II SA/Gl 63/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 15 listopada 2023 r. nr SKO.4117.81.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu oddala skargę. Decyzją z 21 lipca 2023 r., nr [...] wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 9x ust. 2 i 3 oraz art. 9zb ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (aktualnie Dz. U. z 2024 r., poz. 399) Burmistrz Miasta L. orzekł (w pkt. 1) o nałożeniu na F Sp. z o.o. (dalej jako strona, skarżąca lub Spółka) kary pieniężnej w wysokości 28.561 zł za nieosiągnięcie w 2019 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyclingu papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, a równocześnie (w pkt. 2) odstąpił od nałożenia na ten podmiot kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2019 roku wymaganego poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania oraz pouczył go o tym, że w przypadku ponownego nieosiągnięcia tego poziomu zostanie nań nałożona administracyjna kara pieniężna. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że skarżąca - posiadająca wpis do rejestru działalności regulowanej na terenie Gminy L. pod nr rejestrowym [...], 7 stycznia 2021 r. złożyła sprawozdanie w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie wspomnianej Gminy, w którym wykazała, że ilość łączna odpadów komunalnych odebranych przez nią w roku 2019 wyniosła 1.599,5000 Mg, a zatem udział morfologiczny odpadów podlegających recyklingowi i przeznaczonych do ponownego użycia przewidziany w Krajowym Planie Gospodarowania Odpadami (w odniesieniu do miast poniżej 50 tysięcy) określony jako 36,4 % składu odpadów komunalnych wynosi tu 582,2180 Mg, podczas gdy masa odpadów przekazanych przez stronę do ponownego użycia i poddanych recyklingowi (papier, metal, tworzywa sztuczne i szkło) wyniosła 64,8835 Mg, co stanowi zaledwie 11,14 % rzeczonego udziału morfologicznego, czyli mniej niż wymagany poziom w wysokości 40% określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. poz. 2167) wydanym na podstawie art. 3b ust. 2 powołanej ustawy z 13 września1996 r., a mającym zastosowanie w sprawie z mocy art. 6 ustawy z 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ora niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2361), w brzmieniu sprzed wejścia tej nowelizacji w życie. Zważywszy powyższe wskazano, że różnica pomiędzy wymaganym poziomem przygotowania do ponownego użycia i odzysku papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (232,8872 Mg), a poziomem osiągniętym przez stronę (64,8835 Mg) wyniosła 168,0037 Mg, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości, którą oblicza się w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 cytowanej ustawy, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej dla roku 2019 w rozporządzeniu Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. (Dz. U. poz. 2490) jako 170 zł/Mg oraz wspomnianej brakującej masy odpadów komunalnych (168,0037 Mg), co daje kwotę 28.560,63 zł co po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej daje kwotę 28.561 zł. W tym miejscu organ pierwszej instancji, realizując wskazania wyrażone w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 23 maja 2022 r. nr SKO.4117.4.2022 (uchylającej jego wcześniejszą decyzję nr [...] wydaną 8 grudnia 2021 r.) poddało okoliczności niniejszej sprawy analizie pod kątem zastosowania instytucji, o których mowa w Dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu w trybie art. 189f § 1 tego Kodeksu oraz przewidzianego w art. 189f § 1 wyznaczenia stronie terminu do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa z określeniem terminu i sposobu powiadomienia. W tym zakresie wskazano na powtarzalność naruszeń przez skarżącą wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła podkreślając, że była ona już karana z tego tytułu za lata 2017, 2018 oraz 2020 i 2021, przy czym w 2017 roku osiągnęła poziom 15,51 % wobec wymaganych 20%, w roku 2018: 20,30 % wobec wymaganych 30 %, w roku 2020: 19,19 %, z kolei w roku 2021: 6,12 % wobec wymaganych 20%. Zwrócono uwagę również na skalę naruszenia w objętym niniejszą decyzją roku 2019, w którym Spółka osiągnęła poziom zaledwie 11,14 % wobec wymaganych 40%. