II SA/Gl 636/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą na realizację inwestycji drogowej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], którą ustalono odszkodowanie w wysokości 3427 zł za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym, usytuowaną w Gminie B., działka nr 1. Prawo własności tej nieruchomości zostało bowiem nabyte przez Gminę B. na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach profesjonalny pełnomocnik Gminy B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na dotkliwy dla zobowiązanego wymiar odszkodowania, sam fakt złożenia skargi i możliwość powstania zatorów płatniczych. Zwrócono uwagę, że strona skarżąca jest podmiotem realizującym zadania publiczne, wypłata odszkodowania na obecnym etapie jest zaś przedwczesna i wobec okresu w jakim zakończy się postępowanie sądowe zasadne jest ze względów społeczno-gospodarczych uwzględnienie tego wniosku. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej zwanej Ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przy czym, żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Nie jest wystarczający ogólny wywód strony, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji finansowej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej oraz majątkowej. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki Brak wskazania we wniosku tych przyczyn, uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę. Zdaniem Sądu, skarżąca Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobniła we wniosku okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Owszem, wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącej, jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 Ppsa należy bowiem rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga zaś za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń, nie popartych żadnymi dokumentami, nie może przyjąć, że spełnione zostały ustawowe przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, postanowił jak w sentencji.