II SA/Gl 611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, wydania uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Po wznowieniu postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w związku z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit.a) i pkt 3 z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.: Dz.U. 2014, poz. 600) uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. w sprawie wydania S. G. prawa jazdy kategorii [...]nr [...]oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii [...], jednocześnie wskazując, iż uzyskana kategoria [...] zachowuje ważność pod warunkiem potwierdzenia jej nowym drukiem prawa jazdy na wniosek strony. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...]r. wpłynął wniosek S. G. o wydanie prawa jazdy kategorii [...]. Do wniosku zostały dołączone wymagane dokumenty, m. in. orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi nr [...]wystawione w dniu [...]r. przez lekarza uprawnionego do badań kierowców M.S. oraz zaświadczenie potwierdzające ukończenie szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii [...]nr: [...]wystawione w dniu [...]r. przez kierownika ośrodka szkolenia kierowców S.T.. Na podstawie prawomocnej decyzji prawo jazdy zostało odebrane przez stronę w dniu [...]r. W dniu [...]r. do organu I instancji wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt [...], w którym Sąd wskazał, iż wydane przez kierownika "A" S.T. zaświadczenie nr [...]z o ukończeniu kursu na prawo jazdy kategorii [...], wystawione na S. G. było niezgodne z prawdą. W dniu [...]r. wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B. z dnia [...]r. dotyczący wydania decyzji w przedmiocie prawa jazdy pomimo niespełnienia przez S. G. ustawowych wymagań dla uzyskania kategorii [...]. W sprzeciwie prokurator zarzucił, że decyzja ta została wydana w oparciu o poświadczające nieprawdę zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego oraz orzeczenie lekarskie. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że dokonano weryfikacji dokumentów i na podstawie aktu oskarżenia sygn. akt [...] przeciwko S.T. i M.W, protokołu przesłuchania strony z dnia [...]r. załączonego do sprzeciwu prokuratora oraz ww. prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. stwierdzono, że S. G. nie poddał się obowiązkowemu badaniu lekarskiemu oraz nie uczestniczył w szkoleniu teoretycznym osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, w związku z czym należało stwierdzić, że strona nie miała formalnych podstaw do przystąpienia do egzaminu, a tym bardziej do uzyskania prawa jazdy. Pomimo niespełnienia warunków określonych dla uzyskania prawa jazdy S. G. przystąpił do egzaminu, a następnie odebrał prawo jazdy. Organ I instancji wskazał, że z zeznania strony zawartego w protokole przesłuchania świadka w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. w dniu [...]r. wynika, że S. G. nie uczestniczył również w szkoleniu teoretycznym na kategorię [...]. Zaświadczenie potwierdzające ukończenie kursu dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii [...]numer [...]z dnia [...]r., wystawione przez kierownika Ośrodka Szkolenia Kierowców S.T.oraz orzeczenie lekarskie numer [...]wydane dnia [...]r. przez lekarza uprawnionego do badań kierowców M.S. wystawione na nazwisko S. G., poświadczają nieprawdę i jako takie (niezależnie od konsekwencji karnych) nie mogą stanowić podstawy do ubiegania się o wydanie prawa jazdy. Fakt nieuczestniczenia w szkoleniu teoretycznym jak również niepoddanie się wymaganemu badaniu lekarskiemu uchybia art. 90 ust. 1 pkt 2 lit.a) i pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które stanowią, że prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie oraz uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a także wyczerpuje znamiona art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., który nakazuje wznowić postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeżeli dowody, na których podstawie ustalono, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W związku z tym, że posiadanie kategorii [...]uwarunkowane jest posiadaniem kategorii [...] oczywistym jest, że należało orzec, że strona nie może posiadać kategorii [...] Dodatkowo z uwagi na to, że kategoria [...]została uzyskana z urzędu przy wydaniu kategorii [...]strona również nie może jej posiadać. Wobec powyższego uchylono wadliwą decyzję ostateczną z dnia [...]r. oraz wydano orzeczenie odmawiające wydania stronie prawa jazdy kategorii [...] W odwołaniu S. G. