II SA/Gl 631/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym zajętą pod drogę publiczną w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina B. – reprezentowana przez radcę prawnego – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym zajętą pod drogę publiczną. W skardze z dnia 7 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik wskazał, że sytuacja gminy nie jest najlepsza, a wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione względami społeczno-gospodarczymi. Pełnomocnik zaznaczył, że gmina daje gwarancję wypłacalności, gdy kwota zostanie ostatecznie zasądzona wyrokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca – reprezentowana przez adwokata – nie wykazała, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Wskazać należy, że wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca działa za pomocą profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym należy od niego wymagać wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. W konsekwencji nieprzedstawienie przez stronę skarżącą swojej sytuacji majątkowej lub przybliżonego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację majątkową uniemożliwia ocenę przez Sąd wpływu wykonania zaskarżonego aktu na sytuację strony. Pełnomocnik powinien wiedzieć, jakie są skutki nieprzedstawienia konkretnych okoliczności uzasadniających żądanie wniosku oraz nieprzedłożenia dokumentacji w tym zakresie. Innymi słowy strona skarżąca musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. W ocenie Sądu wniosek skarżącej – reprezentowanej przez adwokata – o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.