II SA/Gl 62/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: odrzucić skargę. Pismami z dnia 11 i 12 lutego 2014 r. A. T. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną nr [...] o pow. 0,0120 ha zajętą pasem drogowym ul. [...] w T. Wnioski te zostały przekazane zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta T. Następnie w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. pełnomocnik A. T. poinformował, że nie złożyła ona wniosku o wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). W odpowiedzi na powyższe pisma Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami działając z upoważnienia Prezydenta Miasta T. poinformował w piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 r., oznaczonym nr [...] pełnomocnika A. T., iż wobec niezłożenia przez właścicieli przedmiotowej nieruchomości do tutejszego organu wniosku o odszkodowanie w terminie określonym w przepisie art. 73 powołanej ustawy, nie może być ono wypłacone. Niespełnienie warunku złożenia wniosku spowodowało wygaśnięcie roszczenia, w związku z powyższym wniosek z dnia 12 lutego 2014 r. pozostaje bez rozpoznania. Pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. A. T. wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w formie decyzji o przyznaniu odszkodowania. Podkreślono, że do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, nie był jasno ustalony krąg spadkobierców, a zatem krąg osób uprawnionych do złożenia wniosku. Tym samym przypisywanie stronie, że jej uprawnienie wygasło, w sytuacji gdy w dniu 31 grudnia 2005 r. wnioskodawczyni nie była świadoma, że jest stroną postępowania o przyznanie odszkodowania, stoi zdaniem jej pełnomocnika w sprzeczności z zasadami państwa prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami działając z upoważnienia Prezydenta Miasta T. poinformował, że stanowisko w kwestii wypłaty odszkodowania wyrażone w piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 r. nie uległo zmianie. Zdaniem organu wobec braku wniosku złożonego w terminie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r., odszkodowanie nie przysługuje. W dniu 16 czerwca 2014 r. A. T. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła skargę na pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...], podtrzymujące pozostawienie wniosku bez rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 73 powołanej ustawy oraz art. 112 i 119 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego aktu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 P.p.s.a. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzuceniu. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że zaskarżone pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...] informujące skarżącą, że stanowisko w kwestii wypłaty odszkodowania wyrażone w piśmie tego organu z dnia 14 kwietnia 2014 r., nie uległo zmianie, nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu zarówno zaskarżone pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...], jak i pismo z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...] są jedynie pismami informującymi skarżącą o stanie sprawy, nie zawierają przy tym w swej treści rozstrzygnięcia i nie przesądzają o zastosowaniu konkretnej normy prawnej. Wobec tego, że taki rodzaj rozstrzygnięcia nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych - skargę na pismo z dnia [...] r. nie będące ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - uznać należy za niedopuszczalną. Jest to pismo informujące i jako takie nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie zawiera trzech decydujących o takim charakterze pisma cech, tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej - władczym rozstrzygnięciem, lecz jest oświadczeniem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej, a jedynie w sposób generalny wyjaśnia, iż skarżącej nie przysługuje odszkodowanie. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga A. T. wniesiona na akt niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wskazać przy tym należy, że skarżąca mogła doprowadzić do kontroli sądowej wnosząc skargę na bezczynność Prezydenta Miasta T. w rozpoznaniu wniosku o wypłatę przedmiotowego odszkodowania, poprzedzając skargę, zgodnie z art. 37 § 1 kpa, stosownym zażaleniem skierowanym do właściwego organu wyższego stopnia. Zwrócić jednakże należy uwagę, że organ ten wydał w dniu [...] r. decyzję o nr [...], mocą której umorzył postępowanie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0120 ha. Skarga podlega ponadto odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego. Stosownie bowiem do art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, iż pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo. W przypadku, gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub jego odpis. Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi w tym zakresie, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do jego usunięcia w wyznaczonym terminie. Mimo jednakże prawidłowego wezwania, brak ten nie został uzupełniony. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.