II SA/Gl 595/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. i N.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych p o s t a n a w i a zwolnić skarżące od kosztów sądowych w całości. Na druku urzędowego formularza PPF skarżąca W.S. działając w imieniu własnym oraz małoletniej córki N.N. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że skarżąca ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich córek, nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, papierów wartościowych, oszczędności jak również przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się rodziny strony są świadczenia alimentacyjne otrzymywane od ojców jej córek w łącznej wysokości 810 zł. Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała odpisy orzeczeń przyznających jej córkom świadczenia alimentacyjne, kopie rachunków za media. Wyjaśniła również, w piśmie procesowym z dnia [...] r., że wszelkie rachunki związane z funkcjonowaniem jej rodziny ponoszą rodzice skarżącej. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 595/14 oddalono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Od orzeczenia tego skarżąca wniosła w ustawowym terminie sprzeciw. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Z dniem [...] r. podjęła pracę na podstawie umowy zlecenia. Na dowód powyższego przesłała w załączeniu kserokopię decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w R. oraz umowy, z której wynika, że będzie otrzymywać wynagrodzenie w wysokości 250 zł brutto miesięcznie. Dodatkowo nadesłała dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , zważył co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a., strona może się ubiegać o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy stanowi przy tym wyjątek od zasady odpłatności postępowań sądowych i stosowana być winna jedynie w przypadkach uzasadniających pokrycie kosztów procesu przez Skarb Państwa. Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że przewidziana w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przesłanka zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków) została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku w całości. Biorąc pod uwagę wskazaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuację materialną skarżącej oraz okoliczności sprawy, jak również stan zdrowia skarżącej uznać przyjdzie, iż wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Zarówno stan majątkowy skarżącej, jak i wysokość uzyskiwanego przez nią świadczenia przemawia za przyjęciem poglądu, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania. Jak wynika bowiem z dokumentów nadesłanych przez skarżącą, jedynym źródłem utrzymania skarżącej i jej córek są świadczenia alimentacyjne w wysokości 810 zł oraz wynagrodzenie z tytułu umowy zlenienia w wysokości 250 zł brutto miesięcznie. Opłaty za media pokrywane są natomiast przez jej rodziców. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego wnioskodawczyni – przeprowadzona w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności - prowadzi do wniosku, że skarżąca W.S. działając w imieniu własnym oraz małoletniej córki N.N., wykazała w dostateczny i przekonujący sposób, iż nie jest w stanie, bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie, ponieść kosztów sądowych. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., działając na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a.