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 2 lit.a i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przy orzekaniu słusznego interesu strony oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do wydania decyzji. Wobec powyższego, Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w całości, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania S. G. wskazał m.in., że uzyskanie prawa jazdy kategorii B i korzystanie z niego od [...]roku nieprzerwanie aż do chwili obecnej daje wystarczające gwarancje faktyczne jak i prawne, iż jego osoba nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Potwierdzają to wyniki badań przeprowadzone w dniu [...]r. oraz w dniu [...] r. przez lekarzy kompetentnych do badania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Brak jest zatem przesłanek świadczących o konieczności odebrania mu prawa jazdy. Nie zastosowano nadto wobec niego art. 23a ustawy o kierujących pojazdami. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało stan faktyczny sprawy, a następnie przytoczyło i omówiło art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazało, że w materiale dowodowym znajduje się protokół z przesłuchania S. G. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...]r., podczas którego zeznał, że zaświadczenie nr [...]z dnia [...]r. poświadcza nieprawdę, ponieważ nie chodził na żadne zajęcia teoretyczne obejmujące kategorię [...]prawa jazdy, natomiast odnośnie orzeczenia lekarskiego nr [...]z dnia [...]r. podpisanego przez M.S., zeznał, że był przez niego badany, lecz nie został przez niego skierowany na żadne dodatkowe badania lekarskie oraz żadnych mu nie donosił. Z kolei, z wyciągu z aktu oskarżenia z dnia [...]r. wynika, że S.T. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wystawienia dokumentów w postaci zaświadczenia nr [...]o ukończeniu kursu na prawo jazdy kategorii [...]dla S. G., w którym poświadczył nieprawdę, iż S. G. uczestniczył w stanowiących integralną część kursu zajęciach teoretycznych, których odbycie jest niezbędne przed przystąpieniem do egzaminu państwowego na prawo jazdy ww. kategorii. Z powyższego wyciągu z aktu oskarżenia wynika, że M.S. również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wystawienia orzeczenia lekarskiego nr [...]stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez S. G., pomimo nieprzeprowadzenia stosownych badań. Powyższe dowody jednoznacznie wskazują, iż zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii [...]nr [...]oraz orzeczenie lekarskie nr [...], na podstawie których wydano decyzję z dnia [...]r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kategorii [...], są dokumentami fałszywymi. Potwierdzają to zeznania S. G. oraz przyznanie się S.T. i M.S. do wystawienia dokumentów poświadczających nieprawdę, jak również sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B. sygn. akt: [...]. O fałszywości zaświadczenia nr [...]o ukończeniu kursu na prawo jazdy kategorii [...]wystawionego na S. G., orzekł nadto Sąd Rejonowy w C. wyrokiem o sygn. akt: [...]. Jak wynika z powyższego, w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.. W odniesieniu do treści odwołania, Kolegium wyjaśniło, że ustawa z dnia 26 czerwca 2014 r. zmieniająca ustawę o kierujących pojazdami (Dz. U. 2014, poz. 970), dodająca art. 23a do ustawy o kierujących pojazdami, weszła w życie w dniu 24 sierpnia 2014 r., co oznacza, że w dacie uzyskania przez S. G. prawa jazdy kategorii [...]ten artykuł jeszcze nie obowiązywał. Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.- B. podzieliło stanowisko organu I instancji, uznając, iż zasadnym było uchylić decyzję ostateczną Starosty [...] r. w przedmiocie wydania S. G. prawa jazdy kategorii [...]oraz odmówić wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii [...]