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary z powyższego tytułu, gdyż zarówno ciągłość, jak i rozmiar naruszenia nie pozwala mu na zakwalifikowanie jego wagi jako znikomej, jak również na przyjęcie, aby odstąpienie od nałożenia kary zmierzało do realizacji jej celów. Przeciwko zastosowaniu środków prawnych określonych w powołanych wyżej przepisach przemawia również fakt, że Spółka nie zaprzestała też naruszania prawa o czym świadczy nieosiąganie przez nią wymaganego poziomu recyklingu także w kolejnych latach. Niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji uznał za uzasadnione odstąpienie od wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie poziomu ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji. Jakkolwiek bowiem zaznaczył, że masa tego rodzaju odpadów przekazanych przez stronę do składowania wyniosła (156,2020 Mg), a tym samym przekroczyła masę dozwoloną (144,7428 Mg), to jednak uznał, że różnica wynosząca 11,4592 Mg jest nieznaczna, a równocześnie naruszenie w przedmiotowym zakresie ma charakter jednorazowy co pozwala przyjąć, że jego waga jest znikoma. Niezadowolona z powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie domagając się uchylenia rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 tego aktu oraz umorzenia postępowania administracyjnego ewentualnie przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia lub odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zażądała także przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Prezesa Spółki, na okoliczność, czy podmiot ten miał obiektywną możliwość wywiązania się z obowiązku zachowania przewidzianego prawem poziomu przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6, poprzez wydanie decyzji naruszającej prawo; art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, poprzez zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych i wadliwe ustalenie stanu faktycznego jak również uzasadnienie niezachowujące wymogom określonym w tym ostatnim przepisie; art. 107 § 1 pkt 4, poprzez powołanie w decyzji wadliwej podstawy prawnej (wskazano tam art. 9x ust. 2 oraz 9zb ustawy o utrzymaniu czystości im porządku w gminach zamiast art. 9g pkt 1 i art. 9x ust. 2 pkt 1 tej ustawy); art. 189c w związku z art. 107 § 3, poprzez brak analizy, które przepisy powinny zostać zastosowane, jako korzystniejsze dla strony, w sytuacji gdy w dacie wydania decyzji obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa; art. 189f § 1 pkt 1, poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary, podczas gdy strona nie miała obiektywnej możliwości osiągnięcia wymaganych prawem poziomów recyklingu, a ich niezachowanie wynika wyłącznie z przyczyn od niej niezależnych. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 9x ust. 2 pkt1 w związku z art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach poprzez bezzasadne nałożenie na podstawie tych unormowań kary pieniężnej na stronę, chociaż ta nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy i zasady przyjaznej interpretacji przepisów i w tym nieuwzględnienie okoliczności, iż brak osiągnięcia wspomnianego poziomu wynika z przyczyn niezależnych od strony; art. 8 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez obciążenie strony odpowiedzialnością działań i zaniechań innych podmiotów, na które strona nie miała wpływu, a także art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 6 nowelizacji tej ustawy z 17 grudnia 2020 r. oraz z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r., poprzez nieprawidłowe obliczenie poziomu przygotowania przez stronę do ponownego użycia i recyklingu papieru, szkła metali i tworzyw sztucznych i ustalenie, że poziom zrealizowany przez stronę wyniósł 11,14 %, podczas gdy dokładny poziom to 11,14419341 %, zaś powyższe przepisy nie dają podstaw do dokonania zaokrąglenia do dwóch miejsc po przecinku. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął argumentację przemawiającą za zasadnością powyższych zarzutów zwracając w tych ramach uwagę na między innymi i w tych ramach między innymi na bezpodstawnej odmowie zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego pomimo tego, że strona nie tylko nie miała wpływu na zaistnienie naruszenia, lecz nadto niniejsze naruszenie ma znikomy charakter, gdyż nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa, tym bardziej, że organ nie wskazał, czy następstwem wskazanego naruszenia było nieosiągnięcie poziomu odzysku odpadów przez całą gminę, a w konsekwencji nałożenia na nią kary. Motywując brak winy strony w niezachowaniu tego poziomu zaznaczono, że odbierała ona odpady w roku 2019 wyłącznie od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych (tereny komercyjne), były one w znacznym stopniu zanieczyszczone i nie miała możliwości przymuszenia tych podmiotów do ich segregacji. Wskazano również na nieefektywny sposób organizacji rynku gospodarki odpadami w Kraju wynikający ze zmian przepisów prawa i z braku odpowiednich instalacji zapewniających procesy recyklingu, odzysku