II SA/Gl 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewody S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zameldowania w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda S. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy U. z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o zameldowaniu M. T. wraz z małoletnim synem P. T. na pobyt stały pod adresem w U., przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż akt ten może wyrządzić mu szkodę i wywołać nieodwracalne skutki prawne. Organ odwoławczy ani uczestniczka postępowania nie ustosunkowali się do treści wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, podstawową przesłanką wstrzymania decyzji jest wykazanie powyższych okoliczności, przez które należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż wniosek skarżącego stanowi jedynie przywołanie treści art. 61 § 3 ustawy, nie zawiera on natomiast uzasadnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Również Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Podnieść przede wszystkim należy, że meldunek jest jedynie rejestracją pobytu określonej osoby w danym lokalu, służącą celom ewidencyjnym, w szczególności nie świadczy on o przysługującym danej osobie tytule prawnym do lokalu. Potwierdza on bowiem jedynie określony stan faktyczny a nie prawny. W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.