. Pismem z dnia [...]r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił, zarzuty te rozwijając w uzasadnieniu, naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że organ II instancji utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, mimo iż strona skarżąca wykazała i uzasadniła przesłanki do jej uchylenia oraz umorzenia postępowania, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż strona skarżąca wykazała i uzasadniła w odwołaniu, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem okoliczności sprawy uzasadniały wydanie decyzji uchylającej w całości rozstrzygnięcie Starosty [...], a w konsekwencji umorzenie postępowania, art. 7 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przy orzekaniu słusznego interesu strony oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o treści nieprzekonywującej pod względem faktycznym i prawnym, przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji po wznowieniu postępowania na podstawie przesłanki, która nie powinna być zastosowana, przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 146 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, tj. nie oparcie się przez organ I i II instancji na właściwej przesłance wznowieniowej (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję), a w konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy decyzją uchylającą w zakresie prawa jazdy kategorii A i C, mimo brzmienia przepisu art. 146 § 1 k.p.a. stanowiącego, że uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3, art. 23 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, z pominięciem istotnych okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że do wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii [...], załączone zostało orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zostało ono wystawione przez lekarza uprawnionego. Jak wynika ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, zaświadczenie to potwierdzało prawdę. Badanie to nie było jedynie badaniem szczegółowym, jakie było wymagane przy składaniu wniosku o wydanie prawa jazdy na kategorie [...]. Zdaniem skarżącego stan jego zdrowia nie stał jednak na przeszkodzie wydania uprawnień do kierowania określonymi rodzajami pojazdów. Nadto organ II instancji nie ustosunkował się do następujących podnoszonych w odwołaniu faktów: posiadanie od roku 1997 prawa jazdy kategorii B, poprzedzone pozytywnym wynikiem badania lekarskiego, stwierdzającym brak przeciwskazań do kierowania pojazdami, nieistnienie w 2008 r. obowiązku przeprowadzania badań okresowych mających na celu ocenę, czy zdrowie danego kierowcy pozwala mu nadal na kierowanie pojazdami, niekwestionowana nigdy legalności uzyskania prawa jazdy kategorii B, a wcześniej -orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, przeprowadzenia w 2008 r. badań przez uprawnionego lekarza, jednak w ograniczonym zakresie, - posiadania prawa jazdy kategorii B nieprzerwanie od 1997 r., nieuczestniczenia w jakimkolwiek zdarzeniu drogowym przez okres 11-letniej praktyki kierowcy, prowadzenia działalności gospodarczej opartej na transporcie rzeczy, w tym materiałów niebezpiecznych i o znacznej wartości, pozytywnego zaliczenie kursu dokształcającego kierowców przewożących rzeczy, wyników badań przeprowadzonych w dniu 3 lutego 2015 r. przez lek. med. D. Z. kompetentną do badania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Nadto, zdaniem skarżącego, nie można pomijać faktu, iż osoby odpowiedzialne za niedochowanie wymagań ustawowych (instruktor oraz uprawniony lekarz) zostały już ukarane w postępowaniu karnym. Ukaranie zatem także osoby skarżącego za ich przewinienia stoi w opozycji do zasady ne bis in idem ("nie dwa razy o to samo"). Skarżący podniósł też, że organy administracji dokonały takiego wyboru przesłanki wznowieniowej, który umożliwił im uchylenie decyzji z 2008 r. w zakresie wydania prawa jazdy kategorii [...]Gdyby bowiem organy zastosowały w przedmiotowej sprawie przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to wówczas nie mogłoby dojść do uchylenia decyzji z [...]r. z uwagi na upływ 5-letniego okresu czasu. Takie rozstrzygnięcie z całą pewnością byłoby cyt. "rozstrzygnięciem salomonowym", uwzględniającym słuszny interes strony oraz interes społeczny. Skarżący ponownie wskazał nadto, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym osoba aspirująca do nabycia uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii nie musi odbywać szkolenia teoretycznego w ośrodku szkolenia kierowców, lecz może od razu przystąpić do państwowego egzaminu teoretycznego. Jeżeli zaliczy egzamin teoretyczny, zwolniona jest w zupełności z obowiązku odbycia szkolenia teoretycznego — od razu przystępuje do zajęć praktycznych. Nieuwzględnienie znowelizowanych przepisów ustawy o kierujących pojazdami stanowi istotne naruszenie zasady orzekania w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie wydawania decyzji administracyjnej. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a. z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Bezspornym jest bowiem, jak to trafnie wskazały orzekające w sprawie organy, że w materiale dowodowym znajduje się protokół z przesłuchania S. G. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K.z dnia [...]r., podczas którego zeznał, że zaświadczenie nr [...]z dnia [...]r. poświadczało nieprawdę, ponieważ nie chodził na żadne zajęcia teoretyczne obejmujące kategorię [...] prawa jazdy, natomiast odnośnie orzeczenia lekarskiego nr [...]z dnia [...] r. podpisanego przez M.S., zeznał, że był przez niego badany, lecz nie został przez niego skierowany na żadne dodatkowe badania lekarskie oraz żadnych mu nie donosił. Z kolei z wyciągu z aktu oskarżenia z dnia [...]r. wynika, że S.T. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wystawienia dokumentów w postaci zaświadczenia nr [...]o ukończeniu kursu na prawo jazdy [...] dla S. G., w którym poświadczył nieprawdę, iż S. G. uczestniczył w stanowiących integralną część kursu zajęciach teoretycznych, których odbycie jest niezbędne przed przystąpieniem do egzaminu państwowego na prawo jazdy ww. kategorii. Z powyższego wyciągu z aktu oskarżenia wynika, że M.S. również przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wystawienia orzeczenia lekarskiego nr [...]stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez S. G., pomimo nieprzeprowadzenia stosownych badań u osoby starającej się o wydanie takiego orzeczenia. Powyższe dowody jednoznacznie wskazują iż zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii [...]nr [...]. oraz orzeczenie lekarskie nr [...], na podstawie których wydano decyzję z dnia [...]r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kategorii [...], były dokumentami fałszywymi. Potwierdzają to zeznania S. G. oraz przyznanie się S.T. i M.S. do wystawienia dokumentów poświadczających nieprawdę, jak również sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B. sygn. akt: [...]. Ponadto jednoznacznie o fałszywości zaświadczenia nr [...]o ukończeniu kursu na prawo jazdy kategorii [...], wystawionego na S. G., orzekł Sąd Rejonowy w C.prawomocnym wyrokiem o sygn. akt[...]. W pełni podzielić należy zatem przekonanie organów, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazać w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie wniosek o wydanie prawa jazdy złożono pod rządami ustawy - Prawo o ruchu drogowym (obecnie Dz. U. 2012, poz. 1137 z późn. zm.), zaś postępowanie wznowieniowe toczyło się już po wejściu w życie ustawy o kierujących pojazdami, wyżej powołanej. Skoro zaś ustawa Prawo o ruchu drogowym, określała tryb i kolejność ubiegania się o wydanie prawa jazdy, przewidując że wydawane jest osobie, która uczestniczyła w wymaganym szkoleniu oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy (art. 90 ust. 1 pkt 3 i 4), to stwierdzenie na mocy prawomocnego wyroku sądu karnego fałszu zaświadczenia o odbyciu wymaganego szkolenia teoretycznego i oczywistości fałszu zaświadczenia lekarskiego, musi prowadzić do wniosku, że skarżący uzyskał prawo jazdy kategorii [...] na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe. W konsekwencji, nieistotny jest fakt, że zdał wówczas egzamin państwowy, gdyż bez wymaganych zaświadczenia nie mógł do niego przystąpić. Także zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy jest wydawane osobie, która uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a także odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Stosownie do art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym i obowiązków i praw kierującego pojazdem. Skarżący wymogów tych nie spełnia, jak bowiem sam przyznał, a wynika to niezbicie także z wyliczonych wyżej dowodów, w tym prawomocnego wyroku karnego, nie odbył szkolenia teoretycznego w ramach ubiegania się o kategorię [...]. Słusznie zatem organ I instancji uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. w sprawie wydania S. G. prawa jazdy kategorii [...]nr [...]oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii [...]. Trafnie ocenił bowiem, że skoro posiadanie kategorii [...]uwarunkowane jest posiadaniem kategorii [...] oczywistym jest, że strona nie może posiadać kategorii [...]