a w i a: 1) uchylić zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 592/12 o zwrocie kosztów postępowania sądowego 2) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącej kwotę 717,00 (słownie: siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 15 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił w pkt 1 zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji, w pkt 2 orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości oraz w pkt 3 zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wystąpiła z zażaleniem na postanowienie zawarte w pkt 3 ww. wyroku Sądu, wnioskując o jego zmianę i przyznanie stronie skarżącej kwoty 717,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozpatrując zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a." stanowi, że jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z dyspozycją art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Nadto w myśl art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wobec uwzględnienia skargi w całości, strona skarżąca ma możliwość ubiegania się o zasądzenie na jej rzecz od Dyrektora Izby Skarbowej w K. zwrotu kosztów postępowania. W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca w toku postępowania reprezentowana była przez radcę prawnego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 11 stycznia 2012 r. W tym stanie rzeczy należało zasądzić od organu odwoławczego kwotę w wysokości 717,00 złotych w skład której wchodzi 100,00 złotych tytułem wpisu sądowego od skargi (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), 17,00 złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 600,00 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego za reprezentowanie strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była bowiem należność pieniężna w kwocie 1966,00 zł., tj. wysokość kwoty zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu. Tym samym wynagrodzenie radcy prawnego, zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) powinno być obliczone na podstawie § 6 pkt 3 tego rozporządzenia. W świetle powyższego Sąd uwzględnił zażalenie pełnomocnika strony skarżącej i działając w oparciu o powołany art. 195 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 200 i art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.