i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Zwrócono również uwagę na to, że właściciele nieruchomości, a zwłaszcza ci będący przedsiębiorcami pomijają podmioty, z którymi mają zawartą umowę na odbiór odpadów i sami przekazują odpady opakowaniowe do punktów ich selektywnej zbiórki za co otrzymują odpowiednie środki. Nie są oni też zainteresowani zawieraniem umów obejmujących stały (cykliczny) odbiór odpadów selektywnych a strona nie ma możliwości aby ich do tego zobowiązać. W tym miejscu dodano, że obowiązek segregowania odpadów obejmował zaledwie okres 1/3 roku objętego kwestionowaną decyzją, gdyż został wprowadzony dopiero począwszy od 6 września 2019 r. mocą ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zmieniającej treści art. 5 ust. 1 pkt 3 nowelizowanego aktu. Kolejnym pismem datowanym na 19 sierpnia 2022 r. pełnomocnik strony uzupełnił zarzuty odwołania wskazując na naruszenie art. 189c Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 107 § 3, art. 6 oraz art. 107 § 1 pkt 4 tego Kodeksu, a także art. 6, art. 3aa, art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez nałożenie kary pieniężnej bez podstawy prawnej. Podkreślił bowiem, że przepisy tej ostatniej ustawy obowiązujące na dzień wydania kwestionowanej decyzji nie określały przesłanek nałożenia takiej kary, czyli wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu obowiązującego w roku 2019, a jedynie te dotyczące roku 2020 i lat późniejszych, z kolei rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r., które określało te poziomy w odniesieniu do roku 2019 r. w dacie wydania wspomnianej decyzji już nie obowiązywało, gdyż zostało uchylone 31 grudnia 2020 r. Decyzją z 15 listopada 2023 r. nr SKO.4117.81.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy zaskarżony pkt 1 rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego aktu wpierw zaprezentowano dotychczasowy przebieg postępowania podzielając dokonane w jego ramach ustalenia faktyczne oraz uznając je za prawidłowe. Przyznano, że z ustaleń tych jednoznacznie wynika fakt niezachowania przez stronę poziomu, o którym mowa w art. 9g ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, co słusznie uznano za delikt administracyjny określony w art. 9x ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, zagrożony karą wymienioną w ust. 3 rzeczonej normy. W tym miejscu Kolegium w sposób szeroki zaprezentowało treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wskazując na trafność nałożenia na stronę kary, aprobując sposób, w jaki ją obliczono oraz podnosząc, że wyrażenie osiągniętego przez spółkę poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu w procentach, w wysokości zaokrąglonej do dwóch miejsc po przecinku (11,14 zamiast 11,14419341) pozostaje bez wpływu na wysokość tej należności. Równocześnie zaaprobowało stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw do zastosowania uregulowanej w art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Wskazało bowiem, że w przepisie tym uzależniono zastosowanie go od wystąpienia dwóch przesłanek, a mianowicie: znikomej wagi naruszenia prawa oraz zaprzestania naruszania prawa. W tym kontekście zwrócono uwagę na bardzo dużą masę brakującą do osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu w objętym decyzją roku, którą nie sposób uznać za znikomą wartość oraz na to, że jest to kolejne tego typu naruszenie skarżącej, gdyż wcześniejsze miały miejsce w latach 2017 i 2018. Nadto zaznaczono, że w świetle art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym wymaganych prawem poziomów przygotowania odebranych odpadów do ponownego użycia i recyklingu i to on powinien tak zorganizować swą działalność w taki sposób, aby wywiązać się z przedmiotowego obowiązku. Nie jest też rzeczą organu ustalanie, czy podmiot podejmujący się dobrowolnie prowadzenia działalności, co do której ustawodawca nałożył określone zobowiązania obwarowane bezwzględną sankcją o charakterze fiskalnym, miał obiektywne możliwości wywiązania się z tychże zobowiązań i dlatego brak było podstaw do uwzględnienie wniosku dowodowego obejmującego przesłuchanie na tę okoliczność Prezesa Spółki. Dodatkowo organ odwoławczy powołał się na wyrażony w orzecznictwie sądowym pogląd, zgodnie z którym organ nie bada takich kwestii, jak stopień zawinienia czy też przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych w ustawie o utrzymaniu porządku i czystości w gminach poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, sytuacji rynkowej jak również faktu osiągnięcia takich poziomów przez daną jednostkę samorządu terytorialnego czy też adekwatności podejmowanych przez nią działań. W dalszej części