. Dodatkowo z uwagi na to, że kategoria [...]została uzyskana z urzędu przy wydaniu kategorii [...]strona również nie może jej posiadać. Co do meritum prawidłowo też organ poinformował skarżącego, iż uzyskana kategoria [...] zachowuje ważność pod warunkiem potwierdzenia jej nowym drukiem prawa jazdy na wniosek strony, choć zdaniem Sądu informacja taka winna raczej znajdować się w pouczeniu, nie zaś w osnowie decyzji. Uchybienie to w najmniejszym stopniu nie wpływa jednak na merytoryczną poprawność rozstrzygnięcia. Prawidłowo zatem decyzję pierwszoinstancyjną Kolegium rozpatrując wniesione doń odwołanie utrzymało w mocy. Jak wynika z powyższych uwag wbrew twierdzeniom skargi Sąd nie stwierdził naruszenia przez Kolegium art. 138 k.p.a. Sprawa została nadto przez organy dogłębnie wyjaśniona stąd nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Nietrafne są także zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwej, jego zdaniem, przesłanki wznowieniowej. Zdaniem skarżącego winna bowiem w sprawie zostać uwzględniona jako podstawa wznowienia przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie zaś z pkt 1. Umożliwiłoby to bowiem uznanie, jak podnosi skarżący, że nastąpiło już przedawnienie, a to z kolei pozwoliłoby uwzględnić interes skarżącego. Sąd wskazuje w tym miejscu, że organy prawidłowo uznały, że w sprawie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem, jak to wykazano powyżej, dokładnie takie były okoliczności sprawy. Przesłanka wznowieniowa musi zaś być adekwatna do okoliczności sprawy, a nie dopasowana, jak chce tego skarżący, do interesu skarżącego. Nie stanowi też argumentu teza skarżącego, iż miał już kategorię [...] przy której był badany albowiem dotyczyło to innego czasu i innych badań niż przy pozostałych kategoriach. Sąd nie podziela także przekonania, iż fakt wieloletniego prowadzenia pojazdu po uzyskaniu prawa jazdy jest dowodem umiejętności uzasadniającym pozostawienie mu prawa jazdy uzyskanego na podstawie fałszywych dowodów. Nie do przyjęcia jest także argument, że skarżący nie powinien być "karany" skoro już zostali ukarani instruktor i lekarz za wydawanie fałszywych zaświadczeń, a jak podnosi skarżący nie można karać dwa razy za to samo. Decyzja wydana w niniejszej sprawie w wyniku wznowionego postępowania nie ma bowiem charakteru kary lecz stanowi oczywistą i naturalną konsekwencję uzyskania prawa jazdy kategorii [...]na podstawie fałszywych dowodów. Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dołączenie w trakcie postępowania aktualnego zaświadczenia lekarskiego, nie zmienia ono bowiem faktu nieuczestniczenia skarżącego w nakazanym prawem szkoleniu teoretycznym. Bez znaczenia pozostaje też fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia przez organy art. 23a ustawy o kierujących pojazdami podkreślić należy, że ustawa o kierujących pojazdami w treści art. 11 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 50 ust. 4, przesądza że w przypadku skarżącego legitymowanie się uprawnieniami kat. B, nie zwalniało go od odbycia wymaganego szkolenia przed przystąpieniem do egzaminu państwowego na kategorię [...]. Kolejności ubiegania się o wydanie prawa jazdy nie można odwrócić, bowiem do egzaminu państwowego można przystąpić dopiero po wylegitymowaniu się zaświadczeniem o odbyciu wymaganego szkolenia - z wyjątkami określonymi w art. 50 ust. 4, co nie dotyczy skarżącego. Skarżący nie odbył też szkolenia w trybie art. 23 tej ustawy, a zatem w żadnym wypadku nie ma do niego zastosowania przepis art. 23a, dodany z dniem 1 stycznia 2015 r. na mocy ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz. U. 2014, poz. 970). Zgodnie z art. 4 ustawy nowelizującej, przepis ten dotyczy bowiem osób, które w dniu [...] r. są uczestnikami szkolenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1, prowadzonego w formie kursu, pod warunkiem uzyskania przez te osoby pozytywnego wyniku części teoretycznej egzaminu państwowego. W przeciwnym wypadku osoby te kontynuują szkolenie na dotychczasowych zasadach. Oznacza to co do zasady, że art. 23a ustawy, ma zastosowanie w przypadku szkolenia prowadzonego po dniu 1 stycznia 2015 r. - z wyjątkiem określonym w art. 4 ustawy zmieniającej. Jest zatem oczywiste, że przypadek ten nie dotyczy skarżącego z tej racji, że nie uczestniczył nigdy w szkoleniu w formie kursu, przeprowadzonego na zasadach, określonych w ustawie o kierujących pojazdami, a kurs na kategorię B odbył wiele lat temu, pod rządem innych przepisów, o odmiennym zakresie szkolenia teoretycznego i odmiennych wówczas zasadach ruchu drogowego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.