II SA/Gl 618/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku A. P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. orzekł o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa, postępowania w sprawie legalności kojca dla psa na posesji przy ul. [...] w M., stanowiącej własność E. i F. Z. W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na oględziny z dnia [...]r. stwierdził, że na powyższej działce istnieje ogrodzony teren o wymiarach [...] x [...] m z przęseł stalowych o wysokości [...] m, z podmurówką betonową o wysokości ok. [...] cm i wybetonowanym środkiem. Przedmiotowy kojec zlokalizowano w granicy z budynkiem B. J. i w odległości [...] m od działki A. P. Wg oświadczeń inwestora kojec został wykonany około [...]r., zaś A. P. oświadczył, że powstał on w roku [...]. Jednakże zdaniem organu nadzoru budowlanego, utwardzony i ogrodzony teren pełniący funkcję kojca dla psa, nie jest obiektem budowlanym i nie wymaga pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia organom administracji architektoniczno – budowlanej. Stąd też postępowanie w sprawie jego legalności podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W odwołaniu od decyzji A. P. zarzucił, że organ I instancji nie uwzględnił treści art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w świetle którego utwardzenie terenu wymaga zgłoszenia. Nadto, przedmiotowy kojec nie został naniesiony na mapy ewidencyjne. Stąd też jego zdaniem bezpodstawne było umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, podzielając pogląd o bezprzedmiotowym postępowaniu, bowiem ogrodzenie z wybetonowanym podłożem na którym ustawiono budę dla psa, nie stanowi obiektu budowlanego lub urządzenia, polegającego regulacji Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego A. P. ponownie zarzucił pominiętą sprawę utwardzenia terenu, wymagającego zgłoszenia, którego w niniejszej sprawie nie dokonano. Stąd też w jego ocenie umorzenie postępowania powoduje przemilczenie kolejnego przestępstwa budowlanego na działce Z. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, bowiem przedmiotowy kojec łącznie z utwardzeniem w postaci wybetonowanego podłoża, stanowi całość. Stąd też wybetonowane podłoże kojca nie jest utwardzeniem terenu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. W toku rozprawy sądowej skarżący wyjaśnił, że zainicjował niniejsze postępowanie z tej przyczyny, że sąsiad chciał wybudować kolejny kojec dla psa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie brak było bowiem podstaw prawnych do ingerencji organów nadzoru budowlanego w sprawie wykonanych robót polegających na ogrodzeniu i utwardzeniu terenu wewnątrz działki sąsiedniej, na którym ustawiono budę dla psa i to niezależnie od daty ich realizacji. Prawidłowo wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, iż przedmiotowe roboty należy kwalifikować jako całość i istotna jest ich funkcja. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że chodzi o kojec dla psa. Tego rodzaju obiekt może być kwalifikowany co najwyżej jako obiekt małej architektury. O ile został on zrealizowany pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), pod tym pojęciem należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności wymienione w art. 3 pkt 4 ustawy. Wyliczenie w tym przepisie obiektów małej architektury jest jedynie przykładowe, lecz nie może budzić wątpliwości, że w tej kategorii mieszczą się także obiekty użytkowe. Jednocześnie brak podstaw, aby tego rodzaju obiekt stanowił budynek, czy budowlę z art. 3 pkt 3 ustawy, bądź tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5. Nie chodzi też o budynek gospodarczy, bądź inwentarski, gdyż pies nie jest inwentarzem żywym. Podstawowym kryterium odróżnienia poszczególnych kategorii powinny być bowiem wymiary obiektu. Zdaniem składu orzekającego, nie powinno budzić wątpliwości, że w świetle niekwestionowanych ustaleń obydwu instancji, w niniejszej sprawie chodzi o niewielki obiekt ([...]x [...]x [...]m ), co podpada pod pojęcie obiektu małej architektury w rozumieniu Prawa budowlanego. Tymczasem z mocy art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, budowa obiektów małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga jedynie budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych. W niniejszej sprawie przedmiotowy kojec jest zaś usytuowany na nieruchomości prywatnej. W konsekwencji, prawidłowo uznały organy obydwu instancji, iż realizacja przedmiotowego kojca dla psa, nie podlega regulacjom Prawa budowlanego. Nie zmienia postaci rzeczy fakt, że w skład przedmiotowego obiektu wchodzi ogrodzenie i wybetonowany teren, na którym ustawiono budę. Ogrodzenie nie przekracza wysokości [...] m i nie jest usytuowane od strony drogi, czy innego miejsca publicznego. Stąd też nie wymagało zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wreszcie, zgłoszeniu podlegają roboty, polegające utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych ( art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy). W niniejszej sprawie utwardzenie terenu o powierzchni [...] x [...] m, służy ustawieniu budy i nie ma żadnego związku z zabudową działki małżonków Z., gdy nie pełni ani dojazdu, ani dojścia do budynków na tej działce. Warunkiem legalności utwardzenia terenu nie jest też naniesienie takich robót na mapy ewidencyjne, czy wykonanie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Wymóg taki dotyczy jedynie budowy obiektu budowlanego, wymagającego pozwolenia na budowę ( art. 57 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego ). Utwardzenie terenu nie stanowi zaś obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy. W takiej bowiem sytuacji, tego rodzaju przypadek musiałby być wyszczególniony w przepisie art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Tymczasem przepis art. 29 ust. 2 ustawy, jednoznacznie stanowi o robotach budowlanych, a nie –budowie obiektów budowlanych. Wreszcie, wskazać przyjdzie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków, wymienionych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W szczególności, brak podstaw do przyjęcia, aby wykonane roboty, w tym utwardzenie terenu, stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Skarżący w toku rozprawy sądowej wyjaśnił bowiem, że inicjując niniejsze postępowanie chciał jedynie zapobiec realizacji na działce sąsiedniej kolejnego kojca dla psa. Nadto, żadne przepisy techniczno – budowlane nie regulują wymogów tego rodzaju robót. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia reguł procedury administracyjnej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkowałoby wznowieniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).