II SA/Gl 629/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.K. i M.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżących od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżących radcę prawnego z urzędu Na drukach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W treści druków podali, że nie posiadają żadnego majątku, a ich jedynym źródłem utrzymania są świadczenia z pomocy społecznej w łącznej wysokości 849 zł. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuację materialną, w tym źródła i wysokość dochodów. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Mając powyższe na uwadze i uwzględniając nadesłane przez skarżących dokumenty uznano, że ich wniosek zasługuje na uwzględnienie albowiem w obecnym położeniu nie są oni w stanie ponieść kosztów związanych z postępowaniem sądowym jak również skorzystać z usług fachowego pełnomocnika. Jak bowiem ustalono, strony mieszkają w lokalu socjalnym o pow. 22,5 m2, za korzystanie z którego zobowiązani są płacić 196,63 zł. opłaty za energię elektryczną kształtują się na poziomie około 100 zł. Z nadesłanego zaświadczenia wystawionego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. wynika, ze oboje skarżący są beneficjentami pomocy społecznej, która jest im wypłacana w formie zasiłków stałych oraz zasiłków celowych, w wysokościach, które odpowiadają tej, podanej we wniosku. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący, z uzyskiwanych tą drogą świadczeń nie będą w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz samodzielne skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.