II SA/Gl 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta K. stwierdził wygaśnięcie wydanej na rzecz "A" Sp. z o.o. (zwanej dalej Spółką) decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania dwóch części hali odlewni żeliwa na produkcję granulatów i koncentratów z uwzględnieniem przetwarzania i zbierania odpadów na działce nr 1, karta mapy 1, obręb [...], oraz wynikającej z tego zmiany sposobu zagospodarowania terenu działek nr 2, 1, 3, 4, 5. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dla terenu objętego ww. decyzją został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic [...] i [...] w K., (Uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r.). W świetle zapisu § 34 ust. 1 pkt 1c przedmiotowego planu ww. teren oznaczony jest symbolem [...], o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę służącą zbieraniu i przetwarzaniu odpadów w zakresie określonym w § 8 ust. 1 pkt 5b ww. planu, zgodnie z którym ustalono zakaz lokalizowania działalności związanych ze zbieraniem lub przetwarzaniem odpadów niebezpiecznych, za wyjątkiem: stacji demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji i zakładów przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. W konsekwencji organ zobligowany był stwierdzić wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy albowiem zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] z dnia [...] r., nr [...], w ramach przedmiotowej inwestycji przewidziano, niedopuszczalne w świetle ustaleń planu miejscowego, zbieranie i przetwarzanie odpadów niebezpiecznych. Decyzja wydana została na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016, poz. 778 zwanej dalej w skrócie u.p.z.p.). Odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przez adw. M. K. wskazującego, iż występuje jako pełnomocnik Spółki, wobec której została wydana wygaszona decyzja. Autor odwołania domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego stanowiska zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które nie spełnia ustawowych wymagań, a także naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie Spółce czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności przez uniemożliwienie jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie, decyzja którą organ I instancji wygasił określała zmianę sposobu użytkowania istniejącej hali odlewni żeliwa na produkcję granulatów i koncentratów z uwzględnieniem przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych. Natomiast po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...] i [...] w K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...], na terenie tym wprowadzony został zakaz lokalizowania działalności związanej ze zbieraniem lub przetwarzaniem odpadów niebezpiecznych, za wyjątkiem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i zakładów przetwarzania w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Z przywołanych wyżej ustaleń decyzji i aktualnie obowiązującego planu miejscowego jednoznacznie wynika, że obowiązujący plan w sposób odmienny i szczegółowy ustalił przeznaczenie terenu, na którym położone są nieruchomości, których dotyczy decyzja z [...] r. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium stwierdziło, że nie może podzielić stanowiska Spółki co do braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, gdyż jak wskazano wyżej, ustalenia decyzji i ustalenia obowiązującego planu miejscowego pozostają w oczywistej sprzeczności. Już ten fakt jest wystarczającym powodem do wygaszenia decyzji wydanej przed wejściem w życie planu miejscowego. Zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie Spółce czynnego udziału w postępowaniu Kolegium uznaje za chybiony. Zawiadomieniem z dnia [...]r. organ I instancji zawiadomił "A" Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania i zawiadomienie to zostało odebrane w dniu [...]r. ( zwrotne poświadczenie odbioru w aktach sprawy). Zatem odwołująca się Spółka wiedziała o toczącym się postępowaniu i mogła korzystać z praw strony w czasie prowadzonego postępowania. Nadto Spółka nie wskazała w odwołaniu, jakiej czynności procesowej uniemożliwiono jej poprzez brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Pismem z dnia [...] r. Spółka reprezentowana przez adw. M. K. wniosła do tut. Sądu skargę na ww. decyzję Kolegium wnosząc o jej uchylenie a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił: naruszenie art. 64 § 2 i art. 33 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez rozpoznanie odwołania, mimo że nie zostało do niego dołączone pełnomocnictwo do działania w imieniu Spółki, naruszenie art. 7, 77 i art. 107 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. przez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo że w postępowaniu przed organem I instancji nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności nie uniemożliwiono jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął wskazane wyżej zarzuty podnosząc m.in., iż organ nadał bieg wniesionemu odwołaniu, zamiast uprzednio wezwać pełnomocnika do przedłożenia w terminie 7 dni brakującego dokumentu pełnomocnictwa. Niedopełnienie tych obowiązków świadczy o ewidentnym naruszeniu ww. przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło nadto, że w istocie po otwarciu korespondencji nie było w niej pełnomocnictwa dla reprezentowania skarżącej Spółki. Z treści odwołania wynikało jednak, że pełnomocnik działa w ramach udzielonego pełnomocnictwa, o czym świadczy również ustanowienie takowego w postępowaniu skargowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć bowiem w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie decyzja, którą organ I instancji wygasił, określała zmianę sposobu użytkowania istniejącej hali odlewni żeliwa na produkcję granulatów i koncentratów z uwzględnieniem przetwarzania i zbierania odpadów. