II SA/Gl 596/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. B.-K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej PINB) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], znak [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej p.b.) zawiesił na wniosek strony R. B.-K. postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S. do czasu rozpatrzenia przez sąd sprawy podziału majątku Państwa K. Jednocześnie zobowiązał strony postępowania do zabezpieczenia budynku przed dostępem osób postronnych oraz przed zagrożeniem, jakie może stwarzać on swoim stanem technicznym. W uzasadnieniu organ podał, że toczące się postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku, z uwagi na brak chęci podejmowania jakichkolwiek robót remontowych przez małżonków Komnata, prowadzone jest na podstawie art. 67 p.b. i może zakończyć się rozbiórką obiektu. Za takim rozwiązaniem optuje M. K. Jednak R. B.-K. chciałaby uratować budynek. Ponieważ w chwili obecnej stanowi on współwłasność, która jest przedmiotem podziału majątku, nie ma możliwości podjęcia takiej decyzji bez zgody współwłaściciela M. K., który chce rozbiórki budynku. W piśmie z dnia [...]r. R. B.-K. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego o podział majątku, bowiem jeżeli przedmiotowy budynek stanie się wyłączną jej własnością, będzie mogła go wyremontować. Jednocześnie istnieje konieczność zabezpieczenia obiektu w okresie zawieszenia postępowania. Zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...] roku złożył pełnomocnik M. K., zaskarżając je w zakresie zobowiązania M. K. do zabezpieczenia budynku przed dostępem osób postronnych oraz przed zagrożeniem, jakie budynek ten może stwarzać swoim stanem technicznym. Wniósł w tym zakresie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nałożenie zobowiązania do zabezpieczenia przedmiotowego budynku w sposób wyżej określony tylko na R. B.-K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) postanowieniem z dnia [...]r., znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia, uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że zagadnieniem wstępnym, uzasadniającym zawieszenie postępowania administracyjnego, jest tylko takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpłynie na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. W ocenie WINB w analizowanej sprawie nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem postępowanie sądowe toczące się przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie dotyczącej podziału majątku pomiędzy współwłaścicielami przedmiotowego budynku nie jest zagadnieniem wstępnym dla niniejszego postępowania administracyjnego, dotyczącego nieodpowiedniego stanu technicznego. W analizowanym postępowaniu należy brać pod uwagę właścicieli z chwili orzekania. Zatem wszelkie obowiązki dotyczące utrzymania spornego obiektu w odpowiednim stanie technicznym należy nałożyć na jego obecnych właścicieli, niezależnie od toczącego się postępowania w sprawie podziału majątku. Zdaniem WINB zaskarżone postanowienie narusza też art. 97, 100 oraz 101 k.p.a., bowiem postanowieniem takim nie można jednocześnie zawiesić postępowania administracyjnego oraz zobowiązać strony tego postępowania do wykonania jakichkolwiek robót budowlanych, nawet zabezpieczających, gdyż obowiązek ten nie znajduje oparcia w art. 97, 100 lub 101 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika również, jak zauważa WINB, że organ powiatowy prowadzi postępowanie w trybie art. 67 p.b., w myśl którego jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy budzi jednak duże wątpliwości co do prawidłowości zastosowanego trybu postępowania. Z protokołu oględzin oraz z dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmiotowy budynek jest nieużytkowany oraz w złym stanie technicznym, jednakże nie można tego w żaden sposób zrównać z twierdzeniem, iż nie jest możliwe wykonanie jego remontu lub odbudowy. Nakazu rozbiórki nie może również uzasadniać zadeklarowana przez jednego ze współwłaścicieli obiektu chęć dokonania rozbiórki. Zatem organ powiatowy winien rozważyć prowadzenie analizowanego postępowania w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Skargę na postanowienie WINB z dnia [...]r. wniosła R. B.-K., zaskarżając je w całości i zarzucając: 1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na uznaniu, iż wynik toczącego się przed Sądem Rejonowym w S. postępowania sygn. akt [...], którego przedmiotem jest podział majątku, którego współwłaścicielami są R. B.