uzasadnienia Kolegium zakwestionowało stanowisko spółki, jakoby brak było podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej za brak osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w roku 2019. Podkreśliło bowiem, że art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zobowiązujący podmioty odbierające odpady komunalne do osiągnięcia tego poziomu zaczął obowiązywać już w roku 2013, z kolei w art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2 tego aktu przewidziano delegację dla Ministra Środowiska do wydania stosownych aktów wykonawczych, na podstawie której wydane zostało rozporządzenie z 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych. Wspomniany akt wykonawczy rzeczywiście utracił moc z dniem 31 grudnia 2020 r., co jednak oznacza, że obowiązywał aż do końca roku 2020 i określał wymagane poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu na lata od 2017 do 2020 oraz sposób ich obliczania. W rezultacie, poziom ten w odniesieniu do roku 2019 był prawnie określony we wskazanym rozporządzeniu, zaś określające jego wysokość regulacje wprowadzono do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dopiero w roku 2020 (Dz. U. poz. 1439) i dlatego odnoszą się do lat późniejszych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona reprezentowana przez adwokata domagając się uchylenia tego aktu oraz poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji w pkt. 1, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6, poprzez wydanie decyzji w sposób niezgodny z prawem, art. 8 § 1 w związku z art. 11, poprzez oparcie uzasadnienia na nieprawomocnych wyrokach sądów, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, poprzez zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych i wadliwe ustalenie stanu faktycznego, oparcie decyzji o ustalenia nie wynikające z materiału dowodowego (w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wpis strony do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych, prowadzonego przez Burmistrza Miasta L. ) oraz poprzez bezzasadne uznanie, że wniosek o przesłuchanie Prezesa Spółki nie zasługuje na uwzględnienie; art. 77 § 1, art. 7, art. 14 § 1a, art. 15 w związku z art. 107 § 3 oraz art. 72 § 1, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary pomimo zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, art. 189c w związku z art. 107 § 3 oraz art. 107 § 1 pkt 4, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o nałożeniu kary administracyjnej bez podstawy prawnej - to znaczy według przepisów ustawy obowiązujących w dacie wydania tego aktu, podczas, gdy nie przewidywały one znamion umożliwiających penalizację deliktu administracyjnego dotyczącego nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w roku 2019; art. 189f § 1 pkt 1 w związku z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, podczas, gdy na gruncie niniejszej sprawy przesłanki takie zaistniały, art. 107 § 3, poprzez oparcie uzasadnienia na domniemaniu zaistnienia konsekwencji finansowych dla gminy w związku z nieosiągnięciem przez przedsiębiorców odbierających odpady z jej terenu wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, podczas gdy nie wyjaśniono, aby konsekwencje takie miały być zastosowane oraz poprzez lakoniczne odniesienie się do kwestii wydania przez organ pierwszej instancji decyzji pomimo, iż w dacie jej podjęcia brak było przepisów określających wysokość spornych poziomów na rok 2019; art. 86 w związku z art. 78 § 1, poprzez nieprzesłuchanie - mimo zgłoszonego w tych ramach wniosku - Prezesa Zarządu Skarżącej na okoliczność ustalenia, czy strona miała obiektywną możliwość wywiązania się z obowiązków ustawowych w zakresie osiągnięcia tych poziomów. Pełnomocnik spółki zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 9x ust. 2 pkt 1 w związku z art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach poprzez zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przepisy te nie określały poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu papieru, szkła, metalu i tworzyw sztucznych za rok 2019; art. 6 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 3aa pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez zastosowanie tych przepisów i utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy w sytuacji, gdy w dacie wydania tej decyzji brak było przepisów określających sporny poziom w odniesieniu do 2019 roku, gdyż powyższe unormowania określały ten poziom dla roku 2020; art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy pkt. 1 kwestionowanej decyzji, choć rozstrzygnięcie to wydano z naruszeniem zasady przyjaznej interpretacji