II SA/Gl 622/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. P. zwrócił się zwolnienie od kosztów sądowych, zaznaczając, że jego jedynym dochodem są dopłaty do gruntów rolnych ze środków wspólnotowych w kwocie 1257 zł rocznie. W treści formularza skarżący podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz dwójką pasierbów, zamieszkując w budynku o pow. 45 m2. W skład jego majątku wchodzą również zabudowania gospodarcze oraz nieruchomość rolna o pow. 2,38 ha. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. W druku formularza sporządzone zostało zestawienie, z którego wynika, że miesięcznie rodzina skarżącego około 80 zł przeznacza na energię elektryczną, 50 zł na dostawy wody, 80 zł na zakup gazu, 55 zł na usługi telekomunikacyjne, 244 zł na opał, 46 zł na odbiór odpadów, 26 zł na podatek od nieruchomości, 130 zł na składki na KRUS, 100 zł na lekarstwa. Do druku formularza dołączono szereg dokumentów potwierdzających w części informacje dotyczące dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych skarżącego, wysokość wydatków na zakup opału, wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oraz kopię zeznania podatkowego 2014 r. Następnie na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał inne dokumenty (faktury na zakup lekarstw, dostawy wody, usługi telekomunikacyjne, potwierdzenie wpłacania składek na KRUS, zaświadczenie o uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej przez M. P.). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z wpisu od skargi może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy albowiem podane przezeń informacje budzą poważne zastrzeżenia względem ich wiarygodności. Skarżący w druku formularza w sposób jednoznaczny i niebudzacy wątpliwości wskazał, iż jedynym źródłem utrzymania się jego rodziny są środki z dopłat wspólnotowych do gruntów w wysokości 1257 zł rocznie. Zarazem z nadesłanej kopii zeznania podatkowego za 2014 r. wynika, że skarżący nie osiągnął żadnych dochodów. Z powyższego wynika, że miesięczny dochód w rodzinie wnioskodawcy (liczącej 4 osoby) wynosi 104 zł 75 groszy. Tymczasem same rachunki za lekarstwa opiewają na kwoty przewyższające wspomniany dochód. Zestawienie miesięcznych wydatków, sporządzone w druku formularza PPF przez samego skarżącego wskazuje, że kształtują się one na poziomie 800 – 900 zł miesięcznie. Zarazem z nadesłanych dokumentów nie wynika, aby skarżący miał trudności w pokrywaniu bieżących należności z tytułu opłat za wodę, energię elektryczną, dostawy śmieci. Nasuwa się więc pytanie o źródło, z którego strona pokrywa różnicę pomiędzy deklarowanym dochodem a czynionymi wydatkami. W kontekście powołanych okoliczności nie sposób więc ustalić wysokości realnych dochodów strony, co wyklucza możliwość jednoznacznego stwierdzenia, że wnioskodawca jest osobą zasługującą na przyznanie prawa pomocy. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.