II SA/Gl 633/05

Dnia 20 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: WSA Iwona Bogucka. WSA Rafał Wolnik – spr Protokolant: stażysta Beata Kapłon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 roku, sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] roku skarżąca M. G. zwróciła się do Prezydenta Miasta T. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako "domy jednorodzinne" zlokalizowanej w T. przy ul. [...] na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], której projekt został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, Prezydent Miasta T. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że dotychczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu utracił ważność z dniem 1 stycznia 2004 roku. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w powołanym przepisie. W ocenie organu pierwszej instancji wnioskowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 4 powołanej ustawy. W wyniku bowiem dokonanej analizy ustalono, że teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania położony jest w sąsiedztwie rozproszonej zabudowy siedliskowej – obszary upraw polowych lub działki drogowe. Wnioskowana inwestycja nie jest związana z produkcją rolną, nie stanowi zabudowy zagrodowej, a tym samym nie spełnia warunku dotyczącego zabudowy na działkach sąsiednich w zakresie kontynuacji funkcji (art. 61 ust. 1 pkt 1). Ponadto teren ten stanowi użytek rolny i jest zapisany na mapie glebowo-rolniczej jako gleby pochodzenia mineralnego. Nie jest objęty zgodą, stanowiącą warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazała, że od [...] roku czyni starania w celu zmiany przeznaczenia przedmiotowego terenu. Teren ten chce przeznaczyć pod zabudowę jednorodzinną dla swoich dzieci. Zwróciła uwagę, że w niedalekim sąsiedztwie na podobnym terenie są budowane domy jednorodzinne. Wyraziła swoje niezadowolenie z powodu konieczności oczekiwania na podjecie uchwały w sprawie planu zagospodarowania, co w jej ocenie może nastąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Zwróciła się o potraktowanie jej sprawy w sposób indywidualny z uwzględnieniem jej dotychczasowej postawy i starań. Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielono ustalenia i ocenę wyrażoną przez Prezydenta Miasta T. w decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślono, że budynki mieszkalne wraz z obiektami gospodarczymi posadowione na działkach sąsiednich wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, a więc mają charakter zabudowy zagrodowej, podczas gdy wnioskowana inwestycja nie jest związana z gospodarstwem rolnym. W skardze do Sądu Administracyjnego skarżąca podobnie jak w odwołaniu wskazała na "urzędniczą niesprawiedliwość" polegającą na nierównym traktowaniu inwestorów. Stwierdziła, że naruszono jej interes prawny, ponieważ na swojej własnej ziemi nie może wybudować domów dla swoich dzieci. W jej ocenie teren ten nie nadaje się do produkcji rolnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta T. został uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 roku, a zatem na mocy art. 87 ust. 3 powołanej ustawy utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 roku. Z kolei art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Ustalenie takie następuje w trybie określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W ocenie Sądu zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały prawidłowo dokonane przez organ pierwszej instancji, czyniąc tym samym zadość powołanemu rozporządzeniu. Wynika to z dołączonej do decyzji analizy oraz załącznika mapowego. Skoro z ustaleń tych wynika, że nie zostały spełnione dwa warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, to tym samym niemożliwe było ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Podkreślenia wymaga również i to, że w istocie skarżąca nie kwestionowała dokonanych w analizie ustaleń faktycznych. Zasadniczym argumentem, na jaki się powoływała w toku postępowania było to, że nie może zagospodarować swojej nieruchomości w sposób zgodny ze swoją intencją. Wskazanie przez skarżącą na inwestycje polegające na budowie budynków mieszkalnych przy ul. [...] nie mogło mieć znaczenia dla zmiany stanowiska organów orzekających, albowiem te inwestycje nie znajdują się na terenie obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Sąd dostrzega, że długotrwałe starania skarżącej o zmianę przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, które nie przyniosły oczekiwanego skutku, mogą stanowić dla niej uciążliwość, jednakże jak już wyżej zaznaczono sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonych decyzji jedynie pod względem ich legalności. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa przy wydawaniu decyzji, to skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).