II SA/Gl 594/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K.(K.) i M. L. – K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze z dnia [...] r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Jako jego uzasadnienie, skarżący podnieśli, iż w ich ocenie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. w sposób rażący narusza przepisy postępowania. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżących nie mógł być uwzględniony, albowiem brak jest dostatecznych podstaw do uznania go za zasadny. Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym – odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, iż w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia realne jest wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 §3 P.p.s.a. Uzasadnieniem nie może być w szczególności subiektywne przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu. Jest to bowiem przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie (por. art. 134 P.p.s.a.). Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu kwestie te nie są badane, stąd też argumentacja skarżących nie mogła odnieść zamierzonego skutku. To na osobach występujących z tego rodzaju wnioskiem spoczywa ciężar powołania takich okoliczności faktycznych, które mogą być uznane za niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie brak jest tego rodzaju argumentacji, co oznacza, że wniosek winien być oddalony. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.