II SA/Gl 629/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. skierował A. L., posiadającego uprawnienia w zakresie kat. "A" i "B", na badanie lekarskie mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w związku z zaistnieniem zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia. Organ nakazał przeprowadzenie tego badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. Poradni dla Kierowców w S. w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się otrzymanej decyzji. W podstawie prawnej orzeczenia Prezydent Miasta B. podał art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej zwanej u.p.r.d.) oraz § 2 ust. 5 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. Nr 2, poz. 5 – dalej zwanego rozporządzeniem). W uzasadnieniu wskazał, że działając w oparciu o zawiadomienie P. S. wystąpił do Prokuratora Rejonowego w Z. o przesłanie opinii z badania psychiatrycznego, jakiemu został poddany A. L. w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Z przekazanego organowi wyciągu z opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia [...] r. sporządzonej w postępowaniu w sprawie o sygn. akt [...] wynikało, że kierowca cierpi na zaburzenia urojeniowe o charakterze zespołu paranoicznego. W przekonaniu Prezydenta Miasta B. opinia ta mogła świadczyć o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez wymienionego w niej kierowcę i w związku z tym należało go skierować na przedmiotowe badania lekarskie. A. L. wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., które decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] r. wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię dla Kierowców w S. ustalono u badanego A. L. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. A, A1, B i B1. A. L. nie zgodził się z tym orzeczeniem i wniósł o ponowne przebadanie w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Badaniom tym jednak się nie poddał składając w dniu 20 września 2011 r. oświadczenie, że jest zdrowy i się nie leczy. W związku z tym Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. przesłał do wiadomości Urzędu Miejskiego w B. pismo z dnia 26 września 2011 r. informujace, że uprawomocniło się orzeczenie wydane w dniu [...] r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię dla Kierowców w S. W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta B. wszczął z urzędu w dniu [...] r. postępowanie w sprawie cofnięcia A. L. uprawnień do kierowania pojazdami. Następnie organ ten decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. oraz art. 104 k.p.a. cofnął A. L. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "A " i kat. "B". Jednocześnie organ ten w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W piśmie z dnia 1 marca 2012 r. wniesionym za pośrednictwem Urzędu Miejskiego w B. do Ministerstwa Sprawiedliwości , a także Rzecznika Spraw Obywatelskich, Sądu Rejonowego w Z. i do Policji, a także przekazanym do wiadomości SKO w B. A. L. wyraził swoje niezadowolenie z wydanej decyzji wskazując, że badania któremu się poddał z własnej woli, jak i badanie któremu poddano go w toku postępowania sądowego są obarczone grubymi błędami, gdyż był on i jest całkowicie zdrowy oraz nie leczy się bowiem nie ma takiej potrzeby. Wskazał także, że odmówił poddania się badaniu szpitalnemu z uwagi na konieczność poniesienia wysokich jego kosztów, które dwudziestokrotnie przekraczają koszt zwykłego badania kierowcy. Pismo to organ I instancji potraktował, jako wniesione w terminie odwołanie od jego decyzji z dnia [...] r. i przekazał je według właściwości do SKO w B. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W podstawie prawnej swojej decyzji organ ten wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. W uzasadnieniu przytoczył powołany w podstawie prawnej decyzji przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. wskazując, że oparte na tym przepisie orzeczenie zależne jest wyłącznie od stanu zdrowia stwierdzonego przez uprawnionego lekarza w decyzyjnym (co do formy) orzeczeniu lekarskim wydawanym na zasadzie art. 122 ust. 1 pkt 4 i art. 123 u.p.r.d. Dodał, że ponieważ odwołujący się odmówił poddania się badaniom w trybie odwoławczym to orzeczenie z dnia [...] r. było dla organu wiążące. Kolegium wskazało także, że nic nie mogą wnieść do sprawy wyniki badań okulistycznych czy psychologicznych przedłożonych przez A. L. w organie I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. A. L. powtórzył zarzuty zawarte w jego piśmie potraktowanym jako odwołanie od decyzji organu I instancji. Wyraził w nim przekonanie, że padł ofiarą fałszywych oskarżeń sąsiada, a także nadużyć i niekompetencji Prokuratora Rejonowego w Z., jak również innych współdziałających z nimi osób oraz organów władzy publicznej. W podsumowaniu swojej skargi A. L. domagał się możliwie jak najszybszego przywrócenia mu prawa jazdy oraz zaprzestania szykan i prześladowań. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2013 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty i argumentację zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta B. zostały wydane w zgodzie z przepisami prawa materialnego i nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Mając na uwadze argumentację zawartą w skardze, należy jednocześnie już w tym miejscu wyjaśnić skarżącemu, że kontrolując zgodność z prawem postępowania w sprawie cofnięcia posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami oraz legalność wydanych w tym postępowaniu decyzji, Sąd nie był uprawniony do badania kwestii związanych z zasadnością skierowania go na badania lekarskie mające na celu sprawdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdu, ani też prawidłowości wydanego w tym trybie orzeczenia lekarskiego, gdyż kwestie te leżały poza granicami kontrolowanej sprawy. Dodać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie przeprowadza dowodów z zeznań świadków i może jedynie przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli uzna to za niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego wydłużenia postępowania w sprawie. Tym samym Sąd nie mógł przesłuchać na rozprawie sąsiada skarżącego P. S. Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja zostały wydane na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm. dalej zwanej u.p.r.d.). W świetle tego przepisu starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., który znalazł zastosowanie w kontrolowanej sprawie, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Skarżący w związku z uznaniem przez Prezydenta Miasta B., że istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu jego zdrowia został skierowany na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. Nr 2 poz. 15 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem). Dodać należy, że przepis § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia zawęził krąg lekarzy uprawnionych do przeprowadzania w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy kontrolnych badań lekarskich kierowców. Lekarze ci winni bowiem posiadać kwalifikacje określone w § 14 ust. 1 bądź ust. 2 rozporządzenia oraz być wpisani do prowadzonego przez właściwego wojewodę rejestru uprawnionych lekarzy, o jakim mowa w § 15 ust. 3 rozporządzenia. Bezsporne jest, że skarżący zgodnie z otrzymanym skierowaniem zgłosił się na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni dla Kierowców w S., po których wykonaniu wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. W orzeczeniu tym stwierdzono zaś istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii "A", "A 1", "B", "B 1". Orzeczenie to zostało wydane przez lekarza posiadającego stosowne kwalifikacje, co potwierdza pieczątka zgodna ze wzorem określonym w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Bezsporne jest także, że skarżący mimo wniesienia w terminie odwołania od tego orzeczenia nie poddał się ponownym badaniom w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Tym samym Prezydent Miasta B. był nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany przepisem art. 140 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. do wydania decyzji cofającej skarżącemu posiadane przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "A" i "B". Podkreślić także trzeba, że w toku postępowania zmierzającego do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi prowadzonego na podstawie tego przepisu nie mają znaczenia prawnego zaświadczenia wydawane przez innych lekarzy, w tym uprawnionych do badań kierowców, czy też przez psychologów uprawnionych do badań kierowców. Orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, które jest wydawane w trybie rozporządzenia ma bowiem charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a nie opinii biegłego, którą można podważyć przedkładając inną opinię. Wobec tego zasadnie orzekające w sprawie organy uznały za konieczne wydanie w kontrolowanym postępowaniu decyzji cofającej posiadane przez skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Z przytoczonych względów skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.