przepisów oraz zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy polegającym na braku uwzględnienia tego, iż nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynika z przyczyn niezależnych od strony; art. 8 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy pkt 1 decyzji pierwszoinstancyjnej obciążającego stronę odpowiedzialnością za działania i zaniechania innych podmiotów, na które nie miała ona wpływu. W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację na poparcie poszczególnych zarzutów. W tym zakresie między innymi zaakcentowała, że wyroki powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie są prawomocne, zatem opieranie rozstrzygnięcia na stanowisku wyrażonym w tych orzeczeniach jest niedopuszczalne i koliduje z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Położono również nacisk - prezentując na tę okoliczność bardzo obszerne wywody - na brak w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego wpis skarżącej do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Miasta L. . Nadto zaznaczono, że skoro obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy ustawy o zachowaniu czystości i porządku w gminach nie określały znamion deliktu zagrożonego karą pieniężną za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w roku 2019, to w świetle art. 189c Kodeksu postępowania administracyjnego, nałożenie na stronę kary pieniężnej nie było dopuszczalne, gdyż uregulowania wspomnianej ustawy całkowicie zniosły bezprawność zachowania zagrożonego tą sankcją. Zdaniem pełnomocnika skarżącej orzekające w sprawie organu nie rozważyły w sposób dostateczny kwestii znikomości naruszenia polegającego na niezachowaniu poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, w tym rozmiaru brakującej masy odpadów, jak również błędnie powołały się na podobne naruszenia dokonane przez stronę w latach poprzednich, podczas gdy w art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego mowa o zaprzestaniu naruszenia a zatem istotne z tego punktu widzenia są lata następne. W dalszej części uzasadnienia ponownie zauważono, że spółka odbierała odpady w roku 2019 wyłącznie od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych od podmiotów gospodarczych, odpady te były w znacznym stopniu zanieczyszczone i nie było możliwości przymuszenia wspomnianych podmiotów do ich segregacji jak również do zaprzestania oddawania przez nich odpadów selektywnych do punktów skupu. W tym kontekście zaznaczono, że odpowiedzialność administracyjna nie ma charakteru absolutnego i dlatego wykazanie przez osobę zagrożoną karą braku winy w naruszeniu prawa powinien uzasadniać odstąpienie od wymierzenia takiej sankcji. Powtórnie przy tym powołano się na nieefektywny sposób organizacji rynku gospodarki w Kraju, nie zapewniający przetworzenia wszystkich odpadów, które by się do tego nadawały. Końcowo zaakcentowano, że skoro spółka wykazała, że naruszenie przewidzianego prawem wymogu nastąpiło wskutek okoliczności, na które nie miała wpływu, to nałożenie na nią kary administracyjnej pozostaje w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w art. 10 ust. 1 i 2 oraz w art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasadniczo powtórzył argumentację z uzasadnienia swojej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego powołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieprawomocnych wyroków sądów administracyjnych wyjaśnił, że nie chodziło tu o związanie jego stanowiska tymi orzeczeniami a jedynie o poparcie najnowszymi orzeczeniami poglądu zbieżnego z tym, który wyrażono zarówno we wspomnianej decyzji jak i w szeregu innych, wcześniejszych orzeczeń sądowych. Nadto zakwestionowano zasadność argumentacji o braku w aktach dokumentu potwierdzającego wpis skarżącej do rejestru działalności regulowanej obejmującej odbiór odpadów z tereny Gminy L. . Zaznaczono bowiem, że twierdzenia tego rodzaju mogą sugerować kwestionowanie istnienia samego wpisu, a w rezultacie prowadzenie działalności w sposób bezprawny. Tymczasem okoliczność tego wpisu organ odwoławczy ustalił na podstawie wydruku z bazy BDO dołączonego do akt sprawy pod nazwą "Sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd - co warto podkreślić - nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa. Mocą tego rozstrzygnięcia na skarżącą nałożono administracyjną karę pieniężną za brak osiągnięcia w roku 2019 wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych na terenie gminy L. , czyli za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Stosownie do treści tego unormowania, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2020 r., w więc mającym zastosowanie