II SA/Gl 633/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. "A" S.A. w W. wniosła za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję tego organu z dnia z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. nr [...] nakładającą na skarżącą obowiązek mineralizacji pasów przeciwpożarowych wzdłuż torów linii kolejowych przebiegających w obrębie obszarów leśnych Leśnictwa M. W skardze tej został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie mineralizacji pasów przeciwpożarowych wiąże się z koniecznością poniesienia kosztów w wysokości ponad 200 tys. zł i przeprowadzenia postępowania celem wyboru podmiotu, który wykona mineralizację ww. pasów. Skarżąca wskazała również, że w jej ocenie w stanie prawnym przedmiotowej sprawy jest wysoce wątpliwe, czy to właśnie skarżąca jest podmiotem zobowiązanym do utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Natomiast wykonanie mineralizacji pasów przeciwpożarowych, w przypadku gdyby Sąd uwzględnił skargę, narazi skarżącą na wystąpienie znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka nie wskazała żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub że skutki wykonania decyzji byłyby trudne do odwrócenia. Zdaniem Sądu aspekt finansowy, tj. konieczność poniesienia wysokich nakładów finansowych nie może sam w sobie stanowić przesłanki determinującej konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Tym bardziej, że skarżąca poza wskazaniem na znaczne obciążanie finansowe w skutek realizacji nałożonego w decyzji obowiązku, nie zawarła żadnych informacji, które by odzwierciedlały jej trudną sytuację finansową, a co mogłoby stanowić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania tego aktu. Nie przesądzając natomiast na obecnym etapie postępowania kwestii zasadności skargi, stwierdzić należy, iż brak wykonania mineralizacji pasów przeciwpożarowych naraża kompleksy leśne na zagrożenie pożarowe i oceny tej nie zmienia również fakt, iż realizacja nałożonego na skarżącą obowiązku wiązałaby się ze znacznymi nakładami finansowymi. Przy porównaniu takich dóbr jak bezpieczeństwo powszechne z interesem ekonomicznym, wniosek jest oczywisty. Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku ustalenia, że adresatem obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją winien być inny podmiot, strona skarżąca będzie mogła dochodzić ewentualnych roszczeń z tytułu poniesionych nakładów finansowych w postępowaniu cywilnym. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.