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] z dnia [...] r., nr [...], w ramach przedmiotowej inwestycji przewidziano zbieranie i przetwarzanie odpadów niebezpiecznych. Natomiast po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...] i [...] w K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] teren ten został określony jako teren z zakazem lokalizowania działalności związanej ze zbieraniem lub przetwarzaniem odpadów niebezpiecznych, za wyjątkiem stacji demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji i zakładów przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Po analizie akt sprawy Sąd w pełni podziela przekonanie orzekających w sprawie organów, że z przywołanych wyżej ustaleń decyzji i aktualnie obowiązującego planu miejscowego jednoznacznie wynika, że obowiązujący plan w sposób odmienny i szczegółowy ustalił przeznaczenie terenu, na którym położone są nieruchomości, których dotyczy decyzja z [...] r. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...]z dnia [...] r. W konsekwencji poprawnie organ I instancji stwierdził wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, prawidłowo też co do meritum Kolegium decyzję tą utrzymało w mocy. Powyższej oceny nie mogą zmienić przywoływane obecnie przez pełnomocnika Spółki zarzuty, notabene odnoszące się jedynie do formalnych, zdaniem pełnomocnika, uchybień organów, skarga nie formułuje bowiem żadnego zarzutu co merytorycznej strony rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia postępowania odwoławczego pomimo nieprzedłożenia Kolegium stosownego pełnomocnictwa Sąd zauważa, że w odwołaniu adw. M.K. wskazał, że występuje jako pełnomocnik Spółki i w jej imieniu zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną. Nadto w wykazie załączników wskazał, że stosowne pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej dołącza do odwołania. Jak potwierdza Kolegium w odpowiedzi na skargę w rzeczywistości egzemplarz pełnomocnictwa do pisma dołączony nie został, a Kolegium błędnie akceptując wykaz załączników nie dostrzegło oczywistej niestaranności pełnomocnika Spółki i nie wezwało do przedłożenia brakującego dokumentu. Ani jednak w trakcie postępowania drugoinstancyjnego, ani też w skardze pełnomocnik nie zakwestionował faktu istnienia pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w imieniu Spółki, a jedynie domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem dokumentu tego, notabene wskutek naruszenia swego obowiązku, nie przedłożył. Sąd akcentuje w tej mierze, że z uwagi na niejasność sformułowań skargi wezwał pismem z dnia [...] r. adw. M. K. do jednoznacznego wskazania, w terminie 7 dni, czy w dacie wniesienia odwołania stosowne pełnomocnictwo posiadał a jedynie go nie dołączył, czy też był osobą nieuprawnioną do wniesienia odwołania - pod rygorem uznania, że był ustanowionym pełnomocnikiem, a jedynie stosownego pełnomocnictwa nie przedłożył. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] r. jednak do czasu rozprawy do akt nie wpłynęła odpowiedź. Tym samym, stosownie do wskazanego w wezwaniu rygoru, Sąd uznał, że adw. M. K. pełnomocnictwem do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej dysponował, a jedynie go nie przedłożył organowi ani go nie załączając do odwołania, ani w trakcie postępowania odwoławczego. Okoliczność tę niejako potwierdza fakt późniejszego ustanowienia go przez Spółkę pełnomocnikiem uprawnionym do działania przed tut. Sądem. Sąd zauważa w konsekwencji, że choć Kolegium nie dopatrzyło się uchybienia adw. M. K. i bez wezwania go o doręczenie brakującego w kopercie pełnomocnictwa rozpoznało odwołanie to jednak wobec faktu, iż w rzeczywistości pełnomocnik był uprawniony do wniesienia odwołania uchybienie to nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie pozostają też sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zauważa, że Spółka nie wskazała, jakich konkretnie czynności procesowych nie mogła dokonać przed wydaniem decyzji. Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może zaś odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca Spółka została zresztą zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wygaszenia przedmiotowej decyzji pismem z dnia [...] r., a zatem wiedziała o toczącym się postępowaniu i możliwości wzięcia w nim udziału. Nie znalazł także potwierdzenia sformułowany w skardze zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Pełnomocnik nie wskazuje zresztą jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione, a postępowanie dowiodło, że ustalenia decyzji i ustalenia obowiązującego planu miejscowego pozostają w oczywistej sprzeczności. Obligowało to organ do wygaszenia decyzji wydanej przed wejściem w życie planu miejscowego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.