II SA/Gl 614/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.N. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] r. Rada Miasta R. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. Akt ten, pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. N. (data wpływu pisma do organu: 15 czerwca 2018 r.). Jak wynika z akt sprawy skarżąca pismem z dnia 14 lutego 2018 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 20 marca 2018 r., które doręczono skarżącej w dniu 22 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994), dalej zwaną ustawą, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu do 31 maja 2017 r., skargę można było złożyć po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia. Jak wynika z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Tym samym, wystąpienie z wezwaniem o jakim mowa wyżej, warunkuje możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed 1 czerwca 2017 r. W myśl bowiem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 676/18, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarga skarżącej została wniesiona po upływie terminu na dokonanie tej czynności. Wskazany w ustawie trzydziestodniowy termin do wniesienia przez skarżącą skargi, rozpoczął bieg z dniem doręczenia skarżącej odpowiedzi organu na wniesione przez nią wezwanie do usunięcia naruszenia prawa czyli z dniem 22 marca 2018 r. Zatem skarga powinna zostać wniesiona do dnia 23 kwietnia 2018 r. w związku z przypadającymi w dniu 21 i 22 kwietnia 2018 r. dniami wolnymi od pracy. Tymczasem skarga wniesiona została dopiero w dniu 15 czerwca 2018 r. (data wpływu do Urzędu Miasta P.). Wniesienie skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności obligowało zatem Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.