II SA/Gl 624/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na uchwałę Rady Gminy Mierzęcice z dnia 29 maja 2008 r. nr XX/111/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki oznaczonej numerem [...] na obszarze Przeczyce Północ w odniesieniu do terenu o symbolu 1KDGP2x2; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Gminy Mierzęcice na rzecz skarżącego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. G. zam. ul. [...], [...]-[...] P., po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżył do tutejszego Sądu uchwałę Rady Gminy Mierzęcice z dnia 29 maja 2008 r. nr XX/111/2008 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mierzęcice dla obszaru Przeczyce - Północ. Domagając się "uchylenia" uchwały w części dotyczącej działki oznaczonej numerem 1 położonej na obszarze Przeczyce Północ będącej (jego własnością) oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucił, iż przedmiotowa uchwała narusza art. 32 w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1073 ze zm.) poprzez nieprzystąpienie do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zaskarżonego obszaru pomimo posiadania informacji i wiedzy o jego nieaktualności, co stanowi naruszenie prawa, w tym naruszenie prawa własności skarżącego. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że skarżony plan przewiduje na części działek znajdujących się na obszarze Przeczyce Północ projektowany odcinek drogi krajowej 78 (symbol na planie 1KDGP2x2). Działania te były zgodne z wnioskami Zarządu Województwa Śląskiego oraz obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLVlI/282/2002 z dnia 10 października 2002 roku. W chwili obecnej, w ocenie skarżącego, ustalenia miejscowego planu są nieaktualne. W planie zagospodarowania przestrzennego Województwa Śląskiego zrezygnowano bowiem z zachowania rezerwy pod przebieg drogi krajowej 78. Rada Gminy Mierzęcice podjęła również uchwałę z dnia 29 października 2014 roku nr XLI/384/2014 o zmianie obowiązującego studium. Obecnie działka skarżącego znajduje się na obszarze "tereny zachowania, uzupełnień i intensyfikacji istniejącego systemu osadniczego". Odpowiadając na skargę Wójt Gminy Mierzęcice potwierdził podniesione przez skarżącego okoliczności. Wyjaśnił, iż w chwili obecnej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są nieaktualne z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych. Są one również sprzeczne z ustaleniami obowiązującego studium. Gmina nie posiada jednak środków by dokonać od razu odpowiednich zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga częściowo zasługuje na uzasadnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z akt sprawy oraz treści skargi i odpowiedzi na nią w rozstrzyganej sprawie w odniesieniu do działki skarżącego (oznaczonej nr. 1) występuje oczywista sprzeczność pomiędzy ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Mierzęcice nr XLVlI/282/2002 z dnia 10 października 2002 r. (zmienionego następnie uchwałą Rady Gminy Mierzęcice z dnia 29 października 2014 roku nr XLI/384/2014), a uchwałą Rady Gminy Mierzęcice z dnia 29 maja 2008 r. nr XX/111/2008 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mierzęcice dla obszaru Przeczyce - Północ. Studium przewiduje bowiem dla tego obszaru "tereny zachowania, uzupełnień i intensyfikacji istniejącego systemu osadniczego". Część działki jest zaś objęta obszarem oznaczonym jako 1KDGP2x2 - projektowany odcinek drogi docelowo kategorii; krajowa. Zakłada się klasę drogi; główna ruchu przyspieszonego dwujezdniowa dwupasowa (GP2x2). Szerokość w liniach rozgraniczających - 50m. W ocenie Sądu, przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przyjętego uchwałą Rady Gminy Mierzęcice z dnia 29 maja 2008 r. nr XX/111/2008 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mierzęcice dla obszaru Przeczyce – Północ) nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 in principio ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.). Jednakże skład orzekający uznaje, że istniejący stan prawny (w zakresie oczywistej sprzeczności planu miejscowego z ustaleniami studium) skutkuje nadmierną ingerencją aktu prawa miejscowego we własność skarżącego. Każdy ma bowiem prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uprawnienia skarżącego zostały w istotny sposób ograniczone. Obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie pozwala skarżącemu na wykonywanie swojego prawa własności w podstawowym zakresie (remontu – ewentualnie rozbudowy istniejących obiektów budowlanych). Jednakże podstawa takiego ograniczenia (zamiar budowy drogi krajowej) stała się nieaktualna. Biorąc pod uwagę powyższe zasadne było stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do działki skarżącego, ale tylko w zakresie obszaru oznaczonego symbolem 1KDGP2x2. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.