II SA/Gl 617/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 25 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na upomnienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji administracyjnej obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skierował do skarżącego T.G. w oparciu o art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2000 r. nr 110, poz. 968 z późn. zm. ) upomnienie wzywające do wykonania obowiązku nałożonego na niego decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Wymienioną decyzją nakazano skarżącemu usunięcie w terminie do [...] urządzeń wodnych wykonanych na potoku Ż. w Ż., które miały służyć do uruchomienia hydroelektrowni. Na powyższe upomnienie została za pośrednictwem Starosty Powiatowego w Ż. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniesiona przez T.G. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) - dalej ustawa Poppsa -zawiera katalog spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. W przepisie tym nie jest wymieniona wprost możliwość złożenia skargi na upomnienie wystosowane przez wierzyciela wzywające do wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym. . W świetle art. 3 § 2 pkt 3) ustawy Poppsa skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona na akty administracyjne wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym mające postać postanowień na które przysługuje zażalenie. Upomnienie o jakim jest mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma jednak formy postanowienia, a w dodatku nie jest ono wydawane w toku postępowania egzekucyjnego, bowiem skierowanie upomnienia jest dopiero konieczną przesłanką wszczęcia takiego postępowania. Tym samym powyższy przepis nie może stanowić podstawy do wniesienia przedmiotowej skargi. Zgodnie z kolei z przepisem zawartym w pkt 4) wymienionego art. 3 § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z uwagi na brzmienie zacytowanego wyżej przepisu należy rozważyć czy w jego hipotezie może mieścić się przedmiotowe upomnienie skierowane przez wierzyciela do zobowiązanego. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że kryterium dopuszczalności skargi zostało sformułowane w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Poppsa w sposób szeroki i stąd mało precyzyjny, mogą się więc pojawiać problemy z jego wykładnią. Z całą pewnością przyjdzie jednak stwierdzić, iż aby była dopuszczalna skarga na podstawie analizowanego przepisu, musi istnieć bezpośredni związek między aktem lub czynnością organu, a uprawieniem czy obowiązkiem danego podmiotu. Tak bowiem należy wykładać użyty w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Poppsa termin "dotyczy". ( por. w tej kwestii T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 81). W przypadku wystosowanego przez wierzyciela upomnienia przypominającego wszak tylko o ciążącym na zobowiązanym obowiązku nałożonym ostateczną decyzją administracyjną, trudno dopatrzyć się istnienia takiego bezpośredniego związku między czynnością organu administracji publicznej, a obowiązkiem wynikającym z przepisu prawa. Tym samym należy wykluczyć, iż w oparciu o analizowany przepis może zostać wniesiona ona skarga do sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze i piśmie z dnia [...] skierowanym do Sądu, należy skarżącego pouczyć, że powyższe może on zgłosić w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym organowi egzekucyjnemu po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Poppsa należało odrzucić jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego.