II SA/Gl 629/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi [...] w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...] r. nr [...], oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. A Sp. z o.o. w W. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, polegającej na wymianie anten sektorowych istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na wieży kościoła Parafii Rzymsko-Katolickiej [...] w W. przy ul. [...], dz. nr [...] – poprzez zainstalowanie na każdym z trzech sektorów jednej anteny typu[...]. Do wniosku dołączono m. in. wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy W., uchwalonego przez Radę Miejską w W. w dniu [...] r. (uchwała Nr XX/159/2004, opubl. w Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 82, poz. 2392 z dnia 27 sierpnia 2004 r.) oraz raport o oddziaływaniu na środowisko opracowany w [...] r. przez M.S.. Następnie inwestor przedłożył pismo z opisem rodzaju i wysokości zabudowy w otoczeniu stacji i obliczeniem zasięgu wypadkowego pól elektromagnetycznych (aneksy do raportu z [...] r.). Jednakże pismem z dnia [...] r. pełnomocnik A wystąpił o umorzenie przedmiotowego postępowania. W tej sytuacji Burmistrz W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 105 § 2 kpa orzekł o umorzeniu postępowania. Wskutek odwołania Ogólnopolskiego Stowarzyszenia B z siedzibą w R., decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, bowiem dopuszczalność umorzenia postępowania na wniosek strony jest uwarunkowana brakiem sprzeciwu innych stron. Jednakże przed rozpatrzeniem odwołania inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych w zakresie wymiany trzech anten sektorowych i jednej anteny radiolinii. Fakt przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu potwierdził Starosta Powiatowy w B. pismem z dnia [...] r. nr [...], uznając że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z rozp. Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz W. decyzją z dnia [...]r. nr [...] powtórnie orzekł o umorzeniu postępowania, lecz na podstawie art. 105 § 1 kpa. Po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując po raz trzeci wniosek, Burmistrz W. powołał biegłego w osobie J.O. celem kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a następnie kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...]organ I instancji umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 105 § 1 kpa, art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji... (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) – w brzmieniu nadanym rozp. RM z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) – w zw. z § 4 rozp. RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W uzasadnieniu organ I instancji po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i omówieniu zaistniałej w jego toku zmiany stanu prawnego, przytoczył obszerne fragmenty opinii J.O. z dnia [...] r., uzupełnionej pismem z dnia [...] r. i na tej podstawie stwierdził, że przedłożone opracowanie, wykonane zgodnie z wymogami rozp. zmieniającego z 2007 r., wykazało że przedmiotowa stacja bazowa po rozbudowie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na rodzaj, parametry techniczne, charakterystykę, jego usytuowanie, wielkość emisji oraz rodzaj i skalę oddziaływania. Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: – równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP), wyznaczoną dla pojedynczej anteny, – odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczonej od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny, której wyznaczenie następuje przy uwzględnieniu kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i pochylenia (tilt)) tej wiązki. Oś wiązki głównej promieniowania anteny to linia prowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Nadto, anteny radiolinii zostały wyłączone z kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej. Tymczasem jak wynika z opinii, dla anteny [...], oś główna promieniowania przebiega ponad [...] m nad powierzchnią terenu i ponad [...] m nad dachami budynków. Dla anten [...] osie główne promieniowania przebiegają ponad [...] m nad powierzchnią terenu i ponad [...]m nad dachami budynków. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej po zmianie cyt. rozp. z 2007 r. stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie po myśli art. 105 § 1 kpa. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie B z siedzibą w R., zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa z uwagi na brak pełnych i własnych ustaleń organu oraz nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku, pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym i brak objaśnienia pojęć: "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "oś jako linia poprowadzona wzdłuż głównej wiązki z określeniem jej położenia", "miejsca dostępne dla ludności". Nadto, Stowarzyszenie wskazało na brak ustalenia, w którym miejscu głównej wiązki promieniowania wyznaczono oś (jej położenie), jak również nie zbadano faktycznej odległości miejsc dostępnych dla ludności leżących wzdłuż głównej wiązki promieniowania. Wreszcie, zdaniem Stowarzyszenia, brak było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Zaakcentowano, że miejsca dostępne dla ludności mogą znajdować się także równolegle do rozciągniętej w przestrzeni osi głównej wiązki promieniowania, gdyż antena izotropowa emituje sygnał równomiernie we wszystkich kierunkach, a przy tym miejsca dostępne dla ludności to także miejsca, w których mogą być dopiero wznoszone budynki, zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (wyrok NSA z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08). W ocenie Stowarzyszenia, niedopuszczalne jest więc przyjęcie wysokości 9,2 m jako terenu niedostępnego dla ludności i niemożliwego do zagospodarowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i odmowie wydania decyzji środowiskowej w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło bowiem, że opinia J.O. została wydana na podstawie art. 75 § 1 kpa, a przy tym z uwagi na fakt, że rozpatrzenie sprawy wymagało wiedzy fachowej, zasadne było skorzystanie z tego rodzaju środka dowodowego. Z treści tej opinii wynika zaś, że ustalenia co do braku wymogu wydania decyzji środowiskowej, poczyniono w oparciu o analizę ilości anten, ich mocy, rozkładu promieniowania i pochylenia osi głównej wiązki promieniowania. Poszczególne anteny sektorowe w ilości [...] sztuk, zostaną umieszczone na wieży i będą miały moc od [...] W (w zależności od pochylenia wiązki promieniowania), a w odległościach wskazanych w rozp. nie występują miejsca dostępne dla ludzi, rozumiane jako miejsca, w których może się znaleźć człowiek w ramach zwykłego, codziennego korzystania z danego terenu bez konieczności używania specjalnego sprzętu. Kolegium podzieliło też stanowisko organu I instancji co do braku przesłanek z § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 cyt. rozp., jako że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, stąd też nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże w ocenie Kolegium, brak ustawowych przesłanek do uwzględnienia wniosku, winien prowadzić do wydania decyzji odmownej (wyroki WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2505/05, LEX nr 344265 i WSA w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 156/08, LEX nr 486555), co uzasadniało wydanie decyzji kasacyjno-reformatoryjnej. W skardze do sądu administracyjnego Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania. Ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Stowarzyszenie wskazało, że wbrew wymogom z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa i art. 2 Konstytucji, Kolegium nie odniosło się do jego argumentacji i nie rozpoznało powtórnie sprawy w pełnym zakresie oraz nie zbadało, jaka jest dopuszczalna wysokość zabudowy na danym terenie. Dodatkowo skarżące Stowarzyszenie powołało się na zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców i wyjaśniło, że obecnie toczy się postępowanie o wyegzekwowanie nakazu rozbiórki obiektów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Zdaniem organu, skoro w odwołaniu nie zaoferowano nowych dowodów, podważających ekspertyzę, zleconą przez organ I instancji, brak podstaw do jej negowania. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. skarżące Stowarzyszenie podtrzymując dotychczasowe zarzuty i przywołując na ich poparcie orzecznictwo sądowoadministracyjne m. in. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd, podniosło, że dla określenia miejsc dostępnych należy brać pod uwagę sumaryczną moc anten i maksymalną ich moc. W wyrokach NSA z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10, z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 845/09, z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09 i WSA w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 664/08, wskazano zaś na konieczność określenia odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należało podzielić. Zdaniem sądu administracyjnego, trafnie podniosło skarżące Stowarzyszenie, że organy administracji z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa nie wyjaśniły należycie sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, zaś Kolegium nadto wbrew regule dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie odniosło się do całości zarzutów zawartych w odwołaniu (art. 15 kpa). Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w odległościach wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM (powołanego przez organy obydwu instancji) – w brzmieniu nadanym rozp. z 2007 r., znajdują się miejsca dostępne dla ludności, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. W tym względzie organy administracji oparły się na opinii J.O., sporządzonej w dniu [...] r., a następnie uzupełnionej pismem z dnia [...] r. w związku z zarzutami skarżącego Stowarzyszenia. Co do zasady podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie spawy wymaga wiedzy specjalistycznej, powołanie biegłego było w pełni uzasadnione w świetle art. 75 § 1 kpa, jako że tego rodzaju dowód może przyczynić się do jej wyjaśnienia. Jednakże zgodnie z regułą zawartą w art. 80 kpa, ocena materiału dowodowego, co dotyczy także opinii biegłego, należy do organu administracji, który zobligowany jest do zbadania kompletności, logiczności i precyzji stanowiska biegłego, nawet jeżeli sam nie dysponuje wiedzą fachową, co dotyczy niniejszej sprawy. Tymczasem organy administracji, podzielając stanowisko biegłej, że sporne przedsięwzięcie nie wymaga decyzji środowiskowej po zmianie stanu prawnego w wyniku nowelizacji rozp. z 2004 r., dokonanej w toku niniejszego postępowania w 2007 r., nie oceniły opinii zgodnie z wymogami z art. 80 kpa. W szczególności, nie odniesiono się do poglądu skarżącego Stowarzyszenia co do wykładni pojęcia "miejsca dostępne dla ludności", użytego w art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, wyżej powołanej, a mającej zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na normę intertemporalną zawartą w art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji.... Przepis ten stanowi, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zdaniem sądu administracyjnego, trafnie podniosło Stowarzyszenie już w toku postępowania przed organem I instancji, że miejsca dostępne dla ludności, to nie tylko tereny już zabudowane, lecz także takie, w których budynki mogą być dopiero wznoszone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10 (dostępny w internecie), przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól także na tereny, na których zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wniosek taki należy bowiem wyprowadzić z art. 143 i 144 kodeksu cywilnego. