II SA/Gl 603/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 603/07 w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 28 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. C. na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Przy doręczeniu tego orzeczenia skarżący został pouczony o sposobie i trybie wniesienia środka zaskarżenia (skargi kasacyjnej). Postanowienie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 października 2007 r. W dniu 5 listopada 2007 r. J. C. złożył w Sądzie pismo procesowe, z którego treści wynikało, iż zaskarża on wspomniane postanowienie Sądu. Wezwaniem z dnia 8 listopada 2007 r. skarżący został zobowiązany do udzielenia wyjaśnień co treści wspomnianego pisma poprzez sprecyzowanie, czy stanowi ono skargę kasacyjną na wskazane wyżej orzeczenie. Ponieważ skarżący nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi w tym zakresie uznano, że pismo z dnia 5 listopada stanowi skargę kasacyjną na postanowienie Sądu z dnia 28 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej, chyba że możliwość taka została wyłączona przez przepis szczególny. W odniesieniu do skargi kasacyjnej, jednym z podstawowych warunków formalnych jest sporządzenie jej przez osobę uprawnioną, która w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. może być adwokata lub radca prawny. Chodzi zatem o osoby, które mogą wykonywać wspomniane zawody, gdyż spełniają wymagania określone ustawą z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.) albo ustawą z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.). Wyjątkiem od wspomnianej zasady jest możliwość sporządzenia takiej skargi przez sędziego, prokuratora, notariusza albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem (art. 175 § 2 P.p.s.a.) oraz przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych oraz rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 P.p.s.a.). Konsekwencją sytuacji, w której skarga kasacyjna nie została sporządzona przez jedną z wymienionych wyżej osób jest jej odrzucenie, gdyż tego rodzaju uchybienie stanowi nieusuwalny brak formalny takiego środka zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a. co sprawia, że sporządzona przezeń skarga kasacyjna jest niedopuszczalna ze względów formalnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 P.p.s.a. podlegała ona odrzuceniu przez Sąd.