w odniesieniu do objętego zaskarżoną decyzją roku 2019, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2 tej ustawy. W ramach tej delegacji Minister Środowiska wydał rozporządzenie z 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych, gdzie w Tabeli nr 1 ustalono poziom obowiązujący w roku 2019 jako 40%. Jakkolwiek przy tym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej) obowiązywały inne uregulowania, a mianowicie wprowadzony do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach art. 3aa, to jednak - jak słusznie zauważyła strona - zarówno z treści tego przepisu jak i z brzmienia art. 3b powołanej ustawy wynika jednoznacznie, że dotyczą one roku 2020 oraz późniejszych. Nie jest natomiast zasadny zarzut, jakoby zaskarżona decyzja została wydana pomimo braku istnienia podstawy prawnej wskazującej sporny poziom dla roku 2019, jako że podstawą taką było wspomniane rozporządzenie z 14 grudnia 2016 r. Akt ten utracił bowiem moc dopiero z dniem 31 grudnia 2020 r., co oznacza, że obowiązywał aż do końca roku 2020 i określał wymagane poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu na lata od 2017 do 2020 jak również sposoby ich obliczania. Wymaga podkreślenia, że ustawa obowiązująca w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej w żadnym razie nie "depenalizowała" czynu zagrożonego karą administracyjną w odniesieniu do roku 2019, czy szerzej - do lat wcześniejszych niż 2020. Od roku 2020 poziomy recyklingu zostały określone bezpośrednio w przepisach tej ustawy i jest oczywiste, że właśnie dlatego ujęto tam wartości dotyczące lat począwszy od 2020. Trudno bowiem doszukiwać się sensu czy celowości określania w rzeczonych przepisach - niejako z mocą wsteczną - poziomów odnoszących się do lat wcześniejszych, zwłaszcza, że te podlegały regulacjom obowiązującego wówczas aktu wykonawczego. W tym kontekście, wejście w życie wspomnianych art. 3aa i 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wprowadzających poziomy dotyczące roku 2020 i późniejszych w żadnym razie nie usuwa obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przewidzianych dla poprzednich lat a określonych w treści wcześniejszych przepisów, lecz sprowadza się jedynie do nowego określenia poziomów w odniesieniu do lat obejmujących okres po jej wejściu w życie Skarżąca nie kwestionowała zarówno prawidłowości danych ujętych w swoim sprawozdaniu, jak i dokonanych na ich podstawie przez organ ustaleń, z których wynika, że masa odpadów przekazanych przez nią do ponownego użycia i poddanych recyklingowi (papier, metal, tworzywa sztuczne i szkło) wyniosła 64,8835 Mg, co stanowi zaledwie 11,14 % łącznej masy wytworzonych odpadów tego rodzaju pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych wynoszącej 582,2180 Mg (będącej iloczyn całkowitej masy odebranych odpadów oraz udziału morfologicznego odpadów wspomnianego typu wynoszącego wg Krajowego Planu Gospodarki Odpadami 36,4 %). Jest więc poza sporem, że wymagany poziom w wysokości 40% określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r. nie został przez nią osiągnięty. Taki stan rzeczy wyczerpuje dyspozycję art. 9x ust. 2 wskazanej ustawy, gdzie przewidziano nałożenie z tego tytułu sankcji finansowej w postaci kary pieniężnej obliczanej na zasadach określonych w ust. 3 powyższego przepisu, jako iloczyn brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz jednostkowej stawki określonej w stosownym akcie wykonawczym. Z brzmienia zaprezentowanych wyżej unormowań wynika zatem, że przesłanką wymierzenia spornej sankcji jest sam obiektywny fakt naruszenia prawa, polegający na braku realizacji obowiązku określonego w tych przepisach. W konsekwencji, organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że w toku postępowania prowadzonego w niniejszych ramach nie bada się okoliczności, które temu naruszeniu towarzyszą, takich jak stopień zawinienia zobowiązanego, sytuacja rynkowa, a także osiągnięcia poziomu recyklingu przez daną jednostkę samorządu terytorialnego czy też adekwatności podejmowanych przez nią działań (por. wyrok WSA w Opolu z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 324/19, publ. Lex nr 2784140 czy wyrok WSA w Warszawie z 17 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3002/18, publ. Lex nr 3022878). W tym kontekście nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi, w których strona nawiązuje do braku winy w osiągnięciu spornych limitów oraz wytyka organom nieuwzględnienie stopnia przyczynienia się do powstałego naruszenia prawa, czy wręcz podnosi, że nie miała na jego zaistnienie żadnego wpływu. Okolicznością dostatecznie uzasadniającą