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej ograniczać może jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska. Przychylając się do powyższego poglądu, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że organy administracji opierając się na opinii biegłej J.O., w konsekwencji dokonały także błędnej wykładni pojęcia "miejsca dostępne dla ludności". Mianowicie, z treści tej opinii i zawartych w niej definicji pojęć wynika jednoznacznie, że biegła dokonała obliczenia odległości dla istniejącego stanu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji. Co więcej, nie wiadomo, w oparciu o jakie dane i środki dowodowe ustalono stan już istniejącej zabudowy, zwłaszcza jej wysokość. Dołączone do opinii załączniki graficzne, nie zawierają bowiem żadnej informacji co do źródła ustaleń w tym zakresie. Nie wiadomo więc, czy biegła oparła się na mapie geodezyjnej, czy samodzielnie dokonała pomiaru wysokości zabudowy, bądź też oparła się na danych dostarczonych przez inwestora w formie aneksów do raportu, opracowanych jeszcze w [...] Tymczasem inwestor do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej dołączył także wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] r., wyżej powołanego. Fakt obowiązywania na tym terenie planu miejscowego został zaś pominięty przez organy administracji, podczas gdy stanowi on źródło prawa miejscowego, które determinuje sposób i wysokość zabudowy na przedmiotowym terenie. Z mocy art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), to właśnie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności i zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny i ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Parametry i wskaźniki zabudowy, w tym gabaryty obiektów, stanowią zaś obligatoryjny element planu miejscowego (art. 15 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy – w brzmieniu z daty podjęcia uchwały z 2004 r.). Sąd administracyjny nie jest zaś władny uzupełnić braku ustaleń w tym zakresie, jako że dokonuje jedynie kontroli decyzji w aspekcie legalności i nie jest uprawniony do czynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Z tych też względów decyzje organów obydwu instancji jako wydane z naruszeniem reguł procedury administracyjnej, a mianowicie bez należytego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności sprawy i wskutek błędnej wykładni prawa materialnego (art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska) nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 cyt. ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 200 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego po myśli art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi w zakresie braku objaśnienia pojęć i nieuwzględnienia kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku, wskazać przyjdzie, że biegła J.O. objaśniła w opinii wszystkie definicje i ustosunkowała się do twierdzeń Stowarzyszenia w piśmie z dnia 18 lutego 2011 r. W szczególności podała, że oś główna promieniowania anteny to linia prowadzona wzdłuż wiązki głównej promieniowania anteny. W płaszczyźnie poziomej określa ją azymut anteny, a w płaszczyźnie pionowej pochylenie (tilt) anteny. Biegła uwzględniła też w opinii podane przez operatora tilty anten z możliwością ich regulacji w zakresach [...], co uwzględnia możliwy rozwój w zakresie świadczonych usług. Kumulacja mocy została zaś uwzględniona w przedłożonym opracowaniu dla pojedynczych anten, co zdaniem biegłej wynika z treści rozp. Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. W tym względzie biegła powołała się na źródła fachowe. Zdaniem sądu administracyjnego, przepisy §§ 2 i 3 cyt. rozp. jednoznacznie nawiązują do równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP), wyznaczonej dla pojedynczej anteny. O ile zaś Stowarzyszenie w tym zakresie kwestionuje stanowisko biegłej, może to uczynić jedynie w drodze przedłożenia ekspertyzy, sporządzonej przez osobę legitymującą się wiedzą z dziedziny telekomunikacji (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1717/10, dostępny w internecie). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien jednak w pierwszym rzędzie wystąpić do inwestora z zapytaniem, czy podtrzymuje wniosek z dnia 30 czerwca 2006 r., bowiem z treści skargi zdaje się wynikać, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana i toczyło się odrębne postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w kwestii legalności robót budowlanych. Cofnięcie wniosku winno zaś skutkować umorzeniem niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej może być wszczęte jedynie na wniosek (art. 46a ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Zatem cofnięcie wniosku wiąże organ administracji i czynność taka nie wymaga zgody pozostałych stron. O ile inwestor nie złoży oświadczenia o cofnięciu wniosku, organ administracji winien uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie, a mianowicie w oparciu o wypis i wyrys z obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, ustalić przeznaczenie terenu przewidzianego pod realizację przedsięwzięcia i terenu przyległego – w odległościach, wynikających z §§ 2 i 3 rozp., a zwłaszcza dopuszczalną wysokość zabudowy na tym terenie. W oparciu o powyższe dane wymagać też będzie uzupełnienia opinii biegłej J.O. w celu wyjaśnienia, w jaki sposób biegła ustaliła wysokość już istniejącej zabudowy na przedmiotowym terenie oraz uwzględnienia wysokości zabudowy, możliwej do zrealizowania w oparciu o obowiązujący plan miejscowy. Dopiero na tej podstawie i po wnikliwej ocenie kompletności opinii oraz ewentualnego innego materiału dowodowego, możliwe będzie rozstrzygnięcie sprawy co do istnienia przesłanek ustawowych w zakresie wymogu decyzji środowiskowej dla spornego przedsięwzięcia. Brak przesłanek do wydania decyzji z uwagi na zmianę stanu prawnego po złożeniu wniosku o jej wydanie, winien zaś skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa, a nie wydaniem decyzji odmownej (vide: przywołany wyżej wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10). SW