II SA/Gl 619/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. W skardze z dnia 4 lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do Sądu między innymi o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W dalszej kolejności wniosek ów został uzupełniony i ostatecznie, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, przybrał formę urzędowego formularza (druk PPF z 16 sierpnia 2018 r.). W tych ramach skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc zły stan zdrowia oraz inwalidztwo. Wnioskodawca zaakcentował, że po uiszczeniu wszystkich niezbędnych opłat oraz kosztów leczenia pozostaje mu niewiele środków z przeznaczeniem na zakup żywność. Podkreślił nadto, że lokal, w którym mieszka jest zadłużony i wymaga remontu. W treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący zeznał, że mieszka samotnie; nie posiada jakiegokolwiek majątku i uzyskuje dochód jedynie z tytułu świadczenia emerytalnego w kwocie 1.909,67 zł. Do wniosku skarżący dołączył obszerną dokumentację źródłową potwierdzającą w szczególności wysokość jego dochodu oraz obrazującą skalę wydatków ponoszonych na zakup lekarstw i opału. Należy odnotować, że skarżący zwracał się już do tutejszego Sądu z wnioskami o przyznanie prawa pomocy. Ostatnio, mocą postanowienia z dnia 7 grudnia 2016 r., referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata. W motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że dochód wnioskodawcy stanowił kwotę 1.847,81 zł. Rzeczony budżet domowy był wówczas mocno nadwyrężony przez zakup niezbędnych medykamentów i opłatami za media. Podkreślono, że zaległości z tytułu opłat za mieszkanie na dzień 31 sierpnia 2016 r. wynosiły 5.396,93 zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżącego, tj. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Trzeba w tym miejscu wyraźnie zaakcentować, że w toku rozpoznania niniejszego wniosku, referendarz sądowy uznał, że nie doszło do zasadniczej zmiany stanu faktycznego, który legł u podstaw poprzedniego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy z wniosku skarżącego. Ustalono bowiem, że dochód skarżącego wzrósł na poziomie, który jest zapewne równoważony przez wzrost cen medykamentów. Nie doszło również do zmiany stanu prawnego w omawianym zakresie. Z tych względów brak jest jakichkolwiek przyczyn, dla których zasadne byłoby odstąpienie od ustaleń i konkluzji przyjętych w tamtym postanowieniu. Z tych względów warto in extenso przywołać fragment motywów postanowienia z dnia 7 grudnia 2016 r., które uzasadniły przyjęte wówczas rozstrzygnięcie, opisujące sytuację skarżącego. "Jest on bowiem osobą samotną, utrzymującą się z emerytury, która nie wystarcza ma na pokrycie wszystkich wydatków zaliczających się do utrzymania koniecznego, czego dowodzą zaległości w opłatach za mieszkanie. Nie można również tracić z pola widzenia jego stanu zdrowia oraz związanych z nim kosztów, stanowiących znaczną część tych wydatków." Do takich konkluzji doszedł także obecnie rozpoznający wniosek. W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.