wymierzenie kary na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach jest bowiem sama obiektywnie pojęta bezprawność polegająca na nieosiągnięciu efektu wskazanego w art. 9g wskazanej regulacji. Przedmiotowy wymóg został sformułowany w tym ostatnim przepisie w sposób jasny, jednoznaczny i nie pozostawiający wątpliwości interpretacyjnych a tym samym, wbrew wywodom skarżącej, nie mają tu zastosowania art. 10 ust. 2 i 11 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców (nakazujące rozstrzyganie istniejących wątpliwości faktycznych oraz prawnych na korzyść przedsiębiorcy). Wypada dodać, że podmiot decydujący się na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów prawa jak również odpowiedzialność za ich niewypełnienie. Od strony działającej w tych ramach jako podmiot profesjonalny można bowiem oczekiwać wiedzy o obowiązujących zasadach regulujących przedmiotową materię oraz o konsekwencjach naruszenia tych reguł i dlatego planując swoją działalność powinna ona czynić to w taki sposób, aby wypełnić przewidziane prawem wymogi. Znaczna część zarzutów zawartych w skardze odnosi się do braku zastosowania przez orzekające w sprawie organy instytucji odstąpienia od wymierzenia spornej kary. W tym kontekście skład orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 (publ. ONSAiWSA z 2022 r., nr 5, poz. 63), gdzie zwrócono uwagę, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stosuje się art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnoszona przez stronę argumentacja dotycząca niezastosowania tego przepisu w sprawie jest jednak zdaniem Sądu chybiona, jako że z uzasadnień obu kwestionowanych przez nią decyzji wynika, iż organy dostatecznie wnikliwie przeanalizowały możliwość odstąpienia od wymierzenia kary i odniosły się do kwestii istnienia podstaw zastosowania rozwiązania przewidzianego w art. 189f wskazanego Kodeksu. Wymaga podkreślenia, że instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegające na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Wystąpienie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary uzależnione jest natomiast w szczególności od tego, czy naruszenie prawa można uznać za znikome. Ustawodawca nie sprecyzował, jakim przypadkom naruszenia prawa można przypisać "znikomy" charakter, natomiast w literaturze przedmiotu wyróżniono stopnie naruszenia prawa, takie jak: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne, czyli takie, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Po 625/23, publ. Lex nr 3644367). Ze znikomym naruszeniem prawa mamy zatem do czynienia wtedy, gdy wywołało ono jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło (por. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, uwagi do art. 189f). Godzi się przy tym wyjaśnić, że przesłanka "znikomości" naruszenia prawa nie podlega rozstrzygnięciu przez sąd administracyjny, bowiem analiza w tym zakresie należy do organu, który powinien ocenić, czy w danym przypadku zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2411/21, publ. Lex nr 3571407). Wbrew twierdzeniom strony, orzekające w sprawie organy wyjaśniły, że przeszkodą wykluczającą odstąpienie od nałożenia spornej kary stanęła waga naruszenia. Przemawia za tym niewątpliwie znaczny różnica pomiędzy wymaganym poziomem (40%) a poziomem osiągniętym przez stronę, który wynosi zaledwie nieco ponad ¼ tego minimalnego limitu. Zasadności zastosowania art. 189f §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przeczy nadto akcentowany przez organ i niekwestionowany przez stronę fakt, że popełniała delikt polegający na niedochowaniu wymogu wynikającego z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zarówno w latach poprzednich jak i w roku późniejszym (2020). Tymczasem, wbrew twierdzeniom jej pełnomocnika, już sama powtarzalność w dłuższym okresie naruszeń obowiązków wynikających z przepisów prawa nie pozwala na uznanie, że ich waga jest znikoma. Przyjęcie innego stanowiska podważałoby cel obowiązujących w tym względzie uregulowań, związanych z ochroną środowiska. Należy mieć też na uwadze, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych dla niej poziomów. Ewentualnie niezachowanie przez gminę wymaganych w tym zakresie poziomów wiąże się zaś z wymierzeniem jej odpowiednich kar, którymi mogą być w efekcie obciążeni jej mieszkańcy (zwłaszcza w wyniku podwyżek opłat za odbiór odpadów). Nie można zatem przyjąć, aby w tych warunkach waga naruszenia prawa była znikoma i to nawet w sytuacji, gdyby faktycznie gmina w danym roku osiągnęła obowiązujące ją poziomy recyklingu odnośnie do danych frakcji odpadów (por. wyrok tutejszego Sądu z 17 lutego 2022 