-K. i M. K., a w skład którego wchodzi nieruchomość w postaci domu mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...] w S., nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego; 2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności sprawy, w postaci konfliktu pomiędzy stronami, a które to okoliczności mogą skutkować niemożnością wykonania ewentualnej przyszłej decyzji administracyjnej dotyczącej budynku mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...], a które to działanie narusza zaufanie do organów administracji publicznej. Stawiając powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. W uzasadnieniu podała m. in., że postępowanie należało zawiesić z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest podział majątku pomiędzy małżonkami. Zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania, wyrażoną w art. 8 k.p.a., organ administracji publicznej winien działać w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej. W przedmiotowym postępowaniu jednak wydanie decyzji na podstawie art. 66 bądź art. 67 p.b. w sytuacji, w której nie zostały uregulowane kwestie właścicielskie dotyczące nieruchomości oraz z uwagi na brak współdziałania pomiędzy współwłaścicielami, skutkować będzie niemożnością jej wykonania. Właściciele budynku pozostają w konflikcie, którego skutkiem nie są oni w stanie współdziałać w żadnych kwestiach dotyczących zarządu nieruchomością. M. K. swoim działaniem przyczynił się w znacznym stopniu do jej degradacji. Wykonanie ewentualnych przyszłych decyzji administracyjnych nie będzie możliwe ze wskazanych powyżej względów. A contrario zakończenie postępowania w przedmiocie podziału majątku toczącego się przed Sądem Rejonowym w S. sygn. akt. [...] i dokonanie podziału majątku wspólnego M. K. i R. B. – K., pozwoli na skierowanie przyszłej decyzji administracyjnej do jednej ze wskazanych powyżej osób, czego skutkiem będzie usprawnienie procesu wykonania decyzji bądź ewentualnej egzekucji jej wykonania. Najbardziej prawdopodobnym skutkiem prowadzonego postępowania będzie wydanie decyzji nakazującej podjęcie określonych działań na rzecz zachowania substancji opisywanej nieruchomości w postaci budynku mieszkalnego. Z kolei ewentualna rozbiórka skutkować będzie znaczną stratą dla Skarżącej. Strata ta będzie przy tym, co oczywiste, stratą nieodwracalną, gdyż posadowienie nowego budynku mieszkalnego przekracza możliwości majątkowe strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przypomnieć należy, skoro na te okoliczności powołuje się WINB, że zgodnie z art. 66 ust. 1 p.b. w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie (art. 66 ust. 2 p.b.). Organ powiatowy z kolei prowadził w postępowanie pod kątem dyspozycji art. 67 p.b. Zgodnie z nim jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Za utrzymanie budynku w należytym stanie odpowiadają m. in. właściciele budynków. Wynika to z art. 61 p.b., w świetle którego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Z kolei art. 5 ust. 2 p.b. stwierdza, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 p.b. Skoro stwierdzono, że budynek jest w złym stanie technicznym, co w zasadzie nie jest kwestionowane, to należało podjąć działania prowadzące do możliwie najszybszego doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Krąg osób odpowiadających za utrzymanie budynku w należytym stanie technicznym jest znany i nie ma żadnych racjonalnych powodów, by zwlekać z zakończeniem postępowania administracyjnego, poprzez jego zawieszenie. Należy wydać możliwie szybko decyzję kończącą postępowanie, czy to w trybie art. 66 p.b., czy to art. 67 p.b., w zależności od ustaleń. Organ powiatowy nie może obchodzić treści tych przepisów, zobowiązując strony postanowieniem do zabezpieczenia budynku przed dostępem osób postronnych oraz przed zagrożeniem, jakie może stwarzać on swoim stanem technicznym, nie podając podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Taką podstawą z całą pewnością nie jest art. 102 k.p.a., bowiem "nie ulega wątpliwości, że gdy zawieszenie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, wówczas organ administracji publicznej nie zawiesza postępowania, lecz załatwia sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie (art. 100 § 2)." (A. Wróbel, Komentarz do art. 102 Kodeksu postepowania administracyjnego, LEX-el.). Art. 66 p.b. oraz art. 67 p.b. wymagają przy tym wydania decyzji, a nie postanowienia. Niewątpliwie decyzja taka powinna odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 k.p.a., czyli zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, strony i przedmiotu sprawy, datę wydania, musi wskazywać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Musi również zawierać dalsze elementy wymagane przez art. 66 p.b., albo art. 67 p.b. Rolą organu jest więc przede wszystkim wykazanie zaistnienia ustalonych w toku postępowania przesłanek obligujących organ do podjęcia decyzji. Decyzja, w nawiązaniu do stwierdzonych nieprawidłowości, powinna wyraźnie określać czynności bądź prace i roboty budowlane, które adresat decyzji jest obowiązany wykonać (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., IV SA 2590/03, LEX nr 175346). Decyzja musi również określać termin wykonania nałożonych nią obowiązków. Należy zauważyć, że zastosowanie się przez strony do postanowienia PINB, w którym zobowiązał on je do zabezpieczenia budynku przed zagrożeniem, jakie może stwarzać on swoim stanem technicznym, w zasadzie oznacza doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, co – po wykonaniu takiego postanowienia – uczyni bezprzedmiotowym wydanie decyzji merytorycznej w tym zakresie. Z jednej strony organ powiatowy uznał, że nie ma możliwości, by wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, skoro strony pozostają w konflikcie, przez co zawiesił postępowanie, z drugiej jednak strony zobowiązał je w istocie do podjęcia działań określonych w art. 66 p.b., choć prowadził postępowanie pod kątem przesłanek z art. 67 p.b. Uznał tym samym de facto, że możliwe jest przywrócenie budynku do stanu zgodnego z prawem i nie jest konieczne wydanie nakazu rozbiórki. Organ powiatowy zatem dodatkowo sobie sam zaprzeczył. Postanowienie WINB było zatem zasadne. Nie ma tu znaczenia konflikt pomiędzy współwłaścicielami, którzy mają różne zdanie na temat tego, czy budynek powinien być zachowany, czy rozebrany. Organ bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w czasie wydawania rozstrzygnięcia, a nakaz rozbiórki jest ostatecznością. Może być stosowany jedynie wtedy, gdy nie ma obiektywnej możliwości, by doprowadzić budynek do stanu zgodnego z prawem (zob. np. §6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych; Dz. U. z 2004 r., nr 198, poz. 2043 ze zm.) Toczące się postępowanie pomiędzy stronami o zniesienie współwłasności nie jest zatem zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniającym zawieszenie postępowania. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., I OSK 348/12, LEX nr 1374761, elementem zagadnienia wstępnego z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie zależności (związku przyczynowego) miedzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Z kolei w wyroku WSA w Krakowie z 7 marca 2014 r., II SA/Kr 1541/13, stwierdza się, że "warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. (...) instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie >zależy od uprzedniego< wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc (...) zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego." Z kolei w wyroku NSA O.Z. w Krakowie z 3 lipca 2001 r., II SA/Kr 526/00, wyraźnie stwierdzono, że "rozstrzygnięcie sprawy o zniesienie współwłasności nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. Zniesienie współwłasności nie jest sporem o własność, a stosowne orzeczenie sądu powszechnego w takiej sprawie ma charakter konstytutywny tj. kształtuje stosunki własnościowe na nowo i na przyszłość, ale między współwłaścicielami." (por. też wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., II OSK 1102/10, dotyczył on jednak postępowania legalizacyjnego). Nie ma zatem żadnych powodów, by dokonywać interpretacji przepisów w ten sposób, by zwlekać z wydawaniem decyzji orzekającej co do istoty i to w sytuacji, kiedy winna być ona wydana możliwie najszybciej, z uwagi na zły stan techniczny obiektu. Tym samym nie ma powodów, by organ administracyjny miał tolerować przez ten czas stan rzeczy sprzeczny z prawem. Strona niezadowolona z decyzji, np. o nakazie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, będzie mogła kwestionować ją w odpowiednim trybie. Rozstrzygnięcie WINB było zatem zasadne. Wyraźnie przy tym należy podkreślić, że choć pełnomocnik M. K. zakwestionował zażaleniem postanowienie PINB w zakresie dotyczącym jedynie zobowiązania mocodawcy do zabezpieczenia budynku przed dostępem osób postronnych oraz przed zagrożeniem jakie może stwarzać on swoim stanem technicznym, to jednak wyrzeczenie organu w tym zakresie wiązało się ściśle z samym zawieszeniem postępowania. Były to kwestie ściśle z sobą powiązane. Zatem organ odwoławczy miał pełne prawo podważyć zasadność również zawieszenia postępowania, które warunkowało w tym przypadku nałożenie na strony wskazanych w postanowieniu obowiązków. Co więcej, WINB w swym rozstrzygnięciu polecił organowi powiatowemu prowadzenie postępowania pod kątem art. 66 p.b., czyli tak, jak chciała Skarżąca, by zachować substancję przedmiotowego budynku, doprowadzając go do stanu pozwalającego na bezpieczne użytkowanie, a nie pod kątem art. 67 p.b., jak chciał M. K. Z powyższych względów nie można także mówić o naruszeniu przez WINB art. 8 k.p.a. Materiał dowodowy był przy tym wystarczający do podjęcia decyzji przez organ odwoławczy, tym bardziej, że problem dotyczył w zasadzie interpretacji przepisów. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.