r. wydany w powołanej sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1326/21 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wypada dodać, że chociaż w świetle art. 9g ustawy z 13 września 1996 r., jaki i art. 3b tej ustawy (także w brzmieniu obowiązującym przed rokiem 2020) obowiązek zachowania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu spoczywa w równym stopniu na podmiocie odbierającym odpady jak i na gminie, to jednak organizowanie odbioru odpadów w zakresie wskazanym w pierwszym z tych przepisów obciąża nie gminę, lecz wspomniany podmiot, który realizuje to zadanie w ramach umów zawartych z właścicielami nieruchomości. Z treści skargi jak również z akt sprawy nie wynika jednak, aby w ramach realizacji tego obowiązku skarżąca podejmowała konkretne czynności zmierzające do informowania gminy L. o złej jakości odbieranych odpadów komunalnych ani o podejmowanych działaniach, mających na celu informowanie swoich klientów o konieczności prowadzenia prawidłowej segregacji odpadów. W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił w sposób przekonujący, dlaczego uznał, że dokonane przez stronę naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy jedynie dodać, że instytucje wskazane w art. 189f tego Kodeksu mają w istocie rzeczy charakter wyjątkowy albowiem w sytuacji, gdy ustawodawca nałożył na dany podmiot pewien obowiązek, wówczas podmiot ten powinien ów obowiązek wykonać, z kolei kara administracyjna stanowi naturalną reakcję za jego niedochowanie. Wspomniane instytucje trzeba więc stosować ze szczególną rozwagą, gdyż w przeciwnym wypadku zasadą stałoby się odstępowanie od nakładania kar, a wyjątkiem ich nakładanie (por. wyrok tutejszego Sądu z 12 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1339/23 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie składu brak było również podstaw do zastosowania środków prawnych przewidzianych w § 3 w związku z § 2 powyższego przepisu. Normy te stanowią, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia zaś w sytuacji przedstawienia takich dowodów odstępuje od wymierzenia kary. Zarówno bowiem w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego strona nie podnosiła, aby podejmowała czynności zmierzające do usunięcia skutków naruszenia prawa, czy też do powiadomienia właściwych podmiotów o tym fakcie. Skoro zatem jest przedsiębiorcą działającym w sposób profesjonalny, a dołączony do akt sprawy materiał dowodowy nie potwierdza, aby wykazywała w niniejszym zakresie inicjatywę, to zobowiązywanie jej do tego już po stwierdzeniu naruszenia prawa czyli post factum byłoby niecelowe, gdyż nie mogłoby prowadzić do realizacji celu powyższej normy, polegającego na dążeniu do usunięcia naruszenia lub neutralizacji jego skutków. Na ocenę legalności wydanej w sprawie decyzji nie mógł także wpłynąć podnoszony przez stronę zarzut dotyczący braku dołączenia do akt sprawy dokumentu potwierdzającego wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów na terenie gminy L. . Po pierwsze bowiem - organ powołał się na potwierdzający ten wpis wydruk, który - czego strona już nie kwestionowała - został dołączony do złożonego przez nią "sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości", po drugie - jest to informacja ogólnodostępna w BiP, gdzie figuruje ona w przedmiotowym rejestrze pod nr. [...] , zaś po trzecie - brak takiego dokumentu mógłby mieć znaczenie tylko w przypadku, gdyby skarżąca zaprzeczała samemu faktowi, iż prowadziła na terenie gminy L. działalność polegającą na odbiorze odpadów w sposób legalny (czyli pomimo braku takiego wpisu), jednakże w skardze twierdzenia takie nie zostały podniesione. W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań Sąd uznał, że postępowanie w sprawie przeprowadzono w sposób prawidłowy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który poddano ocenie w sposób uprawniony, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wydane rozstrzygnięcie umotywowano dostatecznie wyczerpująco czyniąc zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym wszystkie zarzuty skarżącej należało uznać za chybione. W szczególności przyjdzie podnieść, że w sprawie nie doszło – jak wyjaśniono powyżej do naruszenia zasad wyrażonych w ustawie - Prawo przedsiębiorców. Organy obydwu instancji nie naruszyły również art. 9g, art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ani też innych norm prawa materialnego czy procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że brak jest podstaw, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonego aktu i